یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

جزیره ی مرجانی
به زنان میهنم و آوایی به بانگ بلند که: من هم مجید توکلی ام


خسرو باقرپور


• گُرده ام آیینه ی نمک است   
و رویای آبی ی آسمان
چکه، چکه،
در چرک و چروک شیار های تیره ی سرخم
زندانی است. ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
يکشنبه  ۲۲ آذر ۱٣٨٨ -  ۱٣ دسامبر ۲۰۰۹


 
سخت شده ام،
تیز و دژم،
سرخِ تیره ام،
در آب های کبودِ کابوس،
جزیره ای مرجانی ام.

گُرده ام آیینه ی نمک است   
و رویای آبی ی آسمان،
چکه، چکه،
در چرک و چروکِ شیار های تیره ی سرخم،
زندانی است.

سال من فصلی است مُفرد،
داغ و تب آلود،
که سایه های زود گذرِ ابر های هرزه،
رنگ های کهنه ی آن را
بر بلور های نمک
هاشور می زنند.

آه! ای طراوت رویایی
زورق خود را به آب بیانداز
به جانبِ من بیا
و باخود سبدی از رنگِ مرطوبِ چمن
و هوشیواری ی انگور بیار
بخواب با من!
و از دروازه ی رنگین کمان بُگذرانم
با بوسه ای هم رنگِ شکوفه ی نارنج،
سختی ی مرجانی ام را بشکن
مرا دوباره بساز
رنگم را روشن کن
آبی!
آبی ی روشنم کن!
مرا در پناه سایه سار خاطره ات بگیر
واژه ام کن، به گیسویت بزن
به سالِ من چهار فصل ببخش
و با سخاوتِ بی انتهای تمنایت،
دوباره عاشقم کن.

بیا!
تا این جزیره ی مرجانی را
در گورستان فراموشی
دفن کنیم.


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۲)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست