یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ - یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

کشتار در فلسطین، جشن در اسرائیل
(ناسیونالیسم ننگ بشریت است)


رحمان حسین زاده


• کشور اسرائیل در چهاردهم مه امسال هفتادمین سالروزتاسیس خود را جشن گرفت. روز جشن اسرائیل، در کشورهای عربی و در فلسطین روز "نکبت" روز "سیاه" نامگذاری شده است.همین پدیده این سئوال را به جلو میراند که چرا این روز و این مناسبت انسانهای بیشماری را در کنار هم، در همسایگی هم و حتی در شهری مثل اورشلیم انسانهایی در محله و مدرسه را به "سیاه پوش و سرخ پوش " تفکیک میکند ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
آدينه  ۲٨ ارديبهشت ۱٣۹۷ -  ۱٨ می ۲۰۱٨


در هفتادمین سالگرد تاسیس دولت اسرائیل، کشتار و جنایت علیه مردم فلسطین اوج دیگری گرفت. آنچه امسال این زخم کهنه را عمیقتر کرد، اقدام سوپر ارتجاعی دولت آمریکا و ترامپ دست راستی، مبنی بر انتقال سفارت آمریکا به اورشلیم یا بیت المقدس بود. همدستی مستقیم دولتهای غربی و در راس آنها آمریکا در حمایت از دولتهای قومی مذهبی اسرائیل در طول هفتاد سال گذشته، یک عامل مهم تداوم جنگ و کشتار این دولت جنایتکار علیه مردم فلسطین بوده است. با این وصف از ۲۵ سال قبل روند سازش و صلح بین فلسطینی ها و اسرائیل با دخالت مستقیم آمریکا و کشورهای غربی و دیگر قدرتهای جهانی شروع شد. هیئت حاکمه و دولت آمریکا علیرغم جانبداری مشهودشان از دولت اسرائیل، در قالب فرمال نقش میانجی در روند صلح برای خود قائل بودند. دولت دست راستی ترامپ این سطح از تعهد فرمال آمریکا به روند سازش بین اسرائیل و فلسطینی ها و چشم انداز ایجاد دو دولت در کنار هم را بر هم زد. انتقال سفارت آمریکا در هفتادمین سالگرد تاسیس دولت اسرائیل بر آتش خشم فلسطینی ها بنزین ریخت. تنها در روز دوشنبه چهاردهم ماه مه نزدیک به شصت نفر کشته و صدها زخمی به جای گذاشته است. کشتار فلسطینی ها از شش هفته قبل و درروزهای اخیر هم ادامه داشته و مجموعا بیش از صد کشته و نه هزار زخمی به جای گذاشته است. جنایات اخیر را همردیف و همزمان باید به پای دولت اسرائیل و آمریکا نوشت. این جنایات از جانب ما و هر جریان آزادیخواه محکوم است. کسانی چون ترامپ و نتانیاهو باید به عنوان جنایتکاران جنگی معرفی شده و محاکمه شوند. اما جنایات و وقایع اخیر در مناسبت تاسیس دولت اسرائیل ما را به این سئوال میرساند، چه فاکتور پایه ای اینچنین دشمنی را در میان مردم منتسب به یهود و عرب و فلسطینی دامن زده و به معضل لاینحلی تبدیل کرده است. بر این بعد مسئله باید فوکوس کرد.

