رادیکالیسم برابر با خشونت و خشونت طلبی نیست! – ف. تابان

گفتگو با فصلنامه ی تلاش

توضیح: مصاحبه زیر در اصل برای مجموعه ای تحت عنوان «دفتر سبز» (فصلنامه تلاش ـ شماره‌ی ٣٣) در نظر گرفته شده بود. انطباق موضوع محوری این گفتگو با روند رویدادهائی که در میهنمان به چشم می‌خورند و حوادث چند روز اخیری که بار دیگر شهرهای ایران را در دود و خون فرو برده است، ما را بر آن داشت که پیش از موعد چاپ فصلنامه، مصاحبه را در «تلاش آنلاین» منتشر نمائیم.
به موازات بسته شدن روزنه های امید به تحولاتی مسالمت‌آمیز و از میان برداشتن کوچکترین امکان بیان نارضایتی به شیوه‌های مدنی و پیشتر رفتن رژیم در بکارگیری خشونت عریان در معابر، خیابانها و در مکانهای گردهم‌آئی مردم ناراضی، دستگیریهای گروهی یکی از مهمترین پرسش‌ها پیش پای مبارزین جنبش سبز قرار گرفته است، پرسشی اساسی در باره‌ی چگونگی پیشبرد مبارزه و گزینش روشها، این پرسش که تا کجا رژیم خواهد توانست اراده‌ی ‌خود را و به خشونت کشاندن یک مبارزه‌ی مدنی و مسالمت‌آمیز و از دست دادن خویشتن‌داری تحمیل کند؟
با برآمد جنبش سبز و تعریف و تصویری که از خویشتن داری و مسالمت‌جوئی خود ارائه داد، نوید و نطفه های اطمینان‌بخشی در کسب آزادی و دمکراسی و حقوق برابر انسانی و شهروندی برای آینده‌ی ایران در دلها ‌پرورانده شد.    اما در شرایط سختی که هر صدای اعتراضی، حتا حضور همراه با سکوت به سختی و با ددمنشی تمام فروکوفته می‌شود، تا کجا می توان انتظار خویشتن داری داشت؟ آن هم از روانهای دلاور و گردن‌افراشته‌ی آرمانخواه جوانی که تاب تحقیر علیه خود و میهنشان را نیاورده‌ و با جان و دل برخاسته‌اند؟ رژیم اسلامی عزم خود را جزم کرده که به هر شکلی بماند، حتا به قیمت کشتار مردم.
بر بستر چنین شرایط سختی در میهنمان، از مدتی پیش از فرارسیدن روزهای تاسوعا و عاشورا، با تشخیص و پیش‌بینی فرارسیدن لحظه‌های طرح چنین پرسشی، دست در کاران تلاش برآن شدند، موضوع این پرسش را با کسانی به بحث بگذارند که خود روزگاری در اوج آرمان‌خواهی، غرور و گردنفرازی راه مبارزه‌ای خشونت بار را در برابر دیکتاتوری وقت و برای شکستن کمر آن در پیش گرفتند. بحثی با نگاه به تجربه‌ ی نسلی از جوانان میهنمان در گذشته و بر محور آن پرسش و همچنین این پرسش که آیا بکارگیری قهر و خشونت، در مقابله با قهر حکومتی ما را به سرانجامی که می‌خواهیم، خواهد رساند؟   

*****


تلاش ـ برخی از شعارهائی که در این چندماه گذشته در خیابانهای ایران داده شد، محل بحث و برخورد بسیار قرار گرفت. شما نیز از جمله کسانی بودید که در این بحث و بر سر مضمون شعارها شرکت جستید. اما بسته به مواضع سیاسی افراد، شعارهای مورد نقد و درجه حساسیت‌ها متفاوت است. در حالی که شما به عنوان نمونه شعارهائی نظیر «مرگ بر روسیه» و «نه غزه،…» از دریچه «مسئولیت بین‌المللی» جنبش اجتماعی ایران مورد نقد قرار داده، برخی نیز شعار «جمهوری ایرانی» را نپسندید. گروه‌هائی از همراهان و مدافعان فعال در جنبش سبز که گامهای خود را در چهارچوب قانون اساسی و به ملاحظه حفظ نظام جمهوری اسلامی برمی‌دارند، هم آن، هم این و هم «مرگ بر…» رادیکال و بعضاً انحرافی تلقی نمودند. چه کسی و چه مقامی، یا بهتر است بگوئیم چه محک و معیاری در جنبشی به این گستردگی و فراگیری درستی یا نادرستی شعار تظاهراتهای خیابانی یا بربامها را تعیین می‌کند؟

تابان: هیچ کس و هیچ مقامی نمی تواند معیار و محکی برای درستی و نادرستی شعارها باشد، زیرا چنین محک و معیاری اساسا وجود ندارد. در برخی مقاطع، بعضی شعارها فرادستی می یابند، اما این فرادستی هم الزاما به معنی درستی آن ها نیست. در همین حکومت جمهوری اسلامی، از ابتدا تا چندی پیش، ما شاهد فرادستی شعارهایی بوده ایم که از سوی حکومت مطرح می شده اند که هیچ کدام هم از نظر مخالفان درست نبوده اند.
در سیاست معلم و رهبر و آموزگاری وجود ندارد که بتواند حرف آخر را چنان بزند که مورد توافق همه باشد. حتی اگر هم وجود داشته باشد، شاگردان او معمولا از حرف هایش تفاسیر متفاوتی می کنند. بنابر این سیاست محل اختلافات و برداشت های مستمر است و وحدت کامل در آن حاصل نمی شود.
شعارها حاصل و بیان فشرده ی منافع و سیاست ها هستند. در جامعه منافع طبقاتی، اجتماعی، صنفی، گروهی، قومی، جنسیتی و نسلی متفاوتی وجود دارد که به گوناگونی در شعارها منجر می شوند.
اما حتی در یک حزب و گروه سیاسی نیز که منافع مشترک و معینی را دنبال می کند این گوناگونی و گاه تقابل شعارها وجود دارند. زیرا سیاست فقط بازتاب ساده ی منافع نمی تواند باشد، بلکه عوامل بسیار دیگری از جمله ارزیابی از موقعیت ها، چشم اندازها و راه های رسیدن به آن سیاست معین وجود دارند که غالبا ارزیابی عمومی و مشترک در مورد آن ها به دست نمی آید و در نتیجه به سیاست های مختلف و شعارهای متفاوت می انجامد. سیاستی که از نظر یک گروه صحیح به نظر می آید، می تواند از طرف گروه دیگری کاملا نادرست باشد. صحنه ی مبارزه ی سیاسی، صحنه ی رقابت میان سیاست هاست که در شعارها بازتاب می یآبد. وقتی منافع و سیاست های گروه های اجتماعی بزرگی در کشور در یک جهت قرار می گیرد و همسو می شود، شعارهایی که بیان این سیاست ها هستند هم از اقبال عمومی تری برخوردار می شوند، مثل شعارهای نظیر «مقابله با دولت کودتا» یا «مرگ بر دیکتاتور» و همه ی شعارهایی که در جهت دموکراتیزه کردن جامعه هستند و این روزها در جامعه ی ما محبوبیت و مقبولیت یافته اند. این خواست ها در حال حاضر به خواست اکثر مردم ایران تبدیل شده است و البته مخالفان مصمم و پروپا قرص خود را هم دارد.
از این رو بحث و برخورد، رقابت و حتی مبارزه – که در برخی موارد خونین و خشن هم می شود – در مورد شعارها همواره باقی خواهد ماند. اما نکته ای را که در این میان می توان افزود، هوشیاری در طرح به موقع شعارهایی است که از اقبال عمومی و پشتیبانی گسترده روبرو می شوند. یک شعار که بازتاب دهنده ی منافع بخش های بزرگی از جامعه هم باشد، می تواند همیشه مورد پشتیبانی آن ها قرار نگیرد. شرایط معینی این پشتیبانی را باعث می شود و حتی طرح و نوع معینی از آن شعار – و خواسته – می تواند موجب تقویت و یا تضعیف آن گردد.
در مورد مثال هایی که شما مطرح کرده اید، همه ی این ملاحظات به خوبی دیده می شود. زیرا این شعارها که امروز محل بحث و گفتگو هستند، بازتاب سیاست ها و – البته در نهایت خود – منافع گروه های اجتماعی مختلفی هستند که در جنبش مردم ایران حضور دارند.


تلاش ـ اساساً «رادیکال شدن» یک حرکت مردمی به نیروی شعار یعنی چه؟

تابان: در مورد «رادیکال شدن» و رادیکالیسم این روزها بحث های زیادی صورت می گیرد که به موقع خود جا دارد به آن ها پرداخته شود. اما حرکات مردمی را به طور عمده می توان دارای دو خصلت مهم دانست، یکی محتوا و در واقع خواست ها و دیگر شکل و چگونگی بروز این خواست هاست. «رادیکال شدن» در اساس در شعارها و خواست ها صورت می گیرد و نمی تواند غیر از این باشد. هر چقدر خواسته های یک جنبش و لاجرم شعارهای آن بیشتر متوجه ی ریشه های نظم موجود (و شاید بشود گفت کهنه) بشود، آن حرکت بیشتر به رادیکالیسم نزدیک می شود. در همین «جنبش سبز» ما شاهد رشد مداوم این رادیکالیسم هستیم. اعتراضی که با خواست تجدید انتخابات و جستجوی رای خود شروع شد – یعنی خواست هایی که همگی در چارچوب نظم موجود علی الاصول قابل تحقق بودند – و هیچ رادیکالیسمی در آن ها نبود، هر چه جلوتر آمده است، بی اعتنا به هشدارهایی که از همه طرف متوجه ی آن شده است، به طرح خواست هایی پرداخته است که دیگر در چارچوب نظم موجود قابل وصول نیستند و از این نظر می توان گفت که جنبش دموکراتیک در ایران در طول شش ماهه ی گذشته به طور مستمر در حال رادیکال شدن بوده است.
متاسفانه به دلیل سلطه ی نوعی از گفتمان اصلاح طلبی در جامعه ی ما که از دوم خرداد به وجود آمد و هنوز هم کماکان و تا حدودی ادامه دارد، بسیاری از مفاهیم سیاسی و اجتماعی وارونه و مطابق میل این جریان بازتعریف شده اند و یکی از این مفاهیم رادیکالیسم است که در فرهنگ اصلاح طلبی دوم خردادی که به تدریج به بخش دیگری از نیروهای سیاسی هم تسری یافته است، برابر با خشونت و خشونت طلبی گرفته شده و به طور دائم مورد مذمت قرار می گیرد.


تلاش ـ به این ترتیب از نظر شما در شعار و مطالبه پیشتررفتن و بیشترخواستن، الزاماً ربطی به خطرِافتادن به راه‌ها و روشهای خشونت‌آمیز ندارند. آیا اساساً چنین خطری، بالقوه یا بالفعل، جنبش را تهدید می‌کند؟ چه عواملی می‌توانند زمینه‌ساز کشانده شدن «جنبش دمکراتیک» به خشونت گردند؟

تابان: باید دید هدف چیست؟ هدف مسالمت است یا دموکراسی؟ من اصلا ارتباط تنگاتنگ بین این دو را که برخی ها درصددند برقرار کنند و علامت مساوی بین آن ها بگذارند قبول ندارم و فکر می کنم یکی کردن مسالمت و دموکراسی اشتباه است. این ها مفاهیمی است که ساخته شده تا مبارزه ی مردم ایران را به هر قیمتی هست در چارچوب «نظام» و «قانون» نگاه دارد. سال هاست دارد تبلیغ می شود که «ساختار شکنی» برابر با «خشونت» است. اما کدام تجربه ای این را ثابت کرده است؟ در انقلاب بهمن، رادیکالیزه شدن شعارها و حتی خود انقلاب، منجر به تشدید خشونت نشد. حکومت شاه برای اعمال خشونت ظرفیتی داشت و بیشتر از آن نرفت. در حکومت اسلامی هر خواسته ی مسالمت آمیز با خشونت سرکوب شده است و ربطی به «ساختار شکنی» نداشته است. ظرفیت این حکومت برای اعمال خشونت بی پایان است و پاسخ به هر اعتراضی، خشونت حکومتی بوده است. اگر ما بخواهیم «پیشتر رفتن» را به «خشونت» مربوط کنیم، ان وقت باید از خواست برکناری این حکومت دست برداریم، شاید مجبور شویم از خواست های دیگر خود هم دست برداریم و مرتب محدود و محدودتر شویم تا مبادا «بسیجی» و «پاسدار» عصبانی شود.
اما این جا یک سوال بزرگ وجود دارد که پاسخ های متفاوتی برای آن می تواند وجود داشته باشد. آیا تشدید مبارزات مردم و رادیکالیزه شدن این مبارزه، حکومت را به عقب می راند و دستش را برای اعمال خشونت بیشتر می بندد یا عقب نشینی از خواسته های اساسی؟ بعضی ها معقتدند که هر چه جنبش مردم، حکومت را بیشتر تحت فشار بگذارد و او را بیشتر به گوشه ی رینگ ببرد، امکان اعمال خشونت بیشتر از آن سلب می شود. یعنی قدرت در برابر قدرت. این حکومت هیچ زبان دیگری را جز این نمی فهمد.
متاسفانه عده ای شیپور را از سر گشادش می نوازند. در حالی که عامل اصلی همه ی خشونت ها در مبارزه ی سیآسی در کشور ما حکومت اسلامی است، این عده همه ی هم و غم خود را صرف آن کرده اند که دایم به مردم مردم هشدار بدهند. آن ها روی خود را به سوی مردم کرده و یک تابلوی «خشونت ممنوع» هم سر دست گرفته اند. باید به این عده گفت: رویتان را از مردم به سوی حکومت برگردانید. اگر حقیقتا دنبال منشاء خشونت و مبارزه با آن می گردید، باید روی خود را به سوی حکومت برگردانید. منشآ خشونت آن جاست. هر مبارزه ای قواعد خاص خود را دارد که باید از جانب همه ی طرف های بازی رعایت شود وگرنه اصل بازی بر هم می خورد. اگر شما ده بار به مسالمت دهان خود را باز کردید تا حرفی را بزنید و هر ده بار مشتی بر دهان شما فرود آمد، در بار یازدهم اگر توانش را داشته باشید، آن دست را می گیرید و در هم می شکنید. این قانون زندگی است.
به این ترتیب در پاسخ به سوال شما باید به صراحت و تاکید بگویم که زمینه ساز کشانده شدن جنبش مردم ایران به خشونت فقط حکومت جمهوری اسلامی است که هر خواسته ای را سرکوب می کند. به جای هشدارهای مداوم به مردم، باید به حکومت گفت و به او حالی کرد که صبر مردم همیشگی نیست.


تلاش ـ در مقایسه‌ای که میان دو رژیم از نظر ظرفیت سرکوب کرده اید، می‌گوئید: « حکومت شاه برای اعمال خشونت ظرفیتی داشت و بیشتر از آن نرفت.» اما علیرغم این بنیان‌گزاران جنبش قهرآمیز که خودِ شما نسل بعدی آنها بودید که این روش مبارزه را تا پیروزی انقلاب اسلامی ادامه داد، در مقابله با آن رژیم و برای سرنگونی آن دست به اسلحه بردید. به این ترتیب آیا گرایش به خشونت را نمی‌توان هر زمان با استناد به خشونت‌گری و سرکوب حکومتها توجیه کرد؟ آیا اختیار تصمیم ما در دست رژیم‌هاست؟ پس نقش عنصر اختیار و گزینش مبتنی بر آگاهی در روش‌ها چیست؟ آیا برای رسیدن به هدف باید و می‌توان به هر روشی دست انداخت؟

تابان: وجود «علیرغم این» در آغاز این پرسش، نشان دهنده ی جهت گیری معینی است، احساس مثبتی نسبت به «خشونت کمتر» به وجود می آورد. یکی از گرفتاری های بزرگ ما این است که این حکومت در سفاکی و اعمال خشونت و سرکوب تا جایی پیش رفته است که پیشینیان خود را «روسفید» کرده است و این اصلا خوب نیست که جامعه و مردم ایران نسبت به سرکوب ها و خشونت ها بی تفاوت بمانند و یا بی تفاوت بشوند و حساسیت خود را نسبت به آن ها از دست بدهند. جامعه ی ایران باید به هر گونه خشونت و استبداد در حکومت خود و در تاریخ جامعه ی خود با حساسیت کامل بنگرد، به خصوص اگر بخشی از این تاریخ بخواهد دوباره خود را بازسازی کند. در پرسش شما چهار سوال مختلف به دنبال هم آمده است که پاسخ مفصلی را می طلبد. من بار دیگر می خواهم این نکته را تاکید کنم که روش های مبارزه ی سیاسی در جامعه را قبل از همه (روی قبل از همه تاکید می کنم) حکومت ها هستند که تعیین می کنند و بنابر این می توان گفت که تاحدودی اختیار تصمیم ما در این زمینه متاسفانه در دست حکومت هاست. آن ها هستند که شرایط مبارزه ی علنی، قانونی، غیرقانونی، مخفیانه و همه ی انواع دیگر آن را تا حدود زیادی بر احزاب و فعالین سیاسی تحمیل می کنند. از همین رو هم هست که با حساسیت می گویم هشدارها نسبت به گسترش خشونت باید به طور عمده متوجه ی حکومت باشد نه مردم.
طبیعتا اینجا هدف ما ارزیابی در مورد مشی مسلحانه و چریکی که قبل از انقلاب در جامعه ی ما آغاز شد، نیست، اما می خواهم به این نکته توجه دهم که این مبارزه یک باره مثل رعد در آسمان بی ابر نبود که بر جامعه ی ما فرود آید. خیلی راه ها تجربه شد و به بن بست خورد. کسانی مثل مهندس بازرگان که در سیاست استخوانی ترکانده بودند، به حکومت هشدار دادند که راهی که می رود موجب آن می شود که جوانان تفنگ به دست بگیرند – آن هم در فضایی که خشونت در سطح جهانی تقدیس می شد و اوضاع به کلی دیگری بود -. متاسفانه حکومت پهلوی این هشدارها را نشنید و بر خودکامگی ها افزود.
من در اینجا این موضوع را می خواهم به بحث بگذارم که به فرض آن که مبارزه ی مسلحانه را از ابتدا هم اشتباه بشناسیم، اما در وقوع این اشتباه چه کسی را باید بیشتر سرزنش کنیم؟ جوانانی را که همه ی زندگی خود را در راه کشور و مردم خود می گذاشتند و به هر دری می زدند به بن بست می رسیدند و هیچ راهی برای فعالیت آزادانه و مسالمت آمیز برای آن ها باز نمی شد، یا حکومتی که با نقض مداوم قانون و بستن هر راه فعالیت مسالمت آمیز، زندان و شکنجه و سرکوب به خواست های این جوانان و تلاش های آن ها پاسخ می داد؟ این موضوع را از این جهت مطرح می کنم که همین امروز نیز ما با این پرسش مواجه هستیم. اگر هشدارهای متعدد در مورد پرهیز از خشونت بی نتیجه ماند و علیرغم آن عده ای از جوانان این کشور که راهی برای فعالیت های مسالمت آمیز نمی یابند، دوباره به فکر مقابله به مثل افتادند، چه کسی را باید سرزنش کرد؟ این جوانان پرشور و شاید کم آگاه را و یا حکومتی که راه را برای فعالیت های مسالمت آمیز و آزادانه سلب کرده است؟ من به صراحت می گویم اگر دوباره صدای تفنگ در کشور ما شنیده شد، مسئولیت اصلی و درجه ی اول با حکومتی است که نمی خواهد صدای مردم را بشنود و به آن ها اجازه ی فعالیت مسالمت آمیز وآزادانه را نمی دهد. بر افکندن خشونت در درجه ی اول گردن گذاشتن به خواست مردم و استقرار آزادی های سیاسی است و مسئولیت استقرار این ازادی ها بر عهده ی حکومت ها است.


تلاش ـ نمونه مهندس بازرگان شاید مثال نیکوئی باشد، به عنوان سیاست‌پیشه‌ی ملایمی که به حق روشهای دیگری را دوست داشت، اما دیگر روشن شده است که در عمل تسلطی بر نفس خود نداشت و به همین دلیل بدترین بهره‌برداری‌ها از وی صورت گرفت. برخلاف تصورات مکانیکی سیاستمدارانی چون مهندس بازرگانها، در سیاست وقتی پای آگاهی، اختیار و تسلط بر تصمیم و رفتار پیش می‌آید ـ که امروز مردم ما به ویژه جوانانمان برای تحقق مناسب‌ترین شرایط آن با رژیم مبارزه می‌کنند ـ دیگر از خاصیت و قانون دومینوئی نمی‌توان سخن گفت، زیرا نه انسان سنگ بی‌جان دومینوست و نه در سیاست قانون فیزیک محض عمل می‌کند.
امروز هنوز بسیار نادرند چهره و جریان‌های سیاسی که به بکارگیری خشونت در مقابله با ددمنشانه‌ترین سرکوبهای رژیم بی‌اندیشند. برعکس از هر سو با هشیاری و بیداری به دوری از آن روش‌ها توصیه شده و نسبت بدانها هشدار داده می‌شود. در عمل هم ما شاهدیم که تا امروز جوانان‌مان با دست خالی، اما عقلی پراز ابتکار و خلاقیت مبارزاتی، با خویشتن‌داری و حتا گاه با سکوت! بالاترین دلاوری‌ها را آفریده‌اند.
در چنین شرایطی پرسش ما از شما به عنوان یکی از نسل‌های پیشین که در مبارزات دوران جوانی خود همه «روزنه‌ها را بسته دید» و یک زندگی خشونت‌بار با همه پیامدهای جانسوز و جانکاه ، هم برای خود و هم برای کل جامعه ـ ثبت چنین تجربه‌هائی برای هیچ جامعه‌ای شادی‌آور نیست! ـ را در پیش گرفت، این است که با توجه به آن تجربه چه توصیه‌ای برای نسل جوان و مبارز امروز دارید؟

تابان: ظاهرا ما مثل سی و چند سال پیش، امروز هم نمی توانیم زبان همدیگر را بفهمیم. سوالات شما این ذهنیت را ایجاد می کند که مسئولیت ایجاد خشونت با مخالفین است. از جوانانی که «زندگی خشونت بار» را بر جامعه تحمیل کردند با گشاده دستی انتقاد می کنید، اما از حکومتی که در برابر آن ها قرار داشت و استبدادی که حاکم بود، هیچ نمی گویید. من در صحبت هایم کوشیده ام بر این نکته انگشت بگذارم که این مسئولیت در درجه ی اول و به طور قاطع متوجه ی حکومت هاست.
انتظارم این بود که در مورد خود مفهوم «خشونت» گفتکو و تامل بیشتری صورت می گرفت، زیرا امروز ما شاهد آن هستیم که این مفهوم دستخوش سوءاستفاده های گسترده است و از جمله بسیاری از اصلاح طلبان «رادیکالیسم» و «ساختارشکنی» و فراتررفتن از ساختارهای موجود را هم متراداف با اعمال خشونت می شمارند. من نمی دانم شما وقتی در مورد «خشونت» از من سوال می کنید، اصلا چه مفاهیم و چه اعمالی را در نظر دارید. اگر این مفاهیم مشترک بشوند، احتمالا نتیجه گیری هم آسان تر خواهد شد. من فکر نمی کنم در این مورد اختلاف نظری باشد که اعمالی نظیر تخریب اموال عمومی، تعرض به جان و مال و ناموس مردم، شکنجه و زندانی کردن و ضرب و شتم که نشانه های بارز اعمال خشونت هستند، محکوم هستند و ما متفقا کاربرد چنین روش هایی را در مبارزه ی سیاسی محکوم می کنیم. نکته اما اینجاست که توده ی مردم – این جا صحبت بر سر یک جنبش سراسری مردمی است و نه فعالیت یک گروه سیاسی کوچک – اصولا امکان انجام چنین خشونت هایی را کمتر دارند و چنین خشونت هایی به طور عمده از سوی گروه های سازمان یافته ی رسمی و غیررسمی حکومتی صورت می گیرد.
جنبش های مردمی ذاتا جنبش هایی مسالمت آمیز و مسالمت جو هستند. مردم حقوق بدیهی و طبیعی خود را می خواهند. می خواهند ازاد باشند هر طور دوست دارند حرف بزنند، و رفتار کنند، ظلم در جامعه نباشد، فقر نباشد، بی عدالتی نباشد و از زندگی قابل قبولی برخوردار باشند. مردم نه دنبال تخریب اموال عمومی هستند، نه آزار دادن به دیگران، نه به دنبال شکنجه کردن کسی هستند و نه اصلا زندانی دارند که مخالفین خود را زندانی کنند و آزار بدهند. از این نظر، من نگرانی چندانی نسبت به اعمال خشونت از جانب جنبش های مردمی ندارم، نگرانی از سوی مقابل است و اعمال خشونت های سازمان یافته ی رسمی و غیرسمی دولتی که ما هر روزه هم به وسعت شاهد آن هستیم.
از این نظر، اگر قرار باشد توصیه ای برای نسل جوان و مبارز امروز داشته باشم این توصیه در درجه ی اول این است که به هیچ روی از خواست ها و مطالبات خود کوتاه نیایند و به بهانه های واهی از حقوق خود صرف نظر نکنند. در این جا می خواهم بر این نکته نیز انگشت بگذارم که «حق دفاع از خود» که در خیلی از مفاهیم و مکاتب حتما جزو «اعمال خشونت آمیز» قرار می گیرد، از جمله ی این حقوق است که در مکاتب حقوق بشری هم به رسمیت شناخته شده است.
در سیاست فقط یک اصل طلایی و همیشگی وجود دارد و آن اصل، تحلیل مشخص از شرایط مشخص است. مردم و جوانان ایرانی باید خود راه های مقابله با حکومت را تشخیص بدهند و به تجربه و در جریان عمل این را دریابند. هیچ اصل جهانشمولی در اینجا وجود ندارد.


تلاش ـ و به عنوان آخرین پرسش، نظرتان در باره‌ی این سخن چیست که گفته می‌شود؛ بکار‌گیری خشونت نشانه‌ی ندانستن و نفهمیدن سیاست است و نداشتن زبان استدلال و قدرت بیان؟

تابان: با بخش دوم این پرسش شما می توانم موافقت کنم، کسی که قدرت استدلال و بیان ندارد، برای پیشبرد نظر و منافع خود به زور و خشونت متوسل می شود. با بخش اول اما موافقت ندارم. سیاست از مفهوم حکومت و حکومت کردن و اعمال قدرت مطلقا جدا نیست و حکومت و حکومت کردن همواره و تا به امروز با اعمال خشونت همراه بوده است. به تاریخ بشری اگر بنگریم اعمال خشونت و سیاست و قدرت (دولت) در هم تنیده بوده اند. واقعیت البته این است که همراه با پیشرفت جوامع و رشد فرهنگ انسانی، این اعمال خشونت همواره محدودتر شده و یا در اشکال پیچیده تر و پنهان تری جریان یافته است، اما تا به امروز این اصل همچنان باقی مانده است و سیاست کاملا با خشونت، سرکوب و دیکتاتوری آلوده و همراه بوده است. قطعا زمانی می رسد که با محو حکومت های متکی بر اقلیت و استبداد و دیکتاتوری، به تدریج خشونت از عرصه ی مناسبات سیاسی حذف شود. ما اساسا در همین جهت مبارزه می کنیم. از این نظر می توانم در پاسخ به پرسش شما بگویم که آرزوی همه ی ما جهانی است که خشونت و استبداد در سیاست به کلی از آن رخت بربسته باشد. امروز اما متاسفانه سیاست آن هم در جوامعی مثل ما آلوده به بدترین و غیرانسانی ترین خشونت هاست.


تلاش ـ با سپاس از شما
۱٨/۱۲/۲۰۰۹
به نقل از: www.talashonline.com



     از : بهنام قدیمی

عنوان : نفوذ اقلیت خودی در تشکیلات اکثریت اجنبی
اقای صلاحی: من قرار نبود که در باره هر موضوعی آنهم در پیامگیر سایتی اعلام موضع کنم. اگر عقیده خود مرا جویا باشید من معتقدم که با بر آمدن صفویه که مقارن با انتشار کتابهای هابز بود خارجی ها دراکثر وقابع بزرگ ایران یا دست مستقیم داشته و اگر هم خودشان مشوق تغییر و تحولات نبوده اند بخاطر داشتن افراد نفوذی و آگاهی به اوضاع جریانات را بسود خود تفییر داده اند. وقتی که اکثر مردم ما در کوره ده ها زندگی می کردند و مغز های متفکر مان در باره موضوعات پیش و پا افتاده و مسخره ای مانند شیوه امیزش جنسی با مرغ و خروس و طهارت– کافی است به محتوای کتابهای مزخرف این آخوند ها آنهم در قرن ۲۱ نظری به افکنید که شیوه تفکر ایرانی های قرن ۱۷-۲۰ بدست تان بیاید.–

اینکه اظهر الشمس است که قشر روحانیون در فراماسیون یهود- انگلیس ساخته و و به ایران صادر شده است. با اطمینان می توان گفت که بیش از ۷۵ درصد دولتمدارن در رده های بالای تشکیلات دولت آلت دست و نفوذی های همین فراماسیون هستند. ایت الله لنکرانی قبل از فوت اش در انگلستان کتاب خانه ای احداث کرده– و یا می خواست احداث بکند– که در اینباره فرموده بودند که انگلستان کشور دوم من است. به این میگند اشتباه لبی فرویدی– یعنی نا آگانه به رازی را بر ملا کردن.

شما فکر می کنید که فرار معاون وزیر دفاع سابق ایران و فرار مکرر دانشمندان هسته ای ایران تصادفی است و یا بدون نقشه قبلی است.؟

اکثر این آخوند ها جیره بگیر دم و دستگاه فراماسیون تشریف دارند و اگر هم خودشان عضو اش نبوده اند اما توسط مشاوران و دستیاران شان در راه حفظ منافع و اهداف مراکز قدرت های کلان قدم بر داشته و بر می دارند.

عقل و هوش و ذکاوت این فراماسیونی ها را باش که با در دست گرفتن افسار ایت الله های گنده می توانند ده ها هزار نفر را یا به خیابانها کشانیده و یا از خیابانها به خانه هایشان بر گردانند. نمونه اش آیت الله سیستانی.

ایا کنترل صد ها هزار عراقی مسلح اسانتر است یا کنترل فرد پیری مانند ایت الله سیستانی.؟

در سراسر تاریخ همیشه جاسوسان و نفوذی ها در تشکیلات حریف در اقلیت بوده اند اما در داخل تشکیلات دولت ایران وضع برعکس است بطوریکه خودی های اقلیت در نفوذی های اکثریت نفوذ کرده اند. در داخل تشکیلات دولت ایران اقلیت خودی بر علیه اکثریت نفوذی های اجنبی دست به شنود و جاسوسی می زنند.

آخوی: وضع ایران خیلی بد تر از انست که ایرانی ها فکر می کنند برای اینکه گل سرسبد متفکرین مان ساده لوحانی مانند اکبر گنجی است که وقتی به بحث های کودکانه اش نیم نگاهی می افکنم دلم میخواهد که برایش یه پستونک بفرستم.
۱۹۴۵۰ – تاریخ انتشار : ۱۱ دی ۱٣٨٨       

     از : احمد صلاحی

عنوان : پلورالیسم آری ! رادیکالیزم نه !
آقای قدیمی ، مطلب ف.تابان را بیشتر و بازهم بخوان.
در آستانه ی بهمن ۵۷ شاه و غرب در پنهان قرار و مدارهائی با خمینی ، بازرگان و ملی ها داشتند یکی صدیقی را میخواست ، یکی بختیارو و غرب خمینی را بهر صورت اساس انتقال قدرت پذیرفته شده بود. موضوع هویزر و سولیوان هنوز جزو اسرار ست . این ها را نگفتید.

امروز آن عوامل و فاکتورها عوض شده غول نظامی مافیا پشت تمام این ماجراها ست و بقول مهندس سحابی یک میلیون را نیز می کشد.بنا نیست مانند شاه کسی در این میان بخاطر بیماری و یا خواست آمریکا جایگزین شود.

لطفا قرینه سازی نفرمائید. ما در خارج از کشور فقط می توانیم پیام مردم بزرگ خود را به جهانیان برسانیم ولی در داخل ایران نسل کنونی نباید به رادیکالیزم روی آورد.

ما نیاز به همگرائی و پلورالیسم داریم.
در زمان شاه نگذاشتند رهبری چندصدائی بر انقلاب بهمن نظارت کند.بهمین دلیل تلاشهای انفرادی شاه با بختیار و صدیقی در برابر نفوذ «غرب» نتیجه نداد و سولیوان و هویزر توانستند با توافق بهشتی ،بازرگان و خمینی را تحمیل کنند.

اگر اجماع خمینی ،بازرگان، صدیقی و بختیار تحقق پیدا میکرد بسیاری از اتفاقات غیر ضرور صورت نمی گرفت.

چرا خمینی و بازرگان چنان ضد ملی بودند و منافع همه را بر جناح خود ترجیح دادند؟

امروز نباید همان راه را رفت ، غربی هم در صحنه نیستند. جنگ خانگی ست
از راست راست تا چپ چپ ـ مذهبی و سکولار

اکثریت ایرانیان داخل و خارج با دست خالی و فقط رای خود متمدنانه در برابر اقلیتی
تا دندان مسلح قرار دارند دنیا آزادمنش مردم مارا تحسین میکند نه اقلیت خونخوار را

اگر ما در دام همان روش های فاشیستی حکومت قرار بگیریم مانند فلسطینی ها باید تا اطلاع ثانوی مانند حماس و الفتح بجان یکدیگر بیفتیم که به نفع حماس تمام میشود.

روش ما متمدنانه ست و این دنیا را به شگفتی وادار نمود .شاه و خامنه ای مذاکزه بلد نیستند. خامنه ای با رئیس جمهور های سابق و نخست وزیر قبلی و رئیس مجلس حکومت طوری رفتار می کند که شاه با هویدا کرد.

این حضرات به تمام «یاران» خود ظلم و ستم روا داشته اند و مردم خود را بقتل رسانده اند. تکلیف عرف بین المللی معلوم ست .

پرنسیب های متمدنانه مردم ایران را ارج گذاریم و آنها را صمیمانه حمایت کینم.
۱۹۴۱۶ – تاریخ انتشار : ۱۰ دی ۱٣٨٨       

     از : بهنام قدیمی

عنوان : حمل همه تخم مرغ ها در یه سبد اشتباه است. باید همراه داشتن نقشه اصلی نقشه های موازی هم طرح ریزی کرد
اقای ایرانی دوست محترم: یا من نتوانسته ام موضوع را خوب بیان کنم یا اینکه شما بد تحویل گرفته اید. من اصلا جنگ چریکی جدا از توده ها را توصیه نکرده بودم که شما عقیده من در باره چریک های فدایی و مجاهدین را خواسته بودید. مگر مبارزه مسلحانه در بهمن ۱۳۵۷ جنگ چریکی بود.؟ اگر بازهم مبارزه مسلجانه بر مردم تحمیل شود این جنگ یایه گسترده توده ای دارد. در گذشته سازمان های مسلح داخل ایران برای این دست به اسلحه برده بودند که شعور سیاسی توده های میلیونی را بیدار کنند الان خود توده های میلیونی بیداز شده اند و با دست خالی پنجه بر پنجه دشمن تا به دندان مسلح انداخته اند.

با اینکه مبارزه چریکی جدا از توده ها دز گذشته اثر فراوانی از خود بجای نگذاشت و اکثرا به شکست انجامید اما نمی توان تمامی ذست آوردهای مبارزات مسلحانه سازمان های چریکی در گذشته را نفی کرد برای اینکه اگر در انقلاب بهمن شرکت کرده بودید می دانستید که همین چند دوجین بقایای سازمان های چریکی بودند که درپیشاپیش مردم حرکت کرده و با حمل اسلجه و حمله به مقر های نیروهای پلیس و ارتش وساواک به مردم روحیه میدادند. من از آن اوایل تظاهرات تا آخرین لحظه های سقوط خفت بار ر÷یم پهلوی در ارومیه بودم . شاهدش بودم که فقط چند روز قبل از ۲۱ بهمن وقتی از مقابل پاسگاه های پلیس رد می شدیم با مشاهده رگبار های سنگین در پشت کیسه های شنی با پلیس های انگشت بر ماشه موهایمان بر بدن سیخ می شد اما وقتی ملا حسنی با عده قلیلی مبارزه مسلحانه را شروع کردند اثر دامینویی بر جای گذاشت که جسارت نهفته درمردم رابیدار کرده و به معرض نمایش گذاشت .

