یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

سفر از بیابان شب به جنگلِ روز


خسرو باقرپور


• شب که دستان خسته اش را می گشاید،
سُر می خورد از لای پستان هایش ماهِ تمام
و از پهن راهی روشن و رویایی،
شیر می بارد از آسمان ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
چهارشنبه  ٨ آذر ۱٣۹۶ -  ۲۹ نوامبر ۲۰۱۷




 شب که دستان خسته اش را می گشاید،
سُر می خورد از لای پستان هایش ماهِ تمام
و از پهن راهی روشن و رویایی،
شیر می بارد از آسمان
و تو ملافه را از روی سینه ی روشنت پس می زنی
نوزاد تشنه ی رویایم
می مکد از دایره ی داغی
                      قهوه ی روشن را و شیر را
                                                   داغ داغ
می سوزد لب هایم
هزار خورشید سر زده انگار
                      از مشرق لب هایت!
                                           داغ داغ
و خدای من!
گونه های گلگونت!
پنهان شده به زیر طره ای عرق کرده و بی تاب
                                                       داغ داغ

و کوباکوبِ دُهُل دل است
که بر هم می زند
سکوتِ شیری و شاد برکه ی بستر را
و خدای بی تاب و غُرّان دریاها
نیزه های صاعقه را می کوبد
                         بر امواج بر آمده از بستر.
"پوزیدون" مست و بی پروا
می غُرّد و می خروشد و می باراند
و تو لبخند می زنی و آرامی.

هزار، هزار ستاره می پاشی
مشت مشت می پاشی ستاره هارا
                                    بر کشتزارِ آیِشِ بستر
شکوهِ نگاهِ بودا
سنگین و غمگین
         در بامدادِ گوشه ی چشمان تو
به روز روشن آدم می نگرد.

حالا؛ می وزد از قمصر بنا گوشت
به کویر خشک و تفته و خاموشم،
نسیمی که با خود عطر خوبی و خُرّمی دارد.
و من سبزم اینک!
آرام و رام آرمیده ام
در سایه سار با صلابتِ صلحی
که با صبح تو آغاز شده ست.


* در میتولوژی یونانی، پوزیدون که پدرش آسمان و مادرش زمین است، خدای خشمالود دریاها است.


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۱)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست