سیمُن – بهمن پارسا

به Simmon به پاس دوستی اش ، هرچند که خواندن به فارسی را نمی داند

سیمُن پُکِ آخر را  عمیق تر گرفت و تا تَه  سیگار  را  در زیر سیگاری  با فشار انگشت  شَست و  انگشت اشاره  لِه نکرد،  دود  را از سینه بیرون نداد. وقتی همه ی دود  از میان  لبهایش  راهی  فضا  شد گفت:

چهل سال، خودش  عمری است، امّا  چندان  هم طولانی نیست!   وگاهی  آنقدر نزدیک است که  تو هنوز  در آن ساکنی. ببین  تو وطن ا ت را دوست داری و این کاملن  طبیعی است.  چهل سال که  سهل است، اگر  چهار صد سال دیگر زنده باشی و هنوز  ساکن این سرزمین،   بازهم وقت  سخن  گفتن  از  کشورت ،پرده ی  نمداری  چشمانت  را  می پوشانَد.  بارها دیده ام – و خیال کرده ای   کسی  متوجّه نشده –  هنگامی  که  از وطن ات حرف میزنی  همه ی تلاش ات  را میکنی  تا بغض ِ گلو گیرت  را به تک سرفه یی ، یا  تظاهر  به  گلو صاف کردنی دور  بزنی  و  به سخن ات ادامه دهی. مهاجر ، بخصوص مهاجر ِ نسل ِ اول یعنی همین. یعنی کسی  که  در کمال  حضور ، غایب است، یعنی  کسی که در نهایت تمامی  کامروایی ها دل  و ذهن  در جایی  دارد  که هر روز کم رنگ تر شده ولی  هیچگاه  از بین نرفته. تو بهتر از دیگران  مرا میشناسی سی و هشت نُه سالی  هست که باهم بوده ایم، من اگر  در باره ی مهاجرین  و مهاجرت آنهم از نوعِ  شبه تبعیدی  آن  حرف میزنم،  تمامی  مبتنی است  بر  مطالعات ناشی  از  حرفه ام و رابطه ی  تنگاتنگی  که  با مهاجرینی  از  هر جای  جهان داشته ام…. آری آری  ، پناهجویان، درست  میگویی پناه جویان،  که  یکی  از قدیمی هاش تو باشی .  این حالِ  بینابینی هرگز  از بین رفتنی  نیست ، هرگز.  امّا  نباید بگذاری  که  تبدیل  شود به حالی از بین برَنده.  نه نه … قصدم موعظه و نصحیت و دلداری  و این  مزخرفات  نیست…  حرفم  را نَبُر …من  نه  مهاجِرم  و نه  پناهنده  من  زاده ی  این آب و خاکم ولی  در خانه ی ما همواره  سخن از جای دیگری  بوده که من جسما  متعلق به آن نمیباشم و همین “جای دیگر”  که من  تا بیست و پنجسالگی  نمیدانستم کجای دیگر است در من  حالی  پدید آورده که میدانم   در درون من غیر  از این وطن  که  در آن زاده شده و غیر از آن هیچ کجای دیگر  را وطن  خویش نمیدانم ،جای دیگری  هست !  میدانی چرا این حس هست؟  بگذار  سیگاری  بگیرانم  راستی  قهوه ی حاضر داری یا باید  بروی حاضری کنی؟   آری یک  فنجان دیگر … مرسی.  این حس  هست  زیرا خون ِ  مهاجری در من جاری است و  حسّی است  که در  جانِ  هر  مهاجر زاده ی  دیگری در جریان است .  من امّا  هر گاه  خواسته باشم میتوانم  بروم آنجای  دیگر  را ببینم که رفته ام و  دیده ام و هنوز  هم این  دیدار ها ادامه  دارد و خودت آمده یی و تجربه کرده ای، امّا  آیا  با همه ی  علاقه ام ، من  با آن جای دیگر  توانسته ام  رابطه یی از  هر قبیل  که خیال کنی بر قرار کنم… سخت میتوانم  بگویم  آری  ، علاقه یی  ایجاد  شده  و خواب  و خیالی  هم گاه  دست میدهد ، رابطه امّا خیال نمیکنم.  متاسّف ؟  چرا متاسف ، تاسف برای چه ؟ برای  تجربه یی که حاصل نشده، برای خاطراتی که هرگز ساخته نشده  و  در ذهن و جانم جایی ندارد ؟….. نه  دوستِ  خوب من ،  من اینجایی ام  و نه آنجای دیگری. ولی  تو،  وضع تو بگونه یی دیگر است و شاید  باور نکنی  بَدَم  نمیاید و  بارها گفته ام  و میدانی  ، کاش می شد احوال ترا تجربه کنم.

اینرا نیز بگویم  وضع تو به مراتب  بهتر است  از شرایط  رفیقِ مشترکمان .  چرا اینرا میگویم؟!   ببین  تو هروقت خواسته باشی  میتوانی  بروی به  سفارتخانه ی  کشورت و خواهان  بازگشت به  وطن ات بشوی… نه نه ،گفتم که اگر بخواهی  … نه اینکه میخواهی یا اینکه  کشورت در وضعی است که  تو بتوانی  باز گردی ، ولی همچنان  تکرار  کنم که  تو  اگر  بخواهی  میتوانی بازگردی ، نهایت اینکه  در آستانه ی ورودی ِ وطن  راهی جایی ات  میکنند  که جهنم در قبالش  بهشت عدن باشد.   یعنی  اینکه برای شکنجه ،اعتراف تلویزیونی  ، بی آبرویی  و بعد اگر حوصله یی بود کشتن و سر به نیست کردن ، دولت ِ تو ، ترا از بازگشت به وطن ات ممانعت نمیکند و   همانطور که میدانی   هستند بسیارانی  که میروند و میایند و کسی مزاحمشان نیست ، همه ی  حرفِ من اینست که  حکومت مانع  باز گشت تو نیست. ولی … ولی  وضعِ  رفیق  مشترک ما  فرق عمده اش با تو و دیگرانی  در  شرایط  تو این است  که حکومت و دولتهای   مختلف  کشور ِ  او   در تمامی  این  سالها  به صراحت  اعلان کرده اند که او  حق ِ  ورود به  سرزمینی  را که در آن زاده شده  ، رشد  کرده ، به مشق و مدرسه رفته ، خاطرات  خوش  و ناخوش  ساخته و استخوانهای آبا و اجدادش  در آن  بخاک سپرده  شده ، ندارد.  ورود  او به کشورش صد در صد ممنوع است.  یعنی  حتّی  حاضر نیستند ویرا  برای شکنجه کردن و بی آبرو کردن و کشتن هم در وطن  خودش راه بدهند!  قبولی  داری  وضع وی  در این مورد از تو بد تر است؟   بلی  سخت است  که به نفی و اثبات  پاسخی بدهی  … سر تکان دادن  و بهت  حیرت  تنها واکنشی  است  که میشود نشان داد.   امّا  میبینی  بلحاظ   معیار  های  خیلی  عادی  و رایج  برای تعریف  موفقیت و کامیابی  از  بسیارانی دیگر  در شرایطی کما بیش مشابه موفق تر است.  دریافت اینکه  چرا  اینطور است ، خیلی پیچیده نیست  و  من  اینرا  از اوّلین  معلم زندگی ام ، پدرم، آموخته ام.  بارها گفته ام  و میدانی  پدر و مادر من و بسیاری دیگر  از قبیل  آنان  پیش از جنگ اول  آمده و اینجا  ساکن شدند .  یادم هست یکبار پدرم   در گفتگویی به  من گفت :  سیمُن  خوب  گوش کن و به خاطر  بسپار ،  من  و افرادی  مثل  من  باینجا  نیامدیم  تا  روشها  و رسوم  این  کشور را براندازیم ، ما برای صدور  ِ انقلاب یا بسط  عدالت و  عدالتخواهی  باین  سرزمین نیامدیم،  ما  آمدیم  چون سرزمین ما ، ما را از خویش راند، و با ینجا  که رسیدیم  هدف  ما  این بود  تا  باین  مردم  بگوییم  که به  اندازه ایشان و نه  بیشتر  ،آری  باندازه ی  فرد فرد  ایشان  ما نیز انسان هستیم، قصد  ما  مطالبه ی چیزی  نیست  که به ما تعّلق ندارد، ولی  با توّجه با ینکه  به همان اندازه که  شما  انسان  هستید  ما نیز خویش  را انسان  میدانیم و  میخواهیم  با  کمک شما  انسانی  زندگی کنیم، در  این  زمینه  نه  تنها مزاحم شما  نخواهیم  بود بلکه  تمام  تلاش  خود را خواهیم کرد  تا آنچه  را هست  بهتر کنیم و  در  بر  خورد  با مشکلات  یاور شما باشیم،  و شدیم و اینجا  اینک  خانه  و وطن ماست.   این  سخنان  پدرم  همواره  با من بوده است . آیا  یادت  هست  روزی  را  در سی و هشت سال قبل که  یکدیگر  را برای اوّل  بار دیدیم؟   آری  آری  ، من آمده بودم  تا در مرکز کمک های دولتی  به مردم کم درآمد یا بیکار و بی در آمد   مترجم تو باشم!  مردی به شدّت آشفته  و پریشان  حال  که  جز  عصبانی  بودن  سلاح دیگری نداشت و  تمامی  رفاقت  سی و چند  ساله ی  ما محصول  یک  جمله ی آنروز  توست !  آری  … مهلت بده  سیگاری  روشن کنم  تو هم قهوه یی  بریز  تا  گلویی تر و تازه کنم  و ادامه خواهم  داد  و میدانم  که یاد ت نرفته  … راستی  فَندَک ات کو  کبریت من  تمام  شده  ، مرسی  مرسی … آه بعضی  وقتها  سیگار  مزه یی  فراموش نشدنی  بجا میگذارد  … میگفتم  .. یک جمله  ، مدد کار  اجتماعی  که آدم بدی هم  نبود و اسمش  را هنوز  هم بیاد  دارم  – آقای Stasse – به من میگفت  که برایت  توضیح بدهم  او  درخواست  ترا  دیده  و  با  نظر موافق  به همراه ِ گزارشی   فرستاده  به مرکز  تصمیم گیری  تا  شاید بشود  به تو و  فرزندانت   کمکی  بکنند… حرف ِ من تمام  نشده بوده که تو  با  لحنی پر از خشم و در نهایت هیجان و پرخاشجویانه با جملات انگلیسی  رو  به آقای   ستاس  که  اصلا انگلیسی نمیدانست  داد کشیدی:  آقا   من  برای  گدایی اینجا  نیامده ام  من  آمده ام حقّ  خود  را ، بگیرم  ، من  آمده ام تا سهم خود را  از پول  نفتی   که شما  از سرزمین من  غارت میکنید  بگیرم…. و من  تمام  تلاشم را کردم  تا  تو  آرام  شدی و  اگر  یادت  باشد مدد کار حتّی  سیگاری  به تو تعارف کرد  و  به شیوه یی که معلوم  بود  سخن ترا جدّی تلّقی کرده  گفت:  من  در جریان  نفت  و غارت  آن نیستم  و نمیدانستم  و  اساسا  به اداره  من هم مربوط نیست  ولی  شکایت  و مدعای  شما را  به  مسئو ل  مربوط   اطلاع   میدهم  و  تا دریافت ِ  پاسخ  متناسب  در  مورد  ادعای شما  دایر بر تصمیم و  دستورِ  لازم ،   که معمولن  پانزده روزی طول میکشد  ،  باید منتظر باشید!!!

آنروز و  بعد از آن  برخورد  وقتی از  مرکز  کمهای دولتی  بیرون آمدیم  از تو خواستم  که برویم قهوه یی بنوشیم  که  گفتی نیاز  به ترحم  و  صدقه نداری ! یادت  هست  گفتم،  تو  اینجا نیستی  تا  بانی انقلابی  باشی  که مردم اینجا  بآن  نیاز ندارند؛  تو  اینجا  نیستی  تا  شرایط  زندگی  و  معیشت  این مردم  را  متحوّل  کنی ، هیچیک  از مردم ِ  این سرزمین  از  ماجرای  غارت ِ  نفتی که  تو  مدعی  آن هستی  اطلاع ندارند، تو  برای  آموزش  چگونه  زیستن  به  این  ملّت  اینجا نیستی ، این مردم  هیچیک ترا  نمیشناسند  و  از تو کینه یی به دل ندارند و  حتّی  به جرئت  میگویم  حاضرند  در صورت  امکان  بتو  کمک هم  بکنند…. آیا همه ی اینها  یادت هست و  البتّه  که بیشتر  از اینها  را گفتم  و  آن روز و  روزهای بعد و “مطالبه ی سهم از پول نفتی که ما غارت کرده بودیم”  و دفتر  کمکهای  دولتی  سبب  رفاقتی  شد که تا اینک مانده  و مانده ایم…

  رفیق ِمن  خیلی  پیش میآید   که  آدمی  به  دلایل  گونا گون  از  کوره در میرود ، احساس  خفقان و نیاز  ِ به عصیان پیدا میکند ، این برای  همه است و کسی مستثنی  نیست  فقط  شدت و ضعف آن  با توّجه  به ظرفیت  و  جنبه ی  مردم  متفاوت است .  رفیق  مشترک  ما نیز  دچار  چنین  احوالاتی میشود  مثل همه  مردم،   دیدی  که  چندروز  قبل  با  توّجه  به  اوضاع  و احوالی  که  پیش  آمده  و این  محدویت های  عجیب  و غریب  که  معلوم  نیست  تا کی  و چگونه  ادامه خواهد داشت  و ضرری  که به لحاظ  مادی  متوّجه او  شده چقدر  عصبی  و نگران  و خشمگین  بود و  مسئولین  را  یک  به یک  هدف  توهین قرار داد  ؟  خوب  یادت  هست !  بسیار  عالی  ، میدانی  طوری  که او  دچار  ِ  خسارت  شده  و معلوم نیست  که با این اوضاع  قرنطینه  و رکود و تعطیل ِ  فعالیت های  کسب و کار  عاقبتش  بکجا  ختم  خواهد شد … همه ی  اینها  را برای این یک نکته  میگویم  وی  در  رابطه  با این  وضعیت  فقط  مسئولین  را مورد توهین  و ملامت  قرار میداد و  تا  حدود  زیادی  هم حق  با اوست.   خُب این اوضاع ترا هم  که بطور معمول عصبی هستی پرخاشگر تر کرده  و بعضا  بد جوری از کوره در میروی   آه … میدانستم   میدانستم  ، نه نه ، اینها را نگفتم  تا  تو عذر خواهی  بکنی  یا این جور  حرفها  نه  ، و چه  خوب  است  که میگویی   و  من  درک میکنم ، نه نه ، نرنجیده ام ، دلخور نشده ام… من به هرحال این  سرزمین این وطن کوچک را دوست دارم  ، معایبش  از مساحتش  زیادتر  است و پر شمار  و امّا  وقتی کسی  “از این  سرزمین و مردمش  حالش  به هم می خورد” تمامِ  سعی ام را میکنم تا  دریابم  این سرزمین و مردمش چه کرده اند که حال ِ کسی از ایشان  به  هم میخورد!؟ همین.

سیمُن ظرف  مدّت سی و نه سال  گذشته  و تا همین امروز که جواب ِ آزمایش   کُرُنایش  با کمال تاُسف  مثبت در آمده بهترین و با وفاترین  دوست و یاور ِ هومن بوده است.  

***

هفتم اوت  کُرُنایی  2020 مریلند

https://akhbar-rooz.com/?p=42875 لينک کوتاه

0 0 رای ها
امتياز بدهيد!
نظری بنويسيد
Notify of
guest
0 نظرات
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

آرشيو اسناد اپوزيسيون ايران

تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
0
اگر در مورد اين مقاله نظری داريد، لطفا کامنت بگذاريدx
()
x

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز: int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More