در مورد اینکه ایا مردم آموزش های جنگی دارند یا نه و اینکه از کجا اسلحه باید تهیه کنند باید بگویم که باید از تجارب انقلاب بهمن یاد گرفت که اکثر مردم با دست های خالی پادگانها را خلع سلاح کرده و بیش از اندازه اسلحه در اختیار داشتند و شیوه نبرد را هم در همانجا یاد گرفتند بقول ناپلئون که وقتی ازش پرسیده بودند که اینهمه تجارب حرب را چگونه یاد گرفته است پاسخ داده بود که .
” On s” engage, y puis on vois.” خودت را وسط پرتاب می کنی و یاد میگیری که چکار کنی.

من عضو هیج سازمانی نیستم. اما ارتشی دارم که فقط خودم عضوش هستم و حزبی دارم که باز هم فقط خودم عضوش هستم و دینی دارم که پیامبرش هم خودم هستم.
هشدار من برای این بود که مردم در کنار نقشه الف– مبارزه مدنی — باید بفکر نقشه ب — مبارزه مسلحانه– هم باشند که در صورت شکست نقشه الف غافلگبر نشده و دست بسته خود را قربانی کشتار ها دسته جمعی نکنند. آدم بهتر است که جنایتکار را بکشد تا اینکه کشته شود.

حالا من از شما یه سئوال می کنم که امیدوارم جواب دهید.

حتما که میدانید که این بازی موش و گربه و کشتی گیری بین مردم و دولت جنایتکار برای مدت طولانی نمی تواند ادامه پیدا کند و بالاخره در اینده نزدیک یکی باید بر دیگری غالب شود. از آنجائیکه تاریخ بیاد ندارد که ر÷یمی از جنس و نوع مرتجعین قرون وسطایی مانند ر÷یم ایران با سلام و صلوات سقوط کرده باشد و از آنجائیکه دشمن از امکانات بس بیشتری نسبت به مردم برخوردار است پس سعی در مغلوب کردن هر چه سریعتر حریف خواهدکرد و اگر در اینده بجای اعزام پلیس برای سرکوب تظاهرات سپاه پاسدارن با مسلسل های سنگین اش ۵۰۰ نفر در روز را قتل عام کرد به نظر شما مردم چکار باید بکنند.؟
۱۹۴۰٨ – تاریخ انتشار : ۱۰ دی ۱٣٨٨       

     از : ناآرام نگران

عنوان : دفاعی مقدس تر از هر عقیده ای
‫‫ مصالحه با این تتمه رژیم غاصب خونخوار بی رحم متجاوز بی اخلاق بجایی نمیرسد. آنان جز به کشتار مردم ناتوان و بی دفاع به راه حل دیگری فکر نمی کنند. پیشروان و رهبران جنبش مردم معترض باید تشکیلاتی و بلند مدت فکر کنند، طوریکه همیشه آماده برای بدترین سناریو حمله رژیم باشند. مردم هم باید در تظاهرات متشکل، سازمان یافته و عظیم خود به انواع وسائل دفاعی کوچک مجهز ومسلح شوند. همه مبتکرین، دانشمندان، مهندسین، تکنسین ها، مخترعین و صنعتگران ایران باید به مردم کمک کنند و برای مردم وسائل دفاعی ابتکاری و حتی جنگی مناسب را اختراع و تولید کنند. دانشجویان و استادان باید در همه جا به اسلحه های سرد و گرم مجهز باشند و نشان دهند که کشته شدن آنها توسط رژیم خونخوار چندان آسان هم نیست. حداقل ‫در حال حاظر برای محض احتیات و دفاع ناگزیر و فرار موفق از دست مزدوران باید مردم با خود وسائل دفاعی نظیر چاقو، پنجه بکس، اسید، مواد محترقه داشته باشند و همه جا گروهی وتاکتیکی و هوشمندانه عمل کنند……….
۱۹۴۰۴ – تاریخ انتشار : ۱۰ دی ۱٣٨٨       

     از : همشهری .

عنوان : مردم را به ناکجاآباد فرا نخوانیم !
هیچ انقلاب و جنبشی بدون سازماندهی پیروز نشده است . مجموعه آثار چند هزار صفحه ای لنین هم شاهد مدعاست. چرا دوستانی که دارای تجارب سیاسی هم هستند، بدون هدف شلیک می کنند و مردم را نیز به این امر تشویق می نمایند؟ از شلیک بی هدف، دوستان عزیز، جنگ داخلی ، تجزیه و در یک کلام لبنان و عراق و افغانستان بیرون می آید ولی آنچه آرزوی شماست بیرون نمی آید. راجع به آرزو ی من شما هم بحث زیاد است . حال دیگر دو نفر هم در یک سازمان چپ پیدا نمی کنید که آرزوی مشترک سیاسی داشته باشند. زیرا جهان تغییر کرده است و هرکس از آن برداشتی دارد. راجع به برداشت من و شما از جهان هم بحث های صورت نگرفته زیاد است. ما تکالیف عقب افتاده زیاد داریم و امروز ، روز امتحان است. واقع بینی میگوید که ما به عنوان “چپ موثر” کارنامه مردودی زیر بغل داریم. اگر این را بپذیریم ، باز گامی به جلوست. آنگاه میتوانیم با ارزیابی نیروهای مثبت و منفی بالقوه و بالفعل ، جهت گیری درست تری داشته باشیم . منفعل بودن ، خیلی بهتر از موضع گیری های شتابزده و از روی نادانی است.
۱۹۴۰٣ – تاریخ انتشار : ۱۰ دی ۱٣٨٨       

     از : ایرانی دوست

عنوان : آقای بهنام قدیمی
آقای بهنام قدیمی گرامی، برای مبارزه مسلحانه نیاز به پول و اسلحه و تعلیمات نظامی دارید، لطفا بفرمایید شما چه اقداماتی در این موارد تاکنون انجام داده اید. کمی هم ما را با سازمان سیاسی نظامی خودتان آشنا کنید و پشتیبانان خود را معرفی بفرمایید. در ضمن برایمان توضیح دهید از مبارزات مسلحانه مجاهدین خلق، چریک های فدایی خلق و فداییان اسلام در رژیم پهلوی چه آموخته اید.
۱۹٣۷٨ – تاریخ انتشار : ۹ دی ۱٣٨٨       

     از : بهنام قدیمی

عنوان : گاندی و مبارزه مسالمت آمیز
http://www.azadtribun.net/x۱۹۸۳۰.htm


اعداد فارسی در آدرس را به انگلیسی به نویسید.
۱۹٣۶۵ – تاریخ انتشار : ۹ دی ۱٣٨٨       

     از : بهنام قدیمی

عنوان : چه بخواهیم و چه نخواهیم مبارزه مسلحانه بر ما تحمیل خواهد شد.
مطمین باشید که حتی شخص گاندی این پیامبر مبارزه بدون خشونت هم بکلی مخالف بکارگیری خشونت در شرایط بخصوصی نبود. یعنی بقول سان تسه– ÷نرال مشهور چینی در ۲۵۰۰ سال پیش— بهترین نبرد بردن بدون جنگیدن است اما این استرات÷ی را نمی توان همیشه و در همه جا بکار برد. آنهائیکه معتقد هستند که این دولت وحشی جنایتکار را می توان بدون توسل به زور ساقط کرد شدیدا در اشتباهند. صحنه نبرد واقعی با اندیشه های روشنفکران دانشگاهی غرب و اروپا از زمین تا اسمان فرق دارد. این دولت ددمنش بسان شاگرد تنبلی می ماند که اشتباها اسم اش در لیست قبولی های کنکور درج شده که با چهار دست و پا ول کن صندلی دانشگاه نیست برای اینکه بهتر از همه خودش به این امر واقف است که اگر صندلی را ول کند تا آخر عمر ش هم شانس قبولی دوباره در کنکور را نخواهد داشت.

ر÷یم فعلا تمامی نیروهای سرکوبگرش را به میدان نیاورده و امید دارد که این مبارزه با حد اقل قربانی رو به خاموشی بگذارد. اما وقتی حس کند که وقت وداع با قدرت فرا رسیده مطمین باشید که با قرار دادن رگبار در خیابانها مردم را قتل عام خواهند کرد برای اینکه بقول مارکس “که پرولتاریا در مبارزه بجز زنجیرش چیزی ندارد از دست بدهد” این دولتمدارن قاتل و جانی هم در نفس های آخری چیزی نخواهد داشت که از دست بدهند. اینها که از شرم و حیا و خجالت در جامعه بین المللی بویی نبرده اند و به هیج اخلاقی بجز اخلاق پول و سرمایه و قدرت پایبند نیستند عقده ای های بی عرضه و بی لیاقت های بی عقل و شعوری هستند که تا دیروز در پشت الاغ برای نوحه خوانی از دهکوره ای به دهکوره دیگر میر فتند و دستمزد شان مرغ و پنیر و چندر قازی بودد و الان بر ثروت سرشار ایران تسلط کامل دارند به این راحتی ها دست از قدرت نخواهند کشید.
هموطنان مبارز: گول خوش باوری های طیف رهبری جنبش سبز را نخورید و از الان به فکر مبارزه مسلحانه باشید. اگر با عقل و منطق و شعور و استدلال و بحث و مجادله فکری می شد طرف مقابل را قانع کرده و از خشونت و خون ریزی جلو گیری کرد اینهمه دولت های دموکرات غرب و آمریکا زرادخانه های خود را مملو از انواع و اقسام سلاح های مخرب نمی کردند.

در سیاست هم همیشه آنهایی برنده بوده هستند که سیاست منطق و عقل و شعور راهمیشه بازوی توانا و قدرتمندی همراهی کرده است.
با اینکه من شخصا مخالف مبارزه خشونت آمیز هستم ولی این شیوه مبارزه را این دولت بی عرضه و جانی بر ما تحمیل خواهد کرد. قبل از آنکه غافلگیر شویم باید درک درستی از روانشناسی طرف مقابل داشته باشیم که این بی عرضه های قاتل بخاطر نداشتن پایگاه توده ای فقط و فقط ار طریق اعمال زور لخت و حد اکثر خشونت می توانند چند صباح کوتاهی به عمر ننگین خود ادامه دهند. اینها با تجارب ر÷یم های نطامی- فاشیستی شیلی و آر÷انتین و ال سالوادور و اسپانیای فرانکو و تمام دولت های کودتاگر اشنایی دارند.

در آخر مطالعه مقاله” چرا جنگ” از فروید — که به فارسی هم ترجمه شده است –و کتاب The Art of war by Sun Tzu را پیشنهاد می کنم.

آماده گی برای اعمال زور و مسلح شدن به معنی بکار بردن اش نیست بلکه بخاطر این است که اگر شدت سرکوب از حدی گذشت باید آماده بود که با زبان آتش و گلوله با این مزدوران حرف زد. Better to be safe than sorry.
۱۹٣۶۲ – تاریخ انتشار : ۹ دی ۱٣٨٨       

     از : هومن دبیری

عنوان : بکار‌گیری خشونت نشانه‌ی ندانستن و نفهمیدن سیاست است
مصاحبه ی سختی بود و سئوال آخر «تلاش » بسیار مهم ست.
«…..نظرتان در باره‌ی این سخن چیست که گفته می‌شود؛ بکار‌گیری خشونت نشانه‌ی ندانستن و نفهمیدن سیاست است و نداشتن زبان استدلال و قدرت بیان؟…»

بهمین دلیل حکومت گذشته و فعلی بی اعتبار شدند و هنوز مدعیان بازگشت حکومت پادشاهی و رهبران حکومت فعلی از اعتراف به نداشتن زبان استدلال و قدرت بیان طفره میروند.
۱۹٣۴۴ – تاریخ انتشار : ٨ دی ۱٣٨٨       


https://akhbar-rooz.com/?p=9042 لينک کوتاه

0 0 رای
امتياز بدهيد!
نظری بنويسيد
Notify of
guest
0 نظرات
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات

بايگانی های ماهانه ی مطالب اخبار روز

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

آرشيو اسناد اپوزيسيون ايران

0
اگر در مورد اين مقاله نظری داريد، لطفا کامنت بگذاريدx
()
x

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز: int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More