یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ - یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون  
   

صادق شکیب
خود فروشی مادری بخاطر معالجه فرزندش


• تا صبح در بستر خواب غلت می زدم و تیتر روزنامه ی آنروز در مغزم که گویی آن زن ناشناس با دنیایی کینه و حسرت پرصدا میخواند، می چرخید: رئیس جمهور ایران در اقدامی خداپسندانه با تخصیص بودجه، ساخت بزرگترین مسجد را در لبنان برای شیعیان آن کشور تقبل کرد و موجب تحسین نمایندگان مجلس شورای اسلامی واقع گشت ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
پنج‌شنبه  ۷ بهمن ۱٣۹۵ -  ۲۶ ژانويه ۲۰۱۷


بعد از صرف شام روزنامه را ورق می زدم که زنگ تلفن به صدا در آمد. دوستم مجید بود. می گفت: دلش گرفته اگر حوصله اش را دارم بیاید دنبالم تا با ماشین دوری بزنیم. گفتم: اشکالی ندارد. لباسم را پوشیده سر خیابان رفتم. مجید را دیدم در اتومبیل خود نشسته منتظر من است. منزلش چندان دور نبود. سوار شدم. شروع به صحبت کردیم. بی هدف داخل شهر از این خیابان به آن خیابان می راند. بدون تمرکز بر روی موضوع خاصی از هر دری سخن می گفتیم. اواخر شب بود. گفتم: خسته ام برویم منزل. از جلوی پارک جنگلی رد می شدیم زنی چادر به سر تند و هراسان از پارک بیرون آمد. هر دو تعجب کردیم. در آن وقت شب زنی تنها که دوان دوان خود را به خیابان می رسانید غریب می آمد. مجید ماشین را نگه داشته زن را سوار کرد. جوان بود و حداکثر بیست و پنج ساله می نمود. اشک دور چشمانش را فرا گرفته بود و اضطراب از سیمایش می بارید.
مجید مقصد وی را پرسید و اینکه چرا پریشان حال است. زن جوان صریح و بی مقدمه با لحنی که صداقت از آهنگ کلماتش می بارید، گفت: بچه اش سخت مریض است. برای تامین بیست هزار تومان پول نسخه داروی وی پس از آنکه خود را به هر دری زده بود نتوانسته این مبلغ را تهیه نماید. سرانجام مجبور شده با همه اکراهش ساعتی خود را در اختیار دو جوان ژیگولو بگذارد تا آنها بیست هزار تومان به وی دهند. آن دو وی را به پارک برده بعد از اتمام کارشان پانزده هزار تومان داده، گفته بودند دیگر پولی در بساطشان نیست و نمی توانند هم او را به خانه اش برسانند. چرا که امکان دارد ماموران که امروزها مثل مور و ملخ زیاد شده اند با دیدنشان مشکوک شوند و دستگیرشان نمایند. ناچارا به تنهایی از اعماق پارک جنگلی به سوی خیابان راه افتاده بود.
بعد از اندکی سکوت با شرم رویی و حالتی التماس گونه گفت: با وجودیکه این کاره نیست ولی حاضر است به ازای پنج هزار تومان بقیه به هر نحوی که مایل باشیم ساعتی هم با ما باشد.
مجید با سمیایی سرخ از خشم و عصبانیت، بدون آنکه حرفی بزند ماشین را پرگاز به سوی آدرسی که زن داده بود می راند. سر کوچه ای که در نبش آن داروخانه ای بود و زن گفت خانه اش در آن کوچه است، مجید ماشین را نگه داشت و پنج هزار تومان به وی داد. زن ناباورانه به مجید و من که سرم را پایین انداخته بغض خود را فرو می خوردم نگاهی انداخته از ماشین پیاده شده شتابان به داخل داروخانه رفت.
تا به منزل برسیم هیچ کدام حوصله آنکه حرفی بزنیم نداشتیم و بدون خداحافظی از همدیگر جدا شدیم.
تا صبح در بستر خواب غلت می زدم و تیتر روزنامه ی آنروز در مغزم که گویی آن زن ناشناس با دنیایی کینه و حسرت پرصدا میخواند، می چرخید: رئیس جمهور ایران در اقدامی خداپسندانه با تخصیص بودجه، ساخت بزرگترین مسجد را در لبنان برای شیعیان آن کشور تقبل کرد و موجب تحسین نمایندگان مجلس شورای اسلامی واقع گشت.


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست