زادبوم نیاکان – جهانگیرصداقت فر

های،

یادتان باشد

          شما اکنونیانِ ریشه در غربت پراکنده،

یا شمایان

         نسلِ فردا‌هایِ آینده؛

گر نهالِ عمرتان از بار و بر سنگین و بالنده‌ست،

گر هوایِ زندگی‌ تان با شمیمِ مشکِ آزادی در‌آکنده‌ست،

آرزویِ نسلِ ما این بود و شد،

                           باری-

                                ولی‌ در خاکِ بیگانه؛

بردمید از پشتِ ابرِ تیره سیمایِ بهار،

                                  آری-

                                      ولی‌ در خاکِ بیگانه.

این زمان، اما

یادتان باشد 

           شمایانِ به طمِ تلخ غربت کام‌تان مأنوس،

-و بر تاریکی هر رهگذرتان نور پاشِ صد هزاران شعله‌ی فانوس-

صد هزاران خانه تاریک است 

                            اکنون

                                 در فراسو‌هایِ اقیانوس.

و شمایان،

ای نهالِ زندگی‌ تان با درختِ میزبان پیوند،

یادتان باشد-

          به جان‌هایِ جوان بر باد رفته 

                                    می‌‌خورم سوگند،

در شما 

       آن خویشِ میراثِ پدر برده،

آن شمایِ نابِ بی‌ مانند-

دل ز مادر خاک

               هرگز 

                    برنخواهد کند.

تیبوران- ۲۸ جون ۱۹۹۶

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: