“خیانت به منافع ملی” – هلمت احمدیان

درد ورنج سنگین طبقه کارگر ایران و توده‌های زیرستم سرمایه و حکومت‌اش، تنها درد حضور روس و چین و انگلیس و... نیست،‌ بلکه رنج از مناسباتی است که با استثماری سنگین،‌ آنان را به فلاکت نشانیده است. آشکار است که طبقه کارگر مخالف همه‌ی قرارداد‌های بین سرمایه داران است، ‌مخالف تمامی قرارداد‌هایی است که بقای مناسبات استثمارگرانه را تدوام می‌بخشد، ‌مخالف هر قراردادی است که حکومت باندها در ایران را از فروپاشی تا فردایی دیگر، نجات می‌دهد،‌ مخالف هر قراردادی است که کارگر را کارگر می‌خواهد و سرمایه‌دار را سرمایه‌دار

هلمت احمدیان

در روزهای اخیر موضوع قرارداد همکاری  25 ساله ایران و چین از یک طرف “سند توسعه” نامید شده و  از طرف دیگر”خیانت به منافع ملی” نام برده شد. این قرار داد، هنوز نهایی نشده و  حکومت ایران امیدوار است تا آخر سال به توافق نهایی برسد. بر اساس گزارش‌های منتشر شده این قرارداد ۴۰۰ میلیارد دلاری حوزه های مختلفی از برنامه های اقتصادی در حوزه های نفت و گاز، صنایع الکترونیک، دانش بنیان و واگذاری بنادر و دریا  و مناطق و …  را در بر می گیرد که تنها در حوزه نفت و گاز در حجمی معادل ۲۸۰ میلیارد  دلار است. به نوشته پترولیوم اکونومیست،  قرار شده است که ‌پنج هزار نیروی امنیتی چین برای محافظت از شرکت‌ها و پروژه‌های این کشور در ایران مستقر شوند. 

قرارداد بین ایران و چین   واقعیتی در جریان است که هر یک از طرفین اهدافی کوتاه مدت و دراز مدت برای نهایی کردن آن را تعقیب می کنند. تا آنجا که به چین برمی گردد ، آنها می خواهند در ادامه  سیاست ضمیمه ساز‌ی هایشان در ایران به عنوان یک ابرقدرت امپریالیستی در برابر غرب به ویژه امپریالیسم آمریکا  قوی تر ظاهر ‌شوند  و تا آنجا که به رژیم ایران برمی گردد می خواهد با بهره گیری از رقابت قدرت های امپریالیستی با همدیگر،  فشارهای حلقه های تحریمات اقتصادی از طرف آمریکا و متحدینش را تخفیف دهد و  راه حلی برای کاهش بحران ویرانگری که این رژیم را در آستانه فروپاشی قرار داده است، پیدا کند.

داد و فغان، نگرانی و انتقاداتی که از طرف اپوزیسیون بورژوایی رژیم به این قرارداد می شود اینگونه بیان می شود که: “چین در این قرار داد نفع برده”، “سر مردم کلاه رفته  و منافع آنها در نظر گرفته نشده”، “چین قابل اعتماد نیست”، “مردم از جزئیات این مسئله بی اطلاعند”، این قرارداد ” ننگین و از سر ضعف است”،  “تکرار قرارداد ترکمانچای است” ‌  و… . این نوع بیانات چه  در داخل کشور و چه  از طرف اپوزیسیون پروغرب، رضا پهلوی و بعضی از نیروهای جمهوری خواه  و ….از جمله “شورای مدیریت گذار”  در خارج کشور از موضع ناسیونالیسم ایرانی است و نگرانی آنها از تغییر اربابان سرمایه در ایران است.

بيشتر بخوانید:  ضرورت گسترش گفتمان چپ و سوسیالیستی - هلمت احمديان

موضوع چیست و نگرانی و غوغای اپوزیسیون بورژایی رژیم برای چیست؟

گسترش نفوذ اقتصادی چین نه  فقط  در ایران، بلکه در اقصا نقاط  جهان و حتی کشورهای پیشرفته صنعتی امر تازه ای نیست. این امر نه فقط  در آسیا  و آفریقا حتی در اروپا هم سال هاست عمل می‌کند.  به گزارش هفتهنامه آلمانی اشپیگل، دارایی خارجی چین بالغ بر شش بیلیون دلار (شش هزار میلیارد دلار) است. اخیرا  پژوهشی از اقتصاددانان آمریکایی و آلمانی به سرپرستی کارمن راینهارد، استاد دانشگاه هاروارد منتشر شده است که در آن مدت وام، نرخ بهره، محل هزینه و ضمانتهای مختلف حدود پنج هزار اعتبار و کمکهای مالی چین به ۱۵۲ کشور جهان را نشان می دهد. برخی کشورهای آسیایی و از جمله ایران و کشورهای آفریقایی سالهاست از پولهای میلیاردی چین برای تأمین هزینه‌های حکومتی خود استقبال کرده اند.

چین همچون یکی از غول های امپریالیستی با سرمایه گذاری ها و وامهای مالی خود نیمی از جهان را به سوی وابستگی اقتصادی و سیاسی سوق داده است و در این بستر نوعی بردگی اقتصادی را بر این کشورها پیش برده است، همانگونه که امپریالیسم آمریکا و روس همین سیاست را در راستای رقابت با همدیگر بر سر تقسیم جهان پیش  برده اند. از این روی مانور جمهوری اسلامی که در بحرانی همه جانبه بسر می برد، بصورت تلاش برای گسترش معاملات اقتصادی با چین و روس امری تازه نیست و رژیم حاکم در ایران و بویژه خامنه ای و سپاه امیدوارند از این رهگذر بتوانند فشار تحریم های اقتصادی آمریکا و متحدینش را  بر خویش دور بزنند و  چین برای پاسداری از  سرمایه و مالکیت خود در ایران  چون اژدهایی چنبر زده بر دریای نفت و گاز و دیگر معادن و بنادر،‌ به دیگر رقبا چنگ و دندان نشان دهد و حکومت ایران را از هر  فشار و گزندی مصون ‌دارد. اما امپریالیسم چین،‌ با گروگان گیری بیش از ۲۵ میلیارد دلار بدهی به ایران، خواهان گروگان گیری‌های بیشتری است و بیش از دیگران می داند که  “نباید بر شن خانه‌ بسازد”.

بيشتر بخوانید:  هلمت احمديان - بايگانی مطالب در سايت قديم اخبار روز

موضع گیری هایی که از طرف اپوزیسیون بورژوایی درون و بیرون رژیم جمهوری اسلامی به این قرارداد می شود، نه به بردگی مالی حکومت ایران به بازارهای کشورهای امپریالیستی و سرمایه داری، بلکه اعتراض به بازی این رژیم براساس سیاست “موازنه منفی” و جهت گیری های این رژیم برای تغییر ارباب هاست. نیروهایی اپوزیسیون پروغرب فغان به حراج گذاشته شدن “ایران” را سر داده و این قرار داد را (اگر نهایی شود) که حوزه نفوذ چین را بر منابع اقتصادی ایران گسترش می دهد “ننگین” می نامند. این ننگ را  آن ها نه از این بعد که سرمایه داری جهانی چگونه با این نوع قراردادهای امپریالیستی شیره جان طبقه کارگر و تهیدستان و زحمتکشان ایران و هستی جامعه ‌را می بلعد، بلکه از این بابت است که آن ها نگرانند در رقابت قطب های اقتصادی جهان بر اساس وابستگی هایشان به هر یک از قطب ها در موقعیت ضعیف تری قرار می گیرند. پرسیدنی که چرا داد و فغان اینان در مواقعی که رژیم با غرب قراردادهای اسارتبار می بندد، در نمی اید. بویژه در این میان سخنان رضا پهلوی بیش از همه یک طنز سبک مایه است. او آشکارا فراموش می کند که در زمان پدر تاجدارش بیش از پنجاه هزار مستشار آمریکائی در ایران حضور داشتند و طبق قانون کاپیتولاسیون مصوبه مجلس ستم شاهی آنان از چنان مصونیتی برخوردار بودند که هیچ دادگاهی در ایران اجازه برخورد قانونی به جرائم آنان نداشت.

نگرامی  و نق زدن های “مخالفان” درون رژیم با این قرارداد هم بخشا از تمایلشان به آمریکا و غرب و بخشا از موضع نگرانی از تضعیف بیشتر موقعیت‌شان در حاکمیت جمهوری اسلامی است، چرا که ابتکار اصلی برای بستن این قرارداد به تایید خامنه ای و سپاه در حال شکل گیری است. نق زدن های بخش هایی از باندهای حکومتی پرو غرب را باید در چهارچوپ کشمکش هایی بررسی کرد که منافع خود را با دست بالا پیدا کردن نفوذ روسیه و چین در خطر می بینند. اما حکومت اسلامی،‌ در حال بحران فروپاشی و  ورشکستگی سیاسی و اقتصادی، این حراج بزرگ  را  تنها راه نجات می‌داند. این حکومت برای بقاء خود ‌هیچ مرزی نمی‌شناسد، روس یا چین،‌ انگلستان یا حتی آمریکا. این قدرت مقابل است که شرط و شروط می گذارد.

بيشتر بخوانید:  رویا یا واقعیت؟!هلمت احمدیان

درد و رنج سنگین طبقه کارگر ایران و توده‌های زیر ستم سرمایه و حکومت‌اش،  تنها درد حضور روس و چین و انگلیس و… نیست،‌ بلکه رنج از مناسباتی است که با استثماری سنگین،‌ آنان را به فلاکت نشانیده است. آشکار است که طبقه کارگر مخالف همه‌ی قرارداد‌های بین سرمایه داران است، ‌مخالف تمامی قرارداد‌هایی است که بقای مناسبات استثمارگرانه را تدوام می‌بخشد، ‌مخالف هر قراردادی است که حکومت باندها در ایران را از فروپاشی تا فردایی دیگر، نجات می‌دهد،‌ مخالف هر قراردادی است که کارگر را کارگر می‌خواهد و سرمایه‌دار را سرمایه‌دار. برای جلوگیری و قطع تداوم قراردادهای «ترکمانچای» ها و “۲۵ ساله با چین” و غیره، باید طرف قرارداد را، که بر هستی جامعه و دسترنج  طبقه کارگر و زحمتکشان مالکیت یافته و خود را صاحب آن می‌داند را لغو مالکیت کرد.  طبقه سرمایه‌دار و حکومت اش در ایران،‌ طرف قراردادی هستند که باید آنان را خلع مالکیت و قدرت کرد. سرنگونی انقلابی این حکومت نخستین گام برای تحقق سوسیالیسم است. این گزینه تنها تضمین کننده خلع مالکیت از حکومت، طبقه سرمایه‌دار، لغو قراردادهای شوم و فلاکت بار با روسیه و چین و دیگر قدرت‌های سرمایه‌داری است.

https://akhbar-rooz.com/?p=40749 لينک کوتاه

3 پاسخ

  1. با سلام خدمت آقای احمدیان.

    راه حل شما “سرنگونی انقلابی این حکومت نخستین گام برای تحقق سوسیالیسم است. این گزینه تنها تضمین کننده خلع مالکیت از حکومت، طبقه سرمایه‌دار، لغو قراردادهای شوم و فلاکت بار با روسیه و چین و دیگر قدرت‌های سرمایه‌داری است.” در خوشبینانه ترین حالتش هم که در نظر بگیریم در آینده ای نه دور, اگر امکان پذیرد.
    چطور قراردادهای استعماری مثل ترکمنچای و قرارداد دریای مازندران و یا همین قرارداد ۲۵ ساله با چین در صورت تصویب را حکومت مورد قبول شما ملغی خواهد کرد؟
    الان چه باید کرد ؟
    با تشکر و آرزوی سلامتی برای شما.

  2. خیلی ساده
    ولایت فقیه که شانس خود را برای ادامه از دست داده است ، نقش طعمه را بین شرق و غرب قبول کرده است ،با تخیل و آرزوی افزایش بقا و ستون تا ستون فرج است.
    در این میان مردم و کشور وارد محاسبات ولی خود خواه جایی ندارد.

  3. بهتر بود آقای نویسنده قبل از هر چیز بخصوص تشبیهات انشاوار خود، تعریفی از امپریالیسم ارائه می داد تا خواننده خود به این شناخت برسد که آیا چین کشوری امپریالیستی است یا خیر. دقیق ترین تعریف امپریالیسم از لنین است. اگر ایشان کشفیات جدیدی کرده یا یافته آنها را با خوانندگان در میان بگذارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بایگانی‌ها

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز: int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More