روزنامهٔ همدلی چاپ تهران در مورد وضعیت انفجاری جامعه نوشت: دیوار خشم آجر به آجر در حال چیده شدن است. عدم بهبود وضعیت و ادامهدار بودن (وضعیت) آتش خشم مردم را اضافه میکند، همچنین برخوردهای قهری با مال باختگان مانند تجمعهای اعتراضی اخیر بر تنور این خشم میدمد.
این منبع با نگرانی نوشت: وقتی سازوکارهای قانونی موجود نمیتوانند به مطالبهگری (اجتماعی) پاســخ دهند، مجدد آجری بر روی دیوار خشم گذاشته میشود، این همان جامعه غوطهور در خشم و خشونت است.
نه از تاک نشانی باقی میماند نه از تاکنشان!
روزنامه شرق به نقل از علیرضا بهشتی نزدیک به اصلاح طلبان نوشته: این وضعیت خطرناکی است و باید بدون مجامله برای آن چارهای اندیشید؛ وگرنه ممکن است راه حل در جاهایی دیگر جستوجو شود، جاهایی که ممکن است از ناکجاآباد سر در بیاورد.
روزنامه اعتماد هم به نقل از یک جامعه شناس نوشته است: چگونه میتوان این فهم و ادراک را در ساختار سیاسی کشور ایجاد کرد که در صورت برطرف نکردن نارضایتیها و معایب ساختاری/رفتاری درون حاکمیت این امکان وجود دارد که نه از تاک نشانی باقی بماند و نه از تاکنشان.
بیاییم تا دیر نشده! صدای مردم را بشنویم
ابراهیم متینیان، عضو مجلس ولایت از رامهرمز و رامشیر گفته: بیاییم از بازی های سیاسی دست بکشیم، تحریمها بیتاثیر نبوده اما تبر تیز سوء مدیریتها و بی تدبیریها مؤثرتر از تیشه کُند تحریمهای دشمن بر پیکره مردم و اقتصاد کشور میکوبد. بیاییم تا دیر نشده صدای مردم را بشنویم .
وی گفت: سهم مردم مظلوم رامهرمز و رامشیر از نفت، فقط دود و آلودگی هوا و بیماری های حاصل از این آلودگی ها است. بیکاری و سردرگمی جوانان ما از معضلات اساسی امروز جامعه است در حوزه انتخابیه بنده نرخ بیکاری به قدری زیاد است که بیان آن شرمآور است.
مهرداد ویس کرمی عضو دیگر مجلس ولایت نیز به دروغ گفتن به مردم و تنفر و بیاعتمادی مردم به حکومت اعتراف کرد و گفت: «از بس متأسفانه دروغ گفتیم مردم اعتماد به حرف های مسئول ما ندارند.»
خبرها، گزارش ها و ویدئوهای بیشتر را در تلگرام اخبار روز ببیند
انقلاب و فقط انقلاب قهری کمونیستی، حلال مشکلات کارگران و زحمتکشان است و دیگر هیچ! کارگران متحد شده، سازمان یابید و مسلح شوید!
زیرا، در شرایط کنونی، برای دهها میلیون، بلکه می توان گفت برای ۹۹% از جمعیت ایران یعنی طبقه کارگر و زحمتکشان، هیچ چیز حلال مشکلات تلنبارشده که ناشی از ثروت تلنبار شده ی در قطب سرمایه داران است، نیست، جز به پیروزی رساندن انقلاب قهری کمونیستی، درهمشکستن این دولت و ایجاد دولت مسلح کارگران و زحمتکشان – شوراهای مسلح کارگران و زحمتکشان و لغو نظام موجود اجتماعی و ایجاد یک جامعه با مالکیت اجتماعی بر همه چیز قابل مالکیت یعنی جامعه کمونیستی! داد و بیداد مدیای رسمی و مزدور و دیگر نمایندگان و سیاستمداران طبقه سرمایه دار و بهم پریدن و پاچه یکدیگر را گرفتن و حتی به کشتار یکدیگر، تنها، برای جلوگیری کردن از چنین انقلابی است! اگر دولت کنونی می خواست، مشکلات را حل کند که این وضعیت بوجود نمی آمد. اصولاو اساسا دولت در جامعه طبقاتی، وسیله و زور سازمان یافتۀ طبقه حاکمه بر علیه طبقه محکوم است. دولت سرمایه داری وظیفه دارد که شرایط جامعه را برای سود و باز سود بیشتر طبقه سرمایه دار مهیا کند و هیچ مسئولیتی در قبال کارگران و زحمتکشان ندارد، مگر اینکه فشار طبقه کارگر به آنجا برسد که دیگر نتواند و باید داغون گردد، در چنین لحظاتی یک دست و پائی بزند، البته، اگر شرایط اجازه دهد که در شرایط کنونی اقتصادی و اجتماعی و بویژه برای رژیم جمهوری اسلامی قصاب کارگران و زحمتکشان، هیچ عقب نشینی قابل تصور نیست!
کمونیست های طبقه کارگر یعنی کارگران آگاه، وظیفه فوری شان این است که حزب مخفی، حزب مسلحانه از راه تشکیل کمیته های کمونیستی – کمیته های سرخ محل کار و محل زندگی موجودیت دهند و خود و طبقه کارگر را برای انجام چنین انقلابی متحد، مسلح، آموزش داده و در یک کلمه در اسرع وقت آماده نمایند و اگر نه، هیچ بعید نیست که طبقه سرمایه دار بوسیله رژیم جمهوری اسلامی و یا با کودتای نظامی و ساقط کردن رژیم اسلامی سرمایه داران، حمام خونی ایجاد نماید که به بهای تلف شدن دهها میلیون کارگر و زحمتکش تمام گردد، زیرا از یکطرف واقعا کارد به استخوان ۹۹% جمعیت رسیده و دیگر تحمل ندارند و از طرف دیگر نباید خام فکر بود و خیال کرد که بورژوازی و دولت مداران جنایت کارش به این راحتی سکان جامعه را بدست صاحبان واقعی جامعه یعنی طبقه کارگر خواهند داد.
قاسم سلیمانی فرمانده معدوم شده ی سپاه قدس در باره قیام آبانماه ۱۳۹۸ گفته بود که اگر لازم می بود تا ۱۰ میلیون هم می کشتیم تا نظام زنده بماند! خامنه ای دستور شلیک مستقیم را صادر و به ” آتش به اختیاران” یعنی سگان درنده اش، اعلام نمود.
رفقای کارگر و زحمتکش بورژوازی جهان و هم در خود ایران تا کنون نشان داده است که از کشتار و قتل عام دهها و حتی صدها میلیونی هم ابائی ندارد. بورژوازی فقط و فقط در اندیشه حفظ مالکیت خصوصی و کار مزد بگیری است که سودش را تأمین تا امکان عیاشی هایش را مهیا کند و دیگر هیچ!