روز "جشن" روز "نکبت": ناسیونالیسم ننگ بشریت است

کشور اسرائیل در چهاردهم مه امسال هفتادمین سالروزتاسیس خود را جشن گرفت. روز جشن اسرائیل، در کشورهای عربی و در فلسطین روز "نکبت" روز "سیاه" نامگذاری شده است.همین پدیده این سئوال را به جلو میراند که چرا این روز و این مناسبت انسانهای بیشماری را در کنار هم، در همسایگی هم و حتی در شهری مثل اورشلیم انسانهایی در محله و مدرسه را به "سیاه پوش و سرخ پوش " تفکیک میکند. عده ای را شاد و سرمست و عده ای را عذاب زده و غمگین چشم در چشم هم و رودرروی هم قرار میدهد. این چه رویدادی است که جشن عده ای، عزای عده بیشمارتری محسوب میشود. چه چیز این تراژدی عمیق ایجادشده میان انسانهای منتسب به هویت یهودی و عربی را توجیه میکند. وهمین پدیده جنگ و کشتار و تباهی هفتاد ساله برپاشده میان شهروندان عرب زبان و عبری زبان را توضیح میدهد؟
هفتاد سال قبل، جنگ میان یهودیان و فلسطینیان را دو کشور از هم منفک و با مرزهای جدا و به رسمیت شناخته شده از قبل شروع نکردند. نیروهایی تا مغز استخوان دشمن با مردم هر دو طرف، آتش این جنگ را در میان شهروندان یک جغرافیا، در میان مردمان سالها زندگی کرده با هم، در میان ساکنین محله و کوچه و شهر و روستا و در میان همکاران مزرعه و کارگاه و همکلاسیهای مدرسه و دانشگاه شعله ور کردند. انسانهای سالها زندگی و کار و معاشرت و دوستی کرده در کنار هم را به جان هم انداختند. از آن دوره تاکنون، چند نسل انسانهای دو طرف این جدال قدرت، گوشت دم توپ جنگ و کشتار "اعراب و اسرائیل" شده اند و ظاهرا پایانی بر آن متصور نیست.
بر متن ظلم و اجحافات مهیب و کشتار وسیع و سبعانه یهودیان توسط فاشیسم هیتلری، ناسیونالیسم یهود باد زده شد. بورژوازی یهود و حامیان جهانی اش ایده ملت و کشورسازی یهود را پروراندند. صهیونیسم را به جلو راندند. با ایجاد کشور اسرائیل در منطقه تحت¬الحمایه امپریالیسم بریتانیا از میراث امپراتوری عثمانی و با گسترش اشغالگرانه دامنه مرزهای آن، با تبدیل کردن عرب زبانان و فلسطینیان در مرزهای کشور نوبنیاد به تبعه درجه دوم و حتی بدتر، بذر کینه و نفرت قومی و مذهبی عمیق را کاشتند. در صف مقابل هم ارتجاع و ناسیونالیسم عرب بهانه به دست آورد و با چشم بستن بر ابتدایی ترین حقوق یهود زبانان بر طبل جنگ کوبیدند. به این ترتیب طبقات استثمارگر دو طرف برای این نزاع کیسه دوختند. ارتجاع دو طرف، جنگ هفتاد ساله پر از مصائب تاکنونی را بر مردم بخت برگشته دو طرف تحمیل کردند. در واقع جواب سئوال بالا اینست که ناسیونالیسم و ارتجاع ناسیونالیستی دو طرف نیروی محرکه و شکل دهنده مصائب و زشتی های تاکنونی میان اسرائیل و فلسطینیان بوده است.
مردم یهود زبان و عرب زبان، مردم اسرائیل و فلسطین چه در گذشته هفتاد سال قبل و چه امروز حق داشته و دارند، از حقوق برابر برخوردار باشند. حق داشته و دارند به هر شکلی که خود انتخاب می¬کنند، سرنوشت خود را تعیین کنند. حق داشته و دارند اکنون در دو کشور متساوی الحقوق در کنار هم در همسایگی هم و در همکاری با هم زندگی کنند. این حق طبیعی شهروندان دو طرف این ماجرا است. اما آنچه تامین این حق طبیعی و سرراست را اینچنین پیچیده و دردناک کرده، چیزی جز کارکرد ناسیونالیسم، فاشیسم، شوونیسم دو طرف متکی بر حمایت امپریالیسم و قدرتهای بزرگ جهانی نبوده است. ناسیونالیسم در اینجا هم مثل همه جای دنیا پوشش منافع زمینی طبقه استثمارگر بورژوازی اسرائیل و عرب است. بورژوازی دو طرف در رقابت با هم بر سر کسب سهم بیشتر از قدرت منطقه ای و برای تثبیت قدرت خود بر مردم تحت حاکمیتشان به ملت سازی و کشورسازی و دولت سازی احتیاج داشته و دارند. ناسیونالیسم به عنوان جنبش سیاسی و ایدئولوژی بورژوازی، ملت و کشور را میسازد تا قدرت را به دست بگیرد و قدرت خود را در قالب دولت تحمیل و تثبیت کند و قبل از همه حاصل رنج و کار طبقه کارگر و مزد بگیران جامعه ای را که داعیه دفاع از آنها را دارد به جیب بزند. و یا در راستای همان منافع طبقاتی و در رقابت با دولتهای بورژوازی دیگر در سطح منطقه و دنیا دامنه قدرت خود را افزایش دهد. تمام تجربه تاریخی این حقیقت را نشان میدهد، که در غیاب راه حل انسانی و مترقیانه، پرچم اعتراض و برحق موجود به دست ارتجاع می افتد. در نزاع هفتاد ساله فلسطین و اسرائیل هم همین اتفاق افتاده است. در تمام این دوران ارتجاع ناسیونالیستی دو طرف مبنای جنگ و کشتار و خصومتی را کاشتند، که دامنه آن هنوز و هر روزه انسانهای زیادی را به کام خود میکشد.
در پس نزاع هفتاد ساله اعراب و اسرائیل چهره مهیب و ضد انسانی ناسیونالیسم با همه زشتی های دنیای سرمایه¬داری خوابیده است. این واقعه و در مقابل هم قرار گرفتن روز "جشن" اسرائیل و روز "نکبت" اعراب بیش از هر پدیده ای این حقیقت انکارناپذیر و این گفته عمیق منصور حکمت را تاکید میکند که "ناسیونالیسم ننگ بشریت است".  


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست