در آستانه نقطه چرخشی سرنوشت ساز – ایرج فرزاد

سوال این است که آیا حکم "حق با مارکس بود"، از دست و زبان آکادمی و بخشهای "عاقل و عاقبت اندیش" طبقه حاکم نیز خواهد افتاد و توسط فعالان انقلابی طبقه پیشرو نیز، با این جنبش وسیع اعتراضی پیوند خواهد خورد؟ باید امیدوار بود، اگر نه کاپیتالیسم، چنانچه...

ایرج فرزاد

دوره برزخی که با سقوط “سوسیالیسم” اردوگاه شوروی سابق، توهمات به “دمکراسی” را نیز به تدریج زایل کرد، با بحران اپیدمی کرونا، خودِ بستر دمکراسی را در غرب و آمریکا به مصافی اجتماعی وارد کرد. زنگ خطر سوسیالیسم انقلابی پرولتاریای صنعتی و اینکه در متن بحران نظام کاپیتالیستی در خود غرب، برخی عناصر طبقه حاکم و “سرمایه دار با وجدان”، گفتند که در رابطه با انتقاد بر نظام مزدی و بحران ساختاری نظم سرمایه داری”حق با مارکس” بود، حکایت از امواج در اعماق دارد

ماجرای شکست ترامپ، بسیار فراتر از رقابت های سنتی بین دو حزب دمکرات و جمهوری خواه است. صرف این واقعیت که در جریان کمپین های انتخاباتی نیروهای اجتماعی چه پایگاه نژاد پرستی ترامپ و یا مخالفان او، با شدت و حرارت و تا سطح کم سابقه ای در انتخابات شرکت کردند، قابل تامل است. گرچه انتخابات در آمریکا با سیستم “الکترال”ها دو برابر بیشتر از واگذاری رای در نظام پارلمانی و “دمکراسی” است، اما با اینحال “سیاست” در جامعه آمریکا و در انتخابات اخیر، برخلاف موارد “روتین”، از نظر شهروندان “اهمیت” پیدا کرد.

 ماجرای تحریکات ترامپ که به اشغال ساختمان کنگره آمریکا و به قتل رسیدن چند نفر انجامید، دلیل روشنی بر پشت سر گذاشتن دوره بدون تلاطم و “قانونی” بین گرایشات اجتماعی در جریان انتخابات بود.

اما این منظره را شاید بتوان مثل هر انتخابات “متشنج” در دیگر کشورها قابل مقایسه دانست. سوال همین است: آمریکا هر کشور دیگر نیست. حتی با انگلستان و کشورهای اسکاندیناوی نیز از نظر وزنی که در سیاست و اقتصاد جهان دارد، نیز متفاوت است.

درست است که با پایان جهان دو قطبی، آمریکا دیگر آن ابر قدرت و “ژاندارم” جهان باقی نمانده است، اما هم از نظر سیاسی و هم از نظر اقتصادی، آمریکا بر سیر رویدادها و حرکت سرمایه هنوز تاثیرات تعیین کننده ای دارد. اما مهمتر نقش تحولات آمریکا بر جهان است.

تصور من این است که حزب دمکرات و لایه هائی از جمهوری خواهان و رده هائی از طبقه حاکم، نمی خواستند که رای نیاوردن ترامپ در یک فضای مُلتهب عملی شود و کار به “خیابان” بکشد. میدانستند که در متن بحران سرمایه داری در جامعه آمریکا و بویژه در دوران اپیدمی کرونا، هر جرقه ممکن بود به حریق بزرگی تبدیل شود.

در مقابله با قتل چند شهروند سیاهپوست به دست پلیس، دامنه اعتراضات مدنی وسعت جهانی یافت و دنیای آکادمی و ورزش و هنر حرفه ای تماما شعار “زندگی سیاهان مهم است” را در سطح اجتماعی به  “برابری و آزادی” تکامل دادند و تی شرت ورزشکاران حرفه ای مزین به این شعار شد. پیشینه “نافرمانی مدنی” در جامعه آمریکا بسیار تاثیر گذار؛ و در حافظه زنده شهروندان آمریکا فعال و زنده و قابل مراجعه است. همین روزها سالروز ترور “مارتین لوتر کینگ” است. یک کمیپن همگانی با جانبداری طبقه حاکم برای بزرگداشت این روز به جریان افتاده است. طبقه حاکم و از جمله برخی از “هم حزبی”های جناب ترامپ، قدرت این جنبش ریشه دار را بیخ گوش خود حس میکنند.

اما باید به این پیشینه اجتماعی نافرمانی مدنی، بویژه جایگاه “سیاست” آمریکا را در سیر تاریخ در نظر گرفت. جنگ استقلال آمریکا در قرن هیجده؛ پرچم انقلاب کبیر فرانسه را در اروپا برافراشت و جنگ داخلی ۴ ساله برای الغا برده داری در قرن نوزده، پرچم رهائی از بردگی مزدی را به دست طبقه کارگر اروپا داد. تغییر در جامعه آمریکا و از جمله همین مصافهائی که حول انتخابات نگاه ها را در سراسر جهان بسوی خود جلب کرد، نشان بر پیوستگی تاریخی تاثیرات در آمریکا بر بقیه جهان دارد. در این “بقیه جهان”، تولید سرمایه داری و به تبع آن افزایش وزن اجتماعی کارگر صنعتی تمام کره زمین را شامل میشود. طبقه حاکم تمام قدرت خود، از جمله وارد کردن نیروی ارتش را برای “حفظ نظم” در جریان پیروزی بایدن بکار برده است تا به هر قیمت جامعه آمریکا بار دیگر نه الهام بخش انقلاب کبیر فرانسه و نه پرچم رهائی از بردگی مزدی را به دست پرولتاریای اروپا و حالا دیگر تمام جهان بدهد؛ و نه شاهد انفجار مجدد و غیر قابل کنترل نافرمانی مدنی، بویژه پس از قتل “جرج فلوید” به دست پلیس نژادپرست باشد.

“نمیتوانم نفس بکشم” که آخرین فریادهای جرج فلوید بود هنگامی که پلیس گردن او را زیر فشار زانوهایش قرار داده بود، به اعتراضات بسیار وسیعی منجر شد و به فاصله کوتاهی کل قاره را در “این سوی اقیانوس” در برگرفت. نکته بسیار شورانگیز و کم سابقه این بود که درست پس ازقتل جرج فلوید، در انگلستان، بلژیک و خود آمریکا، مجسمه ها و نمادهای برده داری و تجارت برده، و قتل عام آنها، که سالها به عنوان “میراث ملی” طبقه حاکم در کشورهای مربوطه برپا بودند، از جمله مجسمه کریستف کلمب به عنوان اولین معمار بردگی سیاه پوستان در آمریکا، علنا بزیر کشیده شدند و روانه خرابه ها  و یا به دریا سرازیر شدند.

سوسیالیسم دارد شائبه ها و علائم “انتقال” از آمریکا و غرب را به جنش “استقلال خواهی” در “جهان سوم” و  از تبدیل شدن به سوسیالیسم دهقانی و ملی، از خود میتکاند و به طبقه صنعتی و مدرن خود رجعت میکند. و اکنون در دوره ای که در همان کشورهای “جهان سوم”، از جنبش دهقانی برای تکه زمین و تولید دوران اقتصاد طبیعی اثری بجا نمانده است؛ طرفداران و شیفتگان”خلق” و دهقان حتی نمیتوانند در دنیای نوستالژیک مدافعان سکتاریست سوسیالیسم فئودالی، خلقی و ملی در هیات کاریکاتوری دن کیشوت های دوران منقرض شده عرض اندام کنند.

 دوره برزخی که با سقوط “سوسیالیسم” اردوگاه شوروی سابق، توهمات به “دمکراسی” را نیز به تدریج زایل کرد، با بحران اپیدمی کرونا، خودِ بستر دمکراسی را در غرب و آمریکا به مصافی اجتماعی وارد کرد. زنگ خطر سوسیالیسم انقلابی پرولتاریای صنعتی و اینکه در متن بحران نظام کاپیتالیستی در خود غرب، برخی عناصر طبقه حاکم و “سرمایه دار با وجدان”، گفتند که در رابطه با انتقاد بر نظام مزدی  و بحران ساختاری نظم سرمایه داری”حق با مارکس” بود، حکایت از امواج در اعماق دارد. فشار سوسیالیسم انقلابی، بخشهای وسیع دنیای آکادمی، ورزش و هنر و ادبیات حرفه ای را به برافراشتن انواعی از سوسیالیسم بورژوائی وادار ساخت. “نمیتوانم نفس بکشم”، بسرعت به یک جنبش وسیع در میدان علنی و در تقریبا تمامی مسابقات ورزش حرفه ای از “زندگی سیاهان مهم است”، به “برابری و آزادی” تکامل یافت. خاطرات جنبش عظیم نافرمانی مدنی علیه تبعیض نژادی در آمریکا، ابعاد جهانی یافت.

در انگلیس، پارلمان لایحه ای را تصویب کرد که به موجب آن، پیشنهاد حزب لیبر دایر بر ادامه ارائه غذای رایگان به مدارس تا تعظیلات عید پاک سال ۲۰۲۱، رد شد. این مساله که در بطن بحران کرونا به گفته کارشناسان رسمی، زندگی ۳۰ در صد از کودکان بریتانیای “کبیر” و ۲۰ در صد جمعیت جامعه را در تهدید فقر و گرسنگی قرار داده بود، بلافاصله با انواع راه حلهای سوسیالیسم بورژوائی. در احساس خطر از انفجار سوسیالیسم انقلابی از پائین و زنده کردن پیشینه تاریخی جنبش سوسیالیستی در میان کارگران صنعتی، از جمله “چارتیست”ها به جلو صحنه آمدند. “مارکوس راشفورد”( Marcus Rashford) ستاره ۲۲ ساله تیم فوتبال منچستر یونایتد، کمپینی را آغاز کرد. این کمپین در فاصله کوتاه بیش از یک میلیون امضاء جمع آوری کرد و تعداد زیادی از کافه ها، رستوران ها و “بخش خصوصی” همراه با عده ای از شهروندان داوطلب به کار تهیه غذا برای دانش آموزان مربوطه روی آوردند.  بوریس جانسون نخست وزیر که در پاسخ به اعتراض ها گفته بود غذای رایگان فقط شامل ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار دانش آموز “قانونی”، یا به عبارت دیگر کودکان “اصیل انگلیسی” تعلق خواهد گرفت و ۱میلیون و ۴۰۰ هزار دانش آموز غیر رسمی را شامل نمیشود، با چنان اعتراض و خشم وسیع مواجه شد که اعلام کرد لایحه پارلمان را پس خواهد گرفت. طبقه حاکم به منظور محدود کردن دامنه نفوذ سوسیالیسم “پائین” و جلوگیری از بدست گرفتن ابتکار عمل مستقیم “گرسنگان”، فورا در سالروز تولد ملکه انگلیس، مارکوس راشفرد را به عضویت در “قانون امپراطوری بریتانیا” “مفتخر” کردند.

در هلند، اتفاق مشابهی افتاد. در پی گزارشی دروغین که آمده بود بیش از ۱۰ هزار خانواده که کمک هزینه دریافت کرده بودند، به علت “تقلب” باید مبالغ دریافتی را باز پرداخت کنند، کابینه دست راستی و ائتلافی چهار حزب محافظه کار، با نخست وزیری جناب مارک روته، “استعفا” داد. اجبار به بازپرداخت پس از سال ۲۰۱۷ اجرائی شده بود و باعث ورشکستگی، بیکاری و افزایش طلاق در میان آن ده هزار خانواده شده بود. اینجا سوسیالیسم بورژوائی احزاب دست راستی و نژاد پرست را ناچار ساخت که بخاطر چیزی که خود، “اسکاندال” و افتضاح سیاسی نام گذاشتند، استعفا بدهند.

در خود آمریکا جو بایدن، رئیس جمهور منتخب ایالات متحده آمریکا عصر پنج‌شنبه ۱۴ ژانویه از طرح کمک اضطراری ۱.۹ تریلیون دلاری خود برای مقابله با پیامدهای اقتصادی ناشی از شیوع کرونا رونمایی کرد.

این طرح در حالی ارائه شده که  شمار مبتلایان به ویروس کرونا در این کشور به بیش از ۲۳ میلیون و ۸۴۸ هزار نفر رسیده است و از این تعداد حدود ۸۹۳ هزار نفر نیز جان خود را از دست داده‌اند.

بایدن برای تامین رقم حدودا ۲ تریلیون دلاری طرح خود، قصد استفاده از درآمد حاصله از تولید ناخالص داخلی این کشور را دارد؛ اقدامی که خوشایند بسیاری از جمهوریخواهان آمریکا نیست. با این وجود با توجه به حضور اکثریت دموکرات در هر دو مجلس آمریکا، انتظار می‌رود تصویب این طرح ممکن شود.

طرح جو بایدن به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود:

اختصاص ۴۰۰ میلیارد دلار به تامین هزینه‌های مبارزه با شیوع کرونا، انجام تست‌های بیشتر و تولید واکسن،

بیش از ۱ تریلیون دلار صرف کمک مستقیم به خانواده‌ها و ارائه مشوق‌های مالی از جمله از مسیر افزایش مزایای بیمه بیکاری می‌شود:

بایدن خواستار افزایش مزایای بیکاری فدرال از ۳۰۰ دلار در هفته به ۴۰۰ دلار برای میلیون‌ها بیکار آمریکایی است. او همچنین اعلام کرد که مطابق با این طرح، استفاده از مزایای کمک مستقیم به خانوارها تا سپتامبر آینده ادامه خواهد داشت.

او خواستار آن شد که رقم ۶۰۰ دلار مشوق مالی تصویب شده در دولت ترامپ، به ۲۰۰۰ دلار به ازای هر نفر افزایش یابد؛ پولی که می‌تواند برای تامین اجاره بها یا خرید مواد غذایی به کمک خانوارها بیاید و به آنها برای بازگشت به زندگی عادی کمک کند.

در طرح او همچنین مقرر شده است که مشوق‌های مالی جدید، مشمول خانواده‌هایی که یکی از والدین مهاجر هستند، همچنین فرزندان بالغی که بر اساس اسناد مالیاتی همچنان وابسته به پدر و مادر هستند نیز بشود. پیش از این در دولت ترامپ، به دلیل مخالفت جمهوریخواهان کنگره، این دو مورد از بسته مالی حذف شد و باعث گردید تا حدود ۱۳.۵ میلیون فرزند بالغ که همچنان برای زندگی به والدینشان وابسته هستند و در میان آنها میلیون‌ها معلول نیز وجود داشت، از این کمکها بی‌بهره بمانند.

در این طرح حمایتهای مالیاتی قابل توجهی از خانواده‌های کم درآمد شده است. طرح او اعتبار مالیاتی را برای کودکان زیر ۶ سال تا ۳۶۰۰ دلار در سال و برای کودکان زیر ۱۷ سال تا ۳ هزار دلار در سال گسترش داده است. بسیاری از خانواده‌های فقیر نیز واجد شرایط برای دریافت این اعتبار مالیاتی شده‌اند که به افزایش درآمد سالانۀ آنها کمک خواهد کرد.

اینکه آقای بایدن در همان حال گفته است “به صهیونیست بودنم افتخار میکنم” و یا اولین دیدار رسمی او با “خارج” مشورت و تبادل نظر با بوریس جانسون انگلیس خواهد بود، روی دیگر “بی اهمیت” نشان دادن و “ایگنور” کردن امواج سهمگین بازگشت نوید یخش سوسیالیسم به بستر طبقاتی خویش است. میخواهد دستکم به خود و طبقه اش بفهماند که اوضاع کماکان در بستر “روتین” و تحت کنترل سیر میکند. اما جامعه بروشنی میبیند که این قدرت نفوذ سوسیالیسم در میان گرسنگان و کارگر صنعتی بود که او را وادار به تمکین به “نسیمی” از سوسیالیسم واقعی کرد.

چند فاکتور کاپیتالیسم آمریکا را محدود کرده است. مدتها پس از پایان جهان دو قطبی، و پس از دست یابی به بازار بجا مانده  و “آزاد شده” پس از فروپاشی اردوگاه شوروی سابق، مواردی چون جنگ خلیج و جنگ ۲۰۰۳ با عراق، میدانی بود هم به منظور جلوگیری از سقوط هژمونی در حال زوال “ابر قدرت” سابق؛ و هم بویژه باز نگاهداشتن میدان برای تولید سلاح از جانب کمپانی ها. این میدانها اکنون بسته شده اند و بحث “خروج سربازان آمریکائی”  نه تنها از عراق. که در افغانستان نیز در جریان است و “ابر قدرت” پیشین و پدر خوانده و معمار اولیه مجاهدین اسلامی و طالبان اکنون در حال “مذاکره” با آنهاست.

یک فاکتور انسانی در این رابطه از نظر آمادگی روانی به منظور دخالت نظامی و گسیل سربازان و “تفنگداران” آمریکا به گوشه و کنار جهان، پس از “تجربه ویتنام” وارد معادله شده است. بوش در همان سال ۲۰۰۳ اعلام کرد که در عراق، “تجربه ویتنام” و “سندروم ویتنام” تکرار نخواهد شد. همان وقتها، ارتش خصوصی “بلاک واتر” مهمترین ابزار دولت آمریکا در عراق بود. افراد این ارتش خصوصی را از میان جانیان محکوم به حبس طولانی، و یا اعدام با حقوق بالا استخدام میکردند که پنتاگون وظیفه آموزش را بر عهده میگرفت و دولت آمریکا طرف قرارداد با ارتش بلاک واتر بود. با اینحال هنوز بعد از این همه جنایت که علیه مدنیت عراق مرتکب شدند، از تثبیت یک حکومت مرکزی در عراق نشانی نیست و طرح و سناریو تقسیم عراق به سه منطقه، در بطن نارضایتی و اعتراضها به دولت عراق و همچنین به تفنگچی های حکومت “اقلیم کردستان”، دوباره روی میز آمده است.

یک عامل روانی مهم، حال و روز سربازان و تفنگداران آمریکا در ایام “پسا جنگ عراق” است. طبق یک گزارش مستند و تصویری، تعداد سربازان و نظامیان آمریکائی که در پی عوارض ناشی از حضور در عراق “خودکشی” کرده و یا تماما تعادل روانی خود را از دست داده اند، از تعداد کسانی که در حین جنگ در عراق کشته شده اند، “دو برابر” بیشتر است. به گفته یکی از نظامیان هنوز سالم از بازماندگان، “آمریکا دیگر نباید در هیچ کشور دیگر” حضور نظامی داشته باشد. این مساله به گفته او، شیرازه ارتش آمریکا را و حتی ارتش های خصوصی “مامور” در دیگر کشورها را از هم خواهد پاشاند.

آیا با در نظر گرفتن همه این فاکتورهای مادی و روانی، ارتش و پلیس آمریکا این بار “در داخل” در برابر موج نارضایتی ها در اعماق، در برابر هم شهروندان خویش، خواهد توانست “انسجام” خود را حفظ  کند؟ باید بشدت تردید داشت.

سوال این است که آیا حکم “حق با مارکس بود”، از دست و زبان آکادمی و بخشهای “عاقل و عاقبت اندیش” طبقه حاکم نیز خواهد افتاد و توسط فعالان انقلابی طبقه پیشرو نیز، با این جنبش وسیع اعتراضی پیوند خواهد خورد؟  باید امیدوار بود، اگر نه کاپیتالیسم، چنانچه مرهم های سوسیالیسم بورژوائی بطور موقت آن را از مهلکه به در ببرد، در سقوط سود و سود آوری و به بن بست رسیدن مجاری سرمایه گذاری و جنگ و “فتج بازار”های ناموجود، به هر فاجعه ای، از جمله  نابودی کره زمین، ممکن است تمسک جوید.

ایرج فرزاد
ژانویه ۲۰۲۱

ضمیمه

نامه مارکس به آبراهام لینکلن
به آبراهام لینکلن، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا*

جناب!

ما به مردم آمریکا برای انتخاب مجدد شما با یک اکثریت بزرگ، تبریک میگوئیم.

اگر انتخاب شما در دور اول انتخابات ریاست جمهوری مرهون اعلام اراده برای مقاومت در برابر قدرت برده داری بود، رمز پیروزی شما در دور دوم فریاد ظفرنمون مرگ بر برده داری است.

با آغاز جدال  و کشمکش در آمریکای پهناور و عظیم (جنگ داخلی)، طبقه کارگر اروپا از روی غریزه طبقاتی اش دریافت که پرچم غرق در ستاره های آمریکا، سرنوشت آنها را با خود حمل میکند.

آیا واقعا رقابت و جدال بر سر مناطقی که کلید جنگ داخلی را زد، بر سر این نبود که آن مناطق بکر و وسیع که با کار کارگران مهاجر و به فحشا و تن فروشی کشیده شده، دایر شده بود، زیر مهمیز و چکمه برده داران قرار گیرد؟

وقتی اولیگارشی برده داران ۳۰۰ هزار برده بخود جرات دادند که در سالنامه ها ”برده داری” را به عنوان شعار ”سرکشی مسلحانه” علیه آرمان و ایده برقراری یک جمهوری دمکراتیک در صد سال قبل وارد کنند؛

آن هنگام که تاثیرات “اعلامیه حقوق بشر” به عروج انقلاب قرن هیجدهم سرایت کرد و بانیان این “تمّرد مسلحانه” ضدانقلاب با شادمانی رذیلانه و درهیات یک یورش سیستماتیک فریاد زدند که “ایده ای که قریب به صد سال پیش به شکل مصوبه قانونی در آمده بود، منسوخ و کهنه” است و با  اعلام اینکه “برده داری یک نهاد پایه ای سود و سود آوری است” و به این ترتیب در حقیقت گرهگاه اساسی اصلی معضل “رابطه کار و سرمایه” را در معرض نظاره همگان گذاشت؛

آن هنگام که این گردنگشان حریصانه و با ولع فریاد برآوردند که “مالکیت” در “ذات بشر”، “سنگ بنا و شالوده نظم نوین است”، آنگاه و فقط آنگاه بود که طبقه کارگر اروپا، حتی بسیار قبل از اینکه طبقات بالای محافظه کار و مرتجع اشراف فئودال غرولندهای نومیدانه خود را در این مورد آغاز کند، فهمید و درک کرد که “سرکشی برده داران” و “شورش” آنها زنگ خطر شروع جنگ و جهاد مقدس مالکیت علیه اردوی کار است.

طبقه کارگر اروپا متوجه شد که همه امیدهایشان برای آینده و حتی دستاوردهای گذشته شان در آن کشمکش عظیم در آنسوی اقیانوس، در معرض تهدیدی جدی قرار گرفته است. اینجا بود که طبقه کارگر در اکثر نقاط اروپا بی صبرانه با حمل مشقاتی که با “بحران پنبه” بر آنها تحمیل شده بود، با حرارت و اشتیاق علیه دخالتهای مدافعان برده داری، این تاراجگران رفاه و حق معاش و زیست طبقه کارگر، به مبارزه برخاستند و با قربانی دادنها و اهدای خون خود، سهم شان را در این پیکار تعیین کننده و عادلانه، ادا کردند.

و این درست در شرایطی بود که طبقه کارگر، این نیروهای واقعی قدرت سیاسی در “شمال”، قبل از سیاه پوستان برده اجازه دادند که در یک خودفریبی به نظام بردگی خود را تسلیم کنند و وجدان خویش را با این خرافه تسکین بدهند که با لافزنی اعلام کنند که کارگران سفید پوست از آن امتیاز ویژه برخوردار شدند که خود را به اربابانی بفروشند که خود “حق” “انتخاب” شان را داشته اند. به این ترتیب کارگران سفید پوست قادر نشدند به آزادی واقعی طبقه کارگر برسند و با هم طبقه ای های خود در اروپا در مبارزه برای رهائی، همبستگی برقرار کنند. اما، خوشبختانه، این مانع بزرگ و این نقطه نقصان خورد کننده، در امواج دریای سرخ و خونین جنگ داخلی، جارو شده است.

طبقه کارگر اروپا اطمینان دارد که همانطور که “جنگ استقلال” آمریکا دوران جدیدی را برای عروج طبقه متوسط گشود، به همین ترتیب ”جنگ آمریکائی ها علیه برده داری” همان نقش را برای طبقه او دارد.

این طبقه آگاه است که جنگ علیه برده داری در سرزمین “آبراهام لینکلن”، این فرزند مصمم طبقه کارگر در راس مبارزه مردم اش برای گسست زنجیر بردگی، طلایه نبردهای آتی طبقه خود او برای بازسازی نظم جهان است.

نوشته شده توسط مارکس در فاصله ۱۲ تا ۲۹ نوامبر سال ۱۸۶۴

——————-

*. این متن از نسخه انگلیسی نامه و منتشر شده در منتخب آثار سه جلدی مارکس و انگلس، انتشارات پروگرس، چاپ پنجم، ۱۹۸۵، اول بار توسط ایرج فرزاد ترجمه شده است.

خبرهای بیشتر را در تلگرام اخبار روز بخوانید

https://akhbar-rooz.com/?p=101526 لينک کوتاه

0 0 رای
امتياز بدهيد!
نظری بنويسيد
Notify of
guest
4 نظرات
جديدترين
قديمی ترين بيشترين آرا
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات
آ.بزرگمهر
آ.بزرگمهر
شنبه, ۴ بهمن, ۱۳۹۹ ۲۱:۰۹

آقای فرزاد در سال ۱۹۹۰ که قلمرو «سوسیالیسم واقعا موجود » یکی پس از دیگری سقوط کرد.کسی فکر نمیکرد که جهان به اینجا میرسد.
شما شاید فراموش کردید که دغدغه نیروهای آزادیخواه ،صلح طلب ، دموکرات ، عدالت جو ، طرفداران محیط زیست و حقوق بشر تک قطبی شدن جهان بود.
بهمین دلیل اعتراضات وسیعی جهانی ، علیه آمریکا و متحدان آن در جنگ کویت صورت گرفت که در اوت ۱۹۹۰ تا فوریه ۱۹۹۱ منطقه وسیع نفتی خاورمیانه را به آتش کشیدند و نابود کردند و خسارات عظیم زیست محیطی ایجاد کردند.
کشور های غربی و در راس آن آمریکا با شعار گسترش گلوبالیزاسیون ، سرمایه ها و کار را از کشور های پیشرفته سرمایه داری به چین و سایر کشور های اروپای شرقی منتقل می کردند که موج عظیمی افزایش بیکاری اروپا و آمریکا را فرا گرفته بود.
کمپانی های چند ملیتی با وقاحت برای سود بیشتر در کشورهای معروف به دست مزد پائین سرمایه گزاری می کردند و از پرداخت مالیات نیز معاف می شدند. از محدودیت ها و مقررات زیست محیطی و رفاه اجتماعی نیز فرار می کردند. در واقع گسترش برده داری در جهان !
در نوامبر ۱۹۹۹ تظاهزات علیه سازمان تجارت جهانی در سیاتل  (۱۹۹۹ Seattle WTO protests) سیستم جهانی سرمایه داری در آمریکا به لرزه در آورد.

در ژوئن ۲۰۰۱ تظاهرات ضد گلوبا لیزاسیون در شهر گوتنبرگ سوئد هنگام شرکت رئیس جمهور آمریکا چوچ بوش برگزار شد که پلیس بسوی معترضین آتش گشود و سوئد از این کار بی سابقه پلیس در شوک فرو رفت و بقیه مسائل تحت الشعاع قرا رگرفت.
در جولای ۲۰۰۱ تظاهرات باشکوه و مشخص دیگری علیه گلوبالیزاسیون در Genwa ایتالیا چرت سرمایه داری جهانی و تونی بلیر را پاره کرد ( بعدا فاجعه تروریستی ۱۱ سپتامبر اتفاق افتاد)
علیرغم واکنش های خصمانه دولت جورج دبلیو بوش علیه مردم جهان و به خصوص کشور هائی که در دوران جنگ سرد دوست کشور شوراها بودند .
در سراسر جهان تظاهرات ضد جنگ علیه آمریکا و متحدناش برگزار می شد.
در آن سالها کشور های سابق «سوسیالیسم واقعا موجود» سرگرم مسائل داخلی خود بعداز فروپاشی بودند و چین هم چهار نعل در حال پذیرائی سرمایه گزاران خارجی بود.
جهان تک قطبی و در راس آن آمریکا واقعیتی عریان بود.
سالها طول کشید بعداز تمام لشگر کشی ها به افغانستان ، عراق ، لیبی ،سوریه و….و ده ها عمیلیات تروریستی در سراسر جهان توسط اسلامیست ها و داعشی ها سر و کله ی روسیه و چین در بازیهای سیاسی جهان رویت شد .
وقتی کشتی سرمایه داری جهانی تک قطبی و در راس آن آمریکا به گل نشست در صدد فریب جهانیان بر آمدند . رئیس جمهور شکست خورده ی آمریکا ترامپ رهبر این ارکستر بد آهنگ گردید و از سال ۲۰۱۶ در رقابت های انتخاباتی پای چین و روسیه را به میان کشید.
آقای فرزاد داستان جهان تک قطبی بعداز فروپاشی «سوسیالیسم واقعا موجود » یک وقعیت بود و غارت جهان به بی سابقه ترین شکلی در جهان صورت گرفت.
حال در شرائط پاندمی و بحران های مختلف اقتصادی نباید به مسببین این فجایع امکان مانور داد.
آقای فرزاد برخلاف نظر شما که فرمودید : “درست است که با پایان جهان دو قطبی، آمریکا دیگر آن ابر قدرت و “ژاندارم” جهان باقی نمانده است” آمریکا و متحدان آن بعداز فروپاشی «سوسیالیسم واقعا موجود» واقعا بی رقیب بودند. در حدود ۳۰ سال بلائی بر سر جهان آوردند که در قرن بیستم و بعداز قرن بیستم بی سابقه بوده ست. اگر امروز آمریکا نمی تواند آرزوهای خود را تحقق بخشد .بخاطر افراطی ست که در ۳۰ سال گذشته صورت گرفته ست. پیدا کنید ثروتهای جهان در کجا انباشته شده ؟
سیستم جهانی سرمایه داری را فقط قدرت دولتی تعیین نمی کنند.
آری دولت آمریکا بدهی های فراوانی دارد و دیگر نمی تواند هارت وپورت کند .
ولی طلبکاران آمریکا که در کره ماه نیستند .
می گویند یک در صداز مردم صاحب تمام ثروتهای جهانند.
بحران عمیق آمریکا و کشور های سرمایه داری موجب سوء استفاده ی رهبران سیاسی این کشور ها برای تغییر قوانین طالمانه تر خوهد شد. باید مواطب و معترض باشیم.

