آن سوی دیوارِ تجرّد – جهانگیر صداقت فر

جهانگیر صداقت فر

من به حصارِ سیمِ خار دار 

                              خوگر شده ام؛

جدارِ جانم 

           از تقللای پیاپیِ پر پر زدن

                                          پینه بسته پنداری

و تنگایِ قفس 

                دگرم هیچ نمی آزارد انگار

و گوشِ جانم 

              به ناگزیر

خو کرده با مرثیه‌هایِ غل و زنجیر.

رویایِ رهایی از شکنجه گاهِ درون

هر آینه

        کابوسِ سیاهی نبوده بیش

که فراسویِ میله‌هایِ ستبرِ تجرّد 

آوردگاهِ گرگ و کفتار است

                              در مصافِ حرص 

                                                 بر سرِ لاشه‌ی انسان .

***

خوشه خار ها 

               چه شتابنده تکثیر می‌‌شوند

                                          بر سرِ دیوارِ حبسگاهِ زمین.

***

سال،

کبیسه ئی ‌ست 

                با شباروزانِ بی‌ فرآورده،

                                             و امید های‌ جوان مرده ؛

سالِ تسلیم و سکون

سالِ انجماد در فصلِ یخ .

***

من، اما

      خود اگر چه 

                    دست آمخته‌ی دردم،

خوشا،

       خوشا که خاک 

                      به خویش می‌‌کشدم…

نقبی می‌‌بایدم زد این زمان به بسترِ پُر نوازشِ خاک

که همخوابی اش

                غایتِ آزادی ‌ست .

                          *********

تیبوران- ۲۴ ژانویه ۲۰۱۵

https://akhbar-rooz.com/?p=14323 لينک کوتاه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بایگانی‌ها
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: