یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

تبعید
برایِ حمید اشرف و آسمانِ آبی ی بی انتهایش...


خسرو باقرپور


• من قدّیس نیستم؛
تا در جُلجُتای شهادت،
میخ از دست و پایم برکَنَند
و بر رنج هایم بگریند. ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
آدينه  ۱۴ خرداد ۱٣۹۵ -  ٣ ژوئن ۲۰۱۶



برایِ حمید اشرف و آسمانِ آبی ی بی انتهایش...

 من قدّیس نیستم؛
تا در جُلجُتای شهادت،
میخ از دست و پایم برکَنَند
و بر رنج هایم بگریند.
در آسمانی که کبوترانش
با افتخار می مردند،
من دلم می خواست عقاب باشم.
کبوترانِ شهید، در خون خویش می مُردند،
و من بر چلیپایِ خویش،
در حسرتِ آن گوشه از آسمان بودم،
که رنگِ آبی اش از یادم رفته بود.

اسن. آخر اردیبهشت ۱٣۹۵


* تصویر متن: عیسای مصلوب. اثر سالوادور دالی، در موزه گلاسکو، اسکاتلند.

** چلیپا نمادِ باستانی ی مدنیت های ایرانی و بین النهرین است. این که نمادِ مسیحیت شده، پدیده ی تازه‌ای نبوده و تقریبا دو هزار سال پیش از پیدایش مسیحیت نماد آشوری‌ها بوده است. مصریان نیز همین نماد را سمبل زندگی جاوید می‌دانستند. در آیین ستایش مهر یا میتراییسم، صلیب نماد خورشید بود. نمونه ی آن در "نقش رستم" وجود دارد. اما خود صلیب که وسیله ی نفرت بارِ زجرکش کردنِ بردگان بود، با مصلوب شدن مسیح به نماد عشق تبدیل شد. عاشق تر از او اما، اسپارتاکوس بود که آرمان های زمینی داشت؛ بی چشمداشتی از آسمان...
 


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست