“خود آموزی” – جهانگیر صداقت فر

جهانگیر صداقت فر

…آنگاه –

 به خود آموختم

که تهاجمِ توفان و باد را به همان مایه دوست بدارم

که رامشِ تالاب را در آغوشِ خنیاگرِ نسیمِ سحر گاه.

آموختم که سحاب

 خصمِ آفتاب نیست ؛

هیاهوی باد

 ویرانگرِ سکوتِ حجله‌ی مهتاب نیست.

و آزمودم

که انعکاسِ نورِ امید در شوره زارِ گذاره‌ی هستن

الزاماً فریبِ سراب نیست.

پس آنگاه دریافتم

 که زوال

 خود واپسین رباطِ فرایندِ حیات است ،

و که لایزالیِ زمان

 مصداقِ جاودانگیِ جان نباید بوده باشد،

و قصه‌ی ققنوس تلبیسی اساطیری ‌ست

تا از ناگزیری مرگ نهراسیده باشی‌ .

 ***

تیبوران – ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۶

بيشتر بخوانید:  آن سوی دیوارِ تجرّد - جهانگیر صداقت فر

https://akhbar-rooz.com/?p=29828 لينک کوتاه

2 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بایگانی‌ها