یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

پاسخ قطعی به یک سئوال:
لیگ و تیم ملی فراتر از کی‌روش و برانکو



اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
سه‌شنبه  ۱۴ دی ۱٣۹۵ -  ٣ ژانويه ۲۰۱۷



اخبار روز- کرد سنندجی: مثل همه پدیده های رایج در جمهوری اسلامی یک موضوع طرح شده در قلمرو قانونی و فنی به برخورد و عکس العمل احساسی تبدیل شده و گوئی روزهای آینده آبستن حوادثی خواهد شد که جوانان و هواداران عاشق بیشه و سینه چاک فوتبال از آن آسیب می بینند.
برنامه دیشب نود اوج بی منطقی و نقض قانون و اقرار صریح به هر چه ما می گوئیم درست است ولو این که قانون آن را تصویب نکرده باشد! بود. آنجائی که فردوسی پور به برانکو اصرار می کرد: ”من میدانم که حرفهای شما حرفه ای و درست اما در این مفطع به خاطر مسابقات حساس تیم ملی سکوت اختیار کنیم و شما مماشات کنید! (نقل به مضمون). از روزی که نظام جمهوری اسلامی تاسیس شده و در این مدت نسلی که زاده شده همیشه و همواره باکلمه - این روز حساس است سکوت کنید! - در تمام عرصه ها روبرو بوده است. چنین خواستی از منظر جامعه شناسی, مکاتب سیاسی یک معنی خاص دارد که در برگیرنده تابعیت مطلق و اجباری و تحمیلی از نظام مبتنی بر ایده ئولوژی است و تعریف آن بطور عامیه اش خود سانسوری و سانسور شدید افکار عمومی و ایجاد فضای وحشتناک روانی برای مخفی نگهداشتن حقیقت و آشکار نکردن واقعیت در تمام عرصه ها است!
در فضای دموکراسی کلمات و جملاتی مثل: حالا نگو و بعد بگو، اگر افشا کنم همه باید بروند، بخاطر وضعیت حساس فلان و بهمان حالا سکوت می کنم، نه فقط جائی ندارند بلکه ضد دموکراسی هستند و نمیتوانند در چنین فضائی رشد و وجود داشته باشند.
با این مقدمه و پیرامون اوضاع بوجود آمده امروز نیز رسانه ها و خبرگزاریها و سایتها دستور کی روش مبنی بر خروج بازیکنان پرسپولیس از اردوی امارات و بازگشت به تهران و مطالب تازه پیرامون آن را منتشر کرده اند. در ادامه و از میان این مطالب نوشته ای است به قلم حجت شفیعی در سایت "ورزش سه"، و نیز مطلبی از ایسنا که در پی می آیند:

من با کی روش جنگ سرد ندارم و به حال او غبطه می خورم. به همه ما نشان داده است که چطور باید کار کنیم. دمش گرم! او سمبل و الگوی من است!
به گزارش "ورزش سه"، این سخن طعنه‌آمیز برانکو حرف‌های زیادی در خود دارد. برانکویی که بیشتر به عنوان یک مربی جنتلمن شناخته می‌شود به جایی رسیده که ادعا می‌کند باید در ایران به شیوه کیروش رفتار کرد. در ایرانی که مدیران فدراسیون مرعوب مربی منصوب خود هستند و برنامه لیگ را بدون مشورت و اعمال نظر باشگاه‌ها با نظر او تنظیم می‌کنند. مربی‌ای که می‌تواند با دادن بیانیه مدیران بالادستی خود را تهدید کند و به این شیوه منویات منطقی و غیرمنطقی خود را اجرایی کند. این جمله‌ی برانکو بیش از آن‌که طعنه‌ای به کیروش باشد نقدی به مدیریت و مدیران فوتبال ایران است.
در سال‌های حضور کیروش در فوتبال ایران، این مربی چنان واکنش و رفتاری در برابر انتقادات نشان داده که هرکس که کوچکترین انتقادی از برنامه‌های او داشته باشد با عباراتی نظیر دشمن تیم ملی و ... از سوی او مواجه می‌شود و سعی می‌کند آن‌ها را مقابل مردم قرار دهد. فضای رسانه‌ای حامی او نیز با دنبال کردن منش کیروش، منتقدان کیروش را افرادی بی‌سواد، سنتی و یا مغرض جلوه می‌دهند و سعی می‌کنند با تشبیه کردن منتقدان کیروش به یکی از مربیان همیشه منتقد، هزینه انتقاد کردن از کیروش را افزایش دهند. در چنین شرایطی کمتر مربی ایرانی جرات انتقاد از برنامه‌های کیروش را دارد و باید برانکو بود تا بتوان دو کلمه به صورت منطقی و نه با برچسب‌زنی و وارد کردن اتهامات رایجی که کیروش هم، نظیر مربیان ایرانی در جدال‌های کلامی خود از آن استفاده می‌کند، از برنامه‌های تیم ملی انتقاد کرد. برانکو به عنوان شخصیتی موجه که نشان داده اهل شلوغ‌کاری و هیاهو نیست، سعی کرده است با منطق خود، از برگزاری اردوی تیم‌ملی در چنین شرایطی انتقاد کند. هرچند که با انتقادات او زمان به عقب بازنمی‌گردد و همچنان اردوی تیم ملی برگزار می‌شود اما شاید بتوان از برور چنین اتفاقاتی در آینده جلوگیری کرد.
تنها در ایران می‌شود هفت بازیکن یک باشگاه را در روزهایی که جز فیفادی نیستند به اردوی بلندمدت برد و وقتی سرمربی باشگاه به این موضوع معترض می‌شود، کمیته انضباطی او را احضار می‌کند! طبق قوانین فیفا باشگاه‌های لیگ برتری می‌توانند به اردوی تیم‌ ملی در امارات معترض شوند. همان‌طور که تیم ملی نمی‌تواند در این زمان از لژیونرهای خود بهره‌مند شود، به همان‌طریق نیز قانوناً قادر به مجبور کردن بازیکنان داخلی برای حضور در اردو نیست. طبق قوانین فیفا، بازیکن نیروی انسانی باشگاه است و تحت قرارداد آن قرار دارد. فیفا برای جلوگیری از روندی که در آن باشگاه‌ها از حضور بازیکنان خود در تیم‌ملی جلوگیری کنند، روزهایی را به عنوان فیفا دی مشخص کرده و مصوب کرده که بازیکنان تیم‌ملی باید هفتادودو ساعت قبل از بازی‌های ملی در این روزها در اختیار تیم‌های ملی قرار گیرد. یکی از مشکلات باشگاه ها در اروپا زیاد بودن تعداد این روزها از نظر آن‌هاست و همواره بحث‌هایی راجع به کم‌کردن بازی‌های ملی بین باشگاه ها و فیفا در جریان است.
در ایران اما این فدراسیون است که صاحب اختیار ملی‌پوشان محسوب می‌شود. کیروش که با عنوان یک مربی حرفه‌ای که سابقه کار در لیگ جزیره را دارد با دستمزدی نجومی نسبت به دستمزد مربیان شاغل در تیم های ملی دنیا، به ایران آمده و با بهره‌گیری از بی‌قانونی حاکم بر رابطه بین باشگاه‌ها و تیم‌ملی هر وقت که صلاح بداند، لیگ را تعطیل می‌کند. او در حالی دست به این اقدام می‌زند که در هیچ کشور دیگری حتی در کشورهای آسیایی قادر به این نیست که لیگ را چند بار در سال و هر بار به مدت چند هفته تعطیل کند به گونه‌ای که تعداد روزهای برگزاری لیگ به صورت منظم کمتر از تعداد روزهای تعطیلی و وقفه های آن باشد!