باران اذر مینا
باران اذر مینا
جمعه, ۳ بهمن, ۱۳۹۹ ۱۰:۲۴

بد نبود نویسنده نگاهی هم به وضعیت سرمایه داری و بحران کرونا در چین و روسیه و هند بیاندازد نظام سرمایه داری که تنها ویژه ی اروپا و امریکا نیست.

ara
ara
جمعه, ۳ بهمن, ۱۳۹۹ ۰۲:۲۱

آخرین آمار از مبتلایان و فوت شدگان ویروس کرونا در آمریکا:

Last updated: January 21, 2021, 22:42 GMT

comment image United StatesCoronavirus Cases:

۲۵,۱۶۲,۵۶۳

Deaths:

۴۱۹,۴۰۰

Recovered:

۱۵,۰۶۸,۰۱۷

در ضمن اسم صحیح دریای واقع در جنوب ایران خلیج فارس است نه خلیج.
امیدوارم بقیه مطالبتان به این سستی نباشد.

ایرج فرزاد
شنبه, ۴ بهمن, ۱۳۹۹ ۱۹:۴۶
پاسخ  ara

۱. در مورد آمار مربوط به تلفات کرونا، متوجه اشتباهات شدم، چند بار از مسئولان سایت اخبار روز خواهش کردم که تصحیح کنن که سریع و مسئولانه اقدام کردند. با اینحال هنوز در آمار اشکالات وجود داشت و من دیگر روم نشد مسئولان محترم سایت را زحمت بدهم. جمله مندرج در مقاله من حاوی اطلاعات نادرست اسند. این جمله چنین آمده است:
این طرح در حالی ارائه شده که شمار مبتلایان به ویروس کرونا در این کشور به بیش از ۲۳ میلیون و ۸۴۸ هزار نفر رسیده است و از این تعداد حدود ۸۹۳ هزار نفر نیز جان خود را از دست داده‌اند.

اما ارقام دقیق تر و جمله مذکور باید چنین باشند:

“این طرح در حالی ارائه شده که شمار مبتلایان به ویروس کرونا در این کشور  دارد به مرز ۵ میلیون میرسد و از این تعداد حدود ۳۹۸ هزار نفر نیز جان خود را از دست داده‌اند که بایدن اظهار نگرانی کرد که ممکن است بزودی به ششصد هزار نفر برسد.”

۲. در مورد اسم خلیج، من از اصطلاحی که در اصطلاحات بین المللی رایج است، استفاده کرده ام. برای مثال از جنگ خلیج در سال ۱۹۹۱ بحث شد، و نه “جنگ خلیج فارس”.

با سپاس

ایرج فرزاد

بايگانی های ماهانه ی مطالب اخبار روز

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

4
0
اگر در مورد اين مقاله نظری داريد، لطفا کامنت بگذاريدx
()
x

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز: int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More