اما در ایران به یکباره چند بازی به صورن فشرده و بدون دادن مهلت لازم برای تحلیل بازی و تمرین برای اتخاذ تاکتیک‌های جدید و موثر به مربیان، برگزار می‌شود و سپس برای مدتی بیشتر از مدت زمانی که تیم ها در جریان بازی‌ها قرار گرفته‌اند، لیگ تعطیل می‌شود. در این شرایط بزرگترین مربیان دنیا نیز درمانده می‌شوند که چگونه بدن بازیکنان خود و هماهنگی بین آن‌ها را از لحاظ فنی و ذهنی در مدت تعطیلات، در شرایط قبل از تعطیلی بازی‌ها حفظ کنند. همین می‌شود که بعد از تعطیلات بازی‌ها کم گل شده و کیفیت آن‌ها کاهش می‌یابد. دوباره با روی غلتک افتادن تیم ها از نظر هماهنگی تعطیلی ناخواسته فرا می‌رسد و دوباره روز از نو روزی از نو!
این یک تفکر عقب‌افتاده و جهان‌سومی است اگر همانند مدیران فدراسیون معتقد بود که تعطیلی لیگ ارزش نتیجه گرفتن تیم ملی را دارد. این تفکری باری‌به‌هرجهت گونه است که آینده را مدنظر ندارد و همه چیز را در روزمرگی و نتیجه‌گرفتن تیم ملی خلاصه می‌کند. لیگ نبض تپنده فوتبال در هر کشوری است. نامنظمی در ریتم تپش این قلب یک بیماری است. در ایران تا توانسته‌اند لیگ را ضعیف نگه داشته‌اند؛ با تعطیلی‌های زیاد، با فشردگی بازی‌ها، با انتصاب مدیران ضعیف در باشگاه‌ها، با برگزاری بازیها در روزها و ساعات نامناسب، با توجه نکردن به وضعیت سخت‌افزاری آن و ... . وضعیت تیم ملی ایران شبیه آن بدنسازی است که برای سریع نتیجه گرفتن، انواع داروهای مضر را به بدن خود وارد می‌کند و با ضرر رساندن به بدن خود، در مدت کوتاهی عضلات خود را زیبا می‌کند. اما این ظاهر بدن اوست که برای مدت کوتاهی زیبا می‌شود، داخل بدنش، این اعضای حیاتی مانند قلب هست که آسیب دیده و نامنظم می‌تپد و در بلندمدت اثرش را بر روی همان ظاهر نشان می‌دهد. ظاهری که به زودی به شرایط بدتر از قبل باز می‌گردد. موفقیت اصلی برای یک مدیر در فوتبال ایران، گرفتن حق پخش تلویزیونی و در حالت کلی‌تر سودمند کردن جریان باشگاه‌داری است. تا زمانی که این فرهنگ در بین مدیران،رسانه ها و مردم نهادینه نشود، امیدی به بهبود اوضاع فوتبال این مرزوبوم نیست.
اگر جای برانکو و کیروش عوض می‌شد،با توجه به اخلاقیات او پیش‌بینی واکنش او به تعطیلات لیگ چندان کار سختی نبود. او با استناد به قوانین فیفا و قواعد حرفه‌ای دنیای فوتبال، اردوی تیم ملی را نابجا و بدموقع می‌دانست و حتی ممکن بود اجازه حضور ملی‌پوشان را در اردوی تیم‌ملی ندهد. مشکل اینست که کیروش در حال حاضر بر اساس منافع شخصی‌اش عمل می‌کند. او به دلیل تسلطی که بر مدیران پیدا کرده قادر است بی‌توجه به منافع باشگاه‌ها و سختی‌ها و مصائب مربیان باشگاهی در مواجهه به تعطیلات بیش از حد لیگ، روزهای زیادی ملی‌پوشان را در اختیار داشته باشد، چرا که او به خودش فکر می‌کند. او ترجیح می‌دهد روزهای بیشتری ملی‌پوشان را در اختیار داشته باشد تا شانس موفقیت خود را افزایش دهد. در حالی که یک مربی ملی باید بتواند همانند همه مربیان دنیا در مدت زمان قانونی تیمش را آماده کند. اگر فقط تیم‌ملی و موفقیت آن مدنظر بود آنگاه می‌شد حتی لیگ را هم تعطیل کرد یا همچون سال هفتادوشش و در بحبوحه جام‌جهانی بدون ملی‌پوشان آن را برگزار کرد.اما فوتبال فقط تیم‌ملی نیست و تنها کارکرد لیگ نیز معرفی و شناسایی استعدادهای برتر برای حضور در تیم‌ملی هم نیست. لیگ فوتبال در حال حاضر در همه کشورها قبل از آنکه پدیده‌ای ورزشی باشد، پدیده‌ای اجتماعی است که کارکردی فراتر از ورزش دارد. مهمترین کارکرد لیگ در کشورهای صاحب فوتبال و حرفه‌ای، ایجاد بازاری از سرگرمی و هیجان برای مردم است. مردمی که حاضرند برای تماشای بازی‌های لیگ پول پرداخت کنند. شور اجتماعی و سرگرمی عمومی که برگزاری لیگ بوجود می‌آورد وبه تبع آن ایجاد بازاری که در آن علاوه بر ایجاد اشتغال، منجر به بالا رفتن تولید ناخالص ملی و گردش پول و سرمایه می‌شود، مهمترین هدف برگزاری لیگ است. اما در ایران این اهداف قربانی هدفی دیگر به نام موفقیت تیم‌ملی می‌شود. در حالی که اصولا برگزاری منظم لیگ نباید منافاتی با موفقیت تیم‌های ملی داشته باشد.
در ایران فوتبال از مهمترین منبع درآمد خود که پخش تلویزیونی است، محروم است. اگر در ایران نیز تلویزیون‌ها و شبکه‌هایی وجود داشتند که حق پخش مسابقات را می‌خریدند، آنگاه کیروش و فدراسیون قادر نبودند هرگاه اراده کنند حکم به تعطیلی لیگ دهند. چرا که شبکه‌های تلویزیونی نیز پیرو منطق بازار برای جذب آگهی تبلیغاتی و جذب بیننده نیاز به پر کردن آنتن خود با مسابقات فوتبال داشتند و در نتیجه تعطیلی‌های پرتعداد و طولانی لیگ که به معنای کسادی بازار آگهی‌ها و ضرر مالی بود را بر نمی‌تابیدند. اما در حال حاضر باشگاه‌ها به پول‌های دولتی محتاج هستند و فدراسیون فوتبال نیز به عنوان بخشی از دولت، این قدرت را دارد که به دلیل وابستگی مالی باشگاه‌ها به دولت، هر قاعده و قانونی که بخواهد بدون توجه به منافع باشگاه‌ها وضع کند. مدیر دولتی که در فدراسیون فعالیت می‌کند نیز بی‌توجه به برآورده کردن زیربناها و معیارهای حرفه‌ای شدن فوتبال و تبدیل آن به بازار، تنها ملاک موفقیت را در بازی‌های ملی می‌بیند تا از طریق آن خود را مدیری موفق جلوه دهد. در حالی‌که فوتبالی که نتواند خرج خود را در بیاورد یک فوتبال شکست‌خورده و مدیر آن نیز یک مدیر ناکام است.
از طرفی حرفه‌ای شدن لیگ به معنای واقعی به معنای قوی‌تر شدن فوتبال ایران در ابعاد مختلف است و نتیجه نهایی آن ارتقای سطح کیفی فوتبال در بعد ملی است که خود را در عملکرد تیم‌ملی نشان می‌دهد. در واقع طبق اصول حرفه‌ای فوتبال در دنیا، تغییرات از باشگاه‌ها و حتی در سطوحی پایین‌تر از مدارس آغاز می‌شود تا در بلندمدت نتیجه‌اش را در تیم‌ملی نشان دهد. اما در ایران مدیران می‌خواهند با حذف کردن این مراحل با تقویت گلخانه‌ای تیم‌ملی در کوتاه مدت به نتیجه برسند. همین می‌شود که سه ماه مانده به بازی‌های تیم ملی، بازیکنان را به کشوری دیگر می برند تا در کنار هم تمرین کنند و سپس به کشور و باشگاه خود برگردند تا سه ماه دیگر کنار هم جمع شوند! کاری که نفع مشخصی برای تیم ملی ندارد اما به شدت به ضرر باشگاه‌هاست.
موافقان برنامه‌های کیروش در تعطیلی لیگ، دائم ضعف باشگاه‌ها در آماده‌سازی بازیکنان را به عنوان یکی از دلایل برگزاری بیش از حد اردوهای تیم ملی بیان می‌کنند. در حالی‌که در این استدلال، جای علت و معلول عوض می‌شود چرا که یکی از علت‌های پایین بودن سطح بازی‌های لیگ را می‌توان همین تعطیلات بیش از حد عنوان کرد. تجربه نشان داده که هرگاه اجازه داده شده تا بازی‌های لیگ به صورت منظم برگزار شود سطح کیفی و فنی بازی‌ها نیز ارتقا یافته است. اصولا فلسفه لیگ نیز همین است. در بازی‌های لیگ باید بتوان ضعف‌ها را بازی به بازی برطرف کرد و بازیکنان در جریان مسابقه و بازی است که به آمادگی بیشتر و هماهنگی با هم می‌رسند.

«تاج» گل فدراسیون فوتبال بر سر اماراتی‌ها
برگزاری اردوی ضروری اما بی‌اثر تیم ملی فوتبال در امارات متحده عربی حرف و حدیث‌هایی ایجاد کرده که فدراسیون فوتبال باید پاسخگوی‌اش باشد.
به گزارش ایسنا، تیم ملی فوتبال ایران برای برگزاری اردوی تدارکاتی راهی امارات متحده عربی شده است، اردویی که از همان آغاز با حرف و حدیث همراه شد. نخستین ایراد اساسی به این اردو از سوی سرمربی پرسپولیس مطرح شد. برانکو ایوانکوویچ در مصاحبه‌ای توفانی به کی‌روش، سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال تاخت، اما اکنون فارغ از مسائل و اختلافات مربیان بر سر چرایی برگزاری اردو، پرسش این است که آیا برگزاری اردوی تیم ملی در کشور امارات صحیح بوده یا خیر؟
در برگزاری اصل اردوی تیم ملی حرفی نیست، به هر حال تیم ملی ایران خود را برای دور برگشت دیدارهای انتخابی جام جهانی ۲۰۱٨ آماده می‌کند و برگزاری اردوی تدارکاتی برای هماهنگ‌تر شدن بازیکنان با یکدیگر بسیار ضروری است. کی‌روش هم به عنوان یک مربی حرفه‌ای تشخیص داده که در این مقطع از سال، تیم ملی به اردو نیاز دارد، همان‌گونه که سایر رقبای ایران هم اکنون در اردو به سرمی‌برند. اما اکنون پرسش اصلی پیرامون شرایط و مکان برگزاری این اردو است که باید فدراسیون فوتبال درباره آن پاسخگو باشد.
تیم ملی فوتبال به جز اردو، به انجام بازی‌های تدارکاتی هم نیاز دارد. قرار بود تیم ملی ایران در امارات با ساحل عاج یا مراکش دیدار کند اما هر دو بازی لغو شدند تا این سوال مطرح شود که با لغو بازی تدارکاتی، چرا تیم ملی به امارات رفت؟ آیا نمی‌شد اردوی تیم ملی در ایران و مثلا در جزیره کیش برگزار شود؟
نکته بسیار مهم این است که امارات از اساس با جمهوری اسلامی ایران مشکل دارد و بارها در امور فوتبالی ایران نیز کارشکنی کرده است. نمونه بارزش این که هرگاه عربستان سعودی علیه ایران موضع گرفته، برادران اماراتی‌اش همواره کنارشان قرار گرفته‌اند و چشم بسته آن مواضع را تکرار کرده‌اند.
فراموش نکنیم که بازی تدارکاتی تیم ملی با مراکش در امارات نیز به دلیل دخالت‌های آشکار اماراتی‌ها و تعیین تکلیف درباره تماشاگران دیدار دوستانه تیم ملی ایران لغو شد. آیا فدراسیون ایران نتیجه‌گیری دیگری از مواضع ضد ایرانی امارات دارد؟
دعوای سیاسی بین دو کشور به عنوان مانع برگزاری اردوهای ورزشی در امارات وقتی پررنگ‌تر می‌شود که بدانیم وزارت امور خارجه نیز بارها در تذکرهایی مکرر، تیم‌های ایرانی را از برگزاری اردوی غیرضروری در امارات بازداشته‌ است. اکنون باید از مهدی تاج به عنوان رئیس باتجربه فدراسیون فوتبال پرسید که چرا با وجود اطلاع قبلی از لغو بازی تدارکاتی تیم ملی در امارات و علیرغم هشدارهای وزارت امور خارجه، باید چنین اردویی در امارات برگزار شود؟
واقعیت این است، تاج گلی که این روزها فوتبال ایران برای اماراتی‌ها می‌فرستد در آینده سودی برای ما نخواهد داشت، چنان که در گذشته هم چنین اتفاقی نیفتاده است. دشمنی اماراتی‌ها با فوتبال ایران – در نگاه کلان‌تر با کشور ایران – روز به روز بیشتر می‌شود و شاید این خلیفه‌نشین کوچک کرانه خلیج فارس نتواند و جرات نکند در عرصه ملی و سیاسی با ایران درافتد اما تا جایی که می‌تواند، ضعف اقتدار سیاسی‌اش را در روابط فوتبالی بر ایران دیکته می‌کند و متاسفانه ما نیز بدون توجه به تحقیرهای صورت گرفته، همیشه فراموشکار می‌شویم و با لبخند فوتبال ایران را در موضع ضعف قرار می‌دهیم.
اتفاقات عجیب پیرامون اردوی امارات به همین جا ختم نمی‌شود. نکته تعجب‌برانگیز دیگر این که فدراسیون فوتبال که طبق قانون، کارمندان بازنشسته خود را برکنار کرده اما در یک مورد هنوز استثنا قائل شده و نه تنها عذر این بازنشسته ذی‌نفوذ را نخواسته، بلکه دامنه اختیارات این فرد نیز هم‌چنان بدون تغییر پابرجا باقی مانده است. فعالیت این فرد که دست بر قضا با علی کفاشیان نسبت فامیلی دارد، در حوزه امور مالی با حرف و حدیث همراه بوده و ابهام‌هایی را ایجاد کرده است. با این وجود در اردوی امارات، مسئولیت امور مالی تیم ملی باز هم به این فرد سپرده شده و او این بار نیز با کیفی پر از دلار همراه تیم ملی راهی امارات شده است. آیا واقعا در فدراسیون فرد دیگری آشنا به امور مالی نیست که همواره و با تمام مسائل مطروحه، اصرار بر همراهی یک نفر در همه امور مالی می‌شود؟
با همه این اوصاف در موضوع برپایی اردوی تیم ملی در امارات این پرسش مطرح است که آیا فدراسیون فوتبال در برگزاری اردوهای تیم ملی به منافع ملی هم فکر می‌کند؟ به نظر می‌رسد بخش مدیریتی فدراسیون فوتبال این بار در تعیین مکان اردوی تیم ملی دچار اشتباهی استراتژیک شده است. اشتباهی که به دلیل غیرضروری بودن مکان انتخاب شده و هم‌چنین به هم پیوستگی تبعات و دخالت‌های میزبان در برنامه‌ریزی‌های فدراسیون غیر قابل توجیه و جبران می‌نماید. امید است که فدراسیون فوتبال در ادامه و در سایر تصمیماتش به تمام مولفه‌ها پیرامون آن تصمیم توجه کند تا آسیبی به جایگاه و اقتدار ایران و فوتبال ایرانی وارد نشود.


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست