اپوزیسیون سیاسی ایران و معضل گذار به دموکراسی – مهران براتی

نیروهای خود و توان حکومت کنندگان را واقع بینیانه بسنجیم. تلاش ما باید بر آن باشد که همه مدعیان قدرت در صفوف اپوزیسیون را به حزب سیاسی شدن و پرهیز از قدرت طلبی فرادستانه دعوت کنیم. زمان برای همه این باید ها بسیار کوتاه است. دیرترین وقت برای اتحاد اپوزیسیون واقع بین و مدعی هم اکنون است و به قولی “فردا دیر است”
مهران براتی

آنچه درنشستی به دعوت حزب چپ در لاهه گفتم

پایان دادن به  عصر تردید و تفرقه

۴۰ سال است که آزادیخواهان ایران در بهترین حالت کنار هم بودند ولی با هم نبودند، گفتنی زیاد داشتند ولی به حرف هم گوش ندادند، اگرهم گوش دادند مونولوگ ها را شنیدند و با خشم دردل و یا حداکثر با بی اعتنایی شنیده ها و خوانده ها را جایی برای حسابرسی در آینده ضبط کردند. کارل مارکس در نوشته ای با تیتر “تزهایی درباره فویرباخ” می گوید، “فلاسفه جهان را تنها گوناگون تفسیر کرده اند، ولی سخن بر سر تغییر آن است”. در مورد بخش اول این جمله حرفی نیست ولی بخش دوم می خواهد بگوید تفسیرهای گوناگون خوب است و لازم، اما برای تغییر کسانی هم باید باشند که به قول سقراط حرف دهانشان را بفهمند و فهمیده را به عرصه عمل هم بکشانند، و پیشتر از آن، آنچه را که فهمیده اند به دیگرانی که قرار است همراه شوند فهمانده باشند. مشکل اینجاست که به تعداد ایده ها و تزها راههایی برای تغییر عرضه می شوند که کار را در دنیای عمل بسیار دشوار می سازند. همینجا اگر به میهن خاص ما ایران برگردیم به راستی با مشکل تعدد ایده ها و تزهای عرضه شده روبرو میشویم. در عرصه عمل احتمالا فلاسفه و متفکرین خود حضورندارند، پس مهمتر از ایده ها و تزها کسانی خواهند بود که قرار است در سر گرفته ها را روی زمین خاکی پیاده کنند. ما در گفته هایمان از مشروطه خواهان، سلطنت طلبان، جمهوریخواهان، کمونیست ها، سوسیالیست ها، لیبرال ها، شریعت خواهان و دیگران حرف میزنیم. اینان همه برآنند که ایده ها و تزها و احکام آموخته خود را به عنوان بهترین ها به جامعه عرضه کنند. بیشترین ما خود را کثرت گرا، پلورالیست، می نامند. میگوییم همه بیایند و آنچه در سر دارند بگویند. می پرسم، بیایند و بگویند که چه بشود؟ اگر همه فقط حرف خودشان را بزنند و هیچ کس به گفته دیگران کاری نداشته باشد و کار خویش کند، این که دیگر ربطی به پذیرش کثرت ندارد، پلورالیسم نیست، سر و صدا و همهمه و جنجال است. شرط پلورالیست بودن دیالوگ پذیر بودن است و دیالوگ آموختن متقابل و تاثیر پذیر بودن از دیگری هم هست، آنجا که دیالوگ نیست، مونولوگ است و مونولوگ انحصار کلامی است. بالاخره صاحبان تزها و ایده ها باید بر سر اشتراکاتی با هم به تفاهم برسند. در شرایط کنونی ایران که احتمال فروپاشی ارکان قدرت و نظام استبدادی کم نیست، رسالت ما دستیابی به تفاهم و اشتراکات بر سر لزوم و چگونگی گذار از نظام حاکم و دستیابی به دموکراسی، آزادی بیان فکر و عقیده، دین و مذهب، تکثر، حقوق بشر و حقوق شهروندی است.

مارکس در کتاب “هجدهم برومر لویی بناپارت” از هگل نقل قول میکند که  اوجایی گفته است (آنجا درس های هگل درباره فلسفه است که در دانشگاه ینا گفته است) “همه واقعیتها و آدم های بزرگ تاریخ جهانی دو بار اتفاق می افتند” و مارکس خودش اضافه میکند، “هگل فراموش کرده است که بگوید: یک بار به عنوان فاجعه و زمانی دیگر به عنوان مسخرگی”. اینجا دیگر حق با مارکس نیست. فیلسوف آلمانی دیگری که در عصر ما زیسته، ارنست بلوخ، میگوید تاریخ هیچگاه تکرار نمی شود، آنچه تکرار میشود به جا مانده های تاریخ است، تا زمانی دیگر، کسانی دیگر آن را به دوش بگیرند و به سرمنزل مقصودشان برسانند. به جا مانده تاریخ کشور ما هم دموکراسی است که همه ما باید این بار گران به جا مانده تاریخمان را به دوش بگیریم و به سرانجام نیکش برسانیم. اما ما با این بار گران چه کرده ایم و چه می کنیم؟

۴۰ سال است که می نویسیم و می گوییم، حرف هایمان بیشتر تردید و تفرقه بوده. ذهنیت مسلط در اپوزیسیون بیش از حد دستخوش سوءظن و بدبینی است. بی اعتمادی فقط در صفوف اپوزیسیون نیست، به بی اعتمادی میان مردم و اپوزیسیون هم تعمیم یافته. معلوم نیست چرا مردم ایران باید به فراخوان های مقاومتی و مبارزاتی اپوزیسیونی که نتوانسته خودش را جمع و جور کند گوش کنند. عجیب است که در همه طیف ها و گرایشات سیاسی برنامه های مدون و کم و بیش خوب مشترکی وجود دارد. ولی این برنامه ها تاکنون نتوانسته اند زمینه ای برای اتحاد و انسجام ایجاد کنند. ۴۰ سال است که نوشته ایم و گفته ایم، بس است حالا دیگر باید همراه شد، برای همراه شدن یکی شدن لازم نیست. حرف من این است. بیایید بنشینیم و باهم راهی بیابیم تا آن بار به جا مانده تاریخمان را از زمین برداریم و به مقصد برسانیم. پیام اصلی سرپا ایستادن اپوزیسیون است. فقط اپوزیسیون مظلومی نباشیم که زندانی، شکنجه و اعدام میشود، اپوزیسیون مدعی باشیم، اپوزیسیونی که اراده معطوف به قدرت دارد. معنی اپوزیسیون بودن اصلا همین است، آنکه اپوزیسیون یک نظام می شود میخواهد بگوید که من حکومت بهترم، می خواهم حکومت مردم بر مردم را به میانجی رای آزاد شهروندان واقعیت ببخشم، میخواهم عدالت اجتماعی بر پا کنم و چون حقانیت از آن من است حکومت استبدادی موجود را از اساس  نفی میکنم و مردمان کشورم را به فروکشیدن این حکومت فرا می خوانم، من نشانی روشنی هستم برای ملتی که به من اعتماد یافته است. خوب تا اینجای داستان می فهمیم که بهتر است هر چه زودتر پراکندگی غبارآلود موجود جای خود را به ساختارهای سیاسی با معنی و قابل شناسایی بدهد. البته این به آن معنی نیست که جریان های سیاسی موجود در عرضه آنچه برای آینده ایران می خواهند رقیب یکدیگر نیستند، اگر بتوانند رقابت ها را به مجرای سازندگی بکشانند، خوب است که رقیب باشند و بمانند. حال اگر به نقل قول نخستین برگردیم و بگوییم برای تغییر جهان کوچک ایران نیاز به کسانی داریم که حامل و عامل تغییر باشند به نقش نخبگان سیاسی و اجتماعی می رسیم که در بی سامانی و سازمانی حزبی و تشکیلاتی ایران مسئولیتی صد چندان به عهده دارند.    

 نخبگان تقابل کننده و پایگاه اجتماعی آنها

مبارزه برای کسب قدرت در کشوری مانند ایران را می توان با نگاهی فراتر با پرداختن به انگیزه های سیاستمداران نخبه و توجه به الگوهای مشروعیت و عقاید سیاسی شان در رابطه با گروه های اجتماعی، که قابل فعال کردن در صحنه سیاسی باشند درک کرد. ترکیب افراد و سازمان های مخالف در جوامع توسعه نیافته مانند ایران با دگرگونی های پر اغتشاشی روبرو است. این وضعیت زمانی پر مخاطره می شود که جامعه از حضور آزاد احزاب و نهادهای مدنی محروم مانده باشد. در چنین شرایطی دو کار همزمان پیش می روند: یکی بسیج عمومی به میانجی نخبه گان برجسته و دوم سازمان یابی و ائتلاف جریانات و احزاب کم و بیش ضعیف سیاسی. در این شرایط محتمل تر آن است که نخبه های بسیج کننده از پایگاه اجتماعی معینی برخوردار نباشند و به همین دلیل تاثیرگذاری سیاسی آنان زمانی ممکن می شود که حضورشان در سطوح قابل ملاحظه اجتماعی مقبول افتد و حرفشان خریدار داشته باشد. و این خود الزاماتی دارد که میتوان آن را چنین برشمرد:

  • دسترسی طیف های گوناگون اپوزیسیون به حامیان و مخاطبان قابل حساب
  • ارائه تحلیل های معتبر و قابل درک با تکیه بر واقعیات،  به کار گرفتن اشکال موثر نافرمانی مدنی بنا به الزامات زمان
  • استعداد بهره مندی از تمایلات فرهنگی، طبقاتی و ضد تبعیضی مخاطبان اثرگذار
  • ریزش همزمان نیروهای قدرت حاکم و  یارگیری روزافزون طیف های اپوزیسیون
  • ورود هرچه بیشتر نمادهای مقبول ملی به عنوان حاملین اخلاقی گذار به جمع رهبران نخبه
  • طولانی نبودن روند گذار برای حاملین آن، وجود رابطه قابل قبول میان هزینه و نتیجه برای اقشار شرکت کننده در مبارزه
  • حمایت کشورهای دموکرات جهان از پروژه تغییر اپوزیسیون آزادیخواه.

همه این ها اگر باشند آن وقت می توانیم بگوییم گذار مورد نظر از یک استراتژی قابل حساب برخوردار است و میتواند از همه منابع قدرت برای گذار از نظام موجود استفاده کند. در سیاست گذار وظیفه رهبران نخبه جز این نیست که توانایی های خود و متحدین را در مبارزه با حکومت بر نقاط ضعف نسبی او متمرکز کنند و برای رسیدن به هدف از همه توانایی های گروه های ذینفع گذار بهره گیرند. و این خود زمانی ممکن می شود که فروریزی ایدئولوژی، سمبل ها و اسطوره ها ثبات نظام حاکم را به خطر انداخته اند و جز این رقابت ها و دشمنی های شخصی میان چهره های تعیین کننده و درگیری میان نهادهای قدرتمند نظام کارایی آن را به کلی مختل کرده. و این زمان باز زمانی است که در سلسله مراتب قدرت نخبه های قدرتمند در مقامی که هستند باقی نمانند، سقوط کنند، مدعیان جدید پیدا شوند و با حذف مدعیان درونی نظام تعداد افراد تصمیم گیرنده روز به روز کمتر شده و نارضایتی میان نیروهای نظامی ـ امنیتی تشدید یابند، و جز این اعتبار حکومتگران میان حامیان کم و کمتر و روند فرادستی جریانات حامل گذار مشهود باشد و در نهایت بحران ملی به پهنه فراملی هم انتقال یافته و حکومت با درگیری با این بحران توان مقابله با نیروهای گذار را به کلی از دست داده باشد.

و اکنون چه باید کرد

به واقعیت امروز اپوزیسیون که میرسیم اتحاد و ائتلاف سیاسی نیروهایی که گذار از جمهوری اسلامی را هدف قرار داده اند امروز به فردا ممکن نمی شود. هدف اگر نهاد فراگیر مقبولی همانند کنگره ملی در آفریقای جنوبی باشد، واقع بینی حکم میکند که بگوییم این کاراترین شکل اتحاد و ائتلاف گام به گام میسر خواهد شد. گام نخست در راستای تشکیل کنگره ملی ایجاد ارگانی است برای دیالوگ و مشاوره ملی است، ارگانی متشکل از نمایندگان احزاب، سازمانها، جبهه ها، نهادهای مدنی، سندیکاها، افراد و شخصیت های ملی. کار این ارگان جا انداختن و آموزاندن ابزار دیالوگ و قاعده مند کردن رقابت نحله های گوناگون اپوزیسیون و اعتمادسازی میان آنان است. اختلاف ها در این ارگان به رسمیت شناخته میشوند و برای برخورد سازنده با ایده ها، تزها و استراتژی ها ارگان های گفتمان سازی تعبیه می شوند. همه این کارها برای آن است که بستری مناسب برای تشکیل فراکسیون های سیاسی متکثر ایجاد شود. آنان که دیدگاه هایشان به هم نزدیکترند در فراکسیون های مشترک جمع می شوند، فراکسیون هایی که برای قاعده مند کردن برخورد و حل اختلاف ها و در نهایت سهم خواهی در نظام سیاسی آینده درست می شوند و برای مبارزه علیه حاکمیت موجود و گذار از آن همدست هم میشوند. بنابراین ارگان دیالوگ و مشاوره ملی تا به سرانجام رساندن کوشش های برشمرده هنوز ارگان مشروع ملی برای گذار نیست. این مشروعیت پس از تشکیل فراکسیون های قدرتمند سیاسی و فرادست شدن تدریجی مخالفین در مقابله با حکومت حاصل خواهد شد. همه این نهادها و ارگان ها به تدریج با تشکیل “شورای هماهنگی” از کیفیت “پیش کنگره ملی” برخوردار خواهند شد  “پیش کنگره ملی” در آغاز به جای منشور سیاسی “میثاق اخلاق و فرهنگ سیاسی” خواهد داشت برای قاعده مند کردن روابط درون و میان فراکسیون های ایجاد شده. بر این روال “پیش کنگره ملی” در ابتدا یک اتحاد اخلاقی و مبارزاتی است برای جمع آوری بیشترین نیروهای سیاسی ایران صرف نظر از منشور و منظرشان. چنانچه شرایط مبارزاتی و سیاسی به گونه ای پیش رفتند که فروپاشی حکومت موجود در محدوده زمانی معینی قابل برآورد باشد “کنگره ملی” با شرکت احزاب، سازمانها، جبهه ها، فراکسیون ها، نهادهای مدنی، سندیکاها، افراد و شخصیت های ملی که در پیش کنگره ملی به میانجی نمایندگانشان به تفاهم سیاسی برای آینده ایران رسیده اند تشکیل خواهد شد. این کنگره شبیه پارلمانی است برای سیاست پردازی. در اینجا احزاب، جبهه ها، و نهاد ها و منفردین جمع میشوند تا در غیاب پارلمان قانونگذار منشور و وظایف کنگره ملی را به تصویب برسانند. کنگره ملی ایران میتواند تا زمان تشکیل مجلس موسسان و پایان کار آن بر عملکرد “دولت موقتی” که در مرحله دوم فروپاشی نظام حاکم از طرف کنگره ملی تعیین خواهد شد نظارت کند. البته وظایف مشروح “دولت موقت” را کنگره ملی به تصویب خواهد رساند. در مجلس موسسانی که با رای آزاد شهروندان ایرانی تشکیل خواهد شد احزاب، فراکسیون ها، جبهه ها، شخصیت ها و نهادهای مدنی در رقابت و ائتلاف آزاد طرح های خود را برای قانون اساسی آینده ارائه خواهند نمود تا در رفراندم عمومی مورد قبول شهروندان قرار گیرند یا رد شوند. این ها را که گفتم پیشنهادی برای انکه بیش از این دست روی دست نگذاریم. نیروهای خود و توان حکومت کنندگان را واقع بینیانه بسنجیم. تلاش ما باید بر آن باشد که همه مدعیان قدرت در صفوف اپوزیسیون را به حزب سیاسی شدن و پرهیز از قدرت طلبی فرادستانه دعوت کنیم. زمان برای همه این باید ها بسیار کوتاه است. دیرترین وقت برای اتحاد اپوزیسیون واقع بین و مدعی هم اکنون است و به قولی “فردا دیر است”.

https://akhbar-rooz.com/?p=16806 لينک کوتاه

0 0 رای ها
امتياز بدهيد!
نظری بنويسيد
Notify of
guest
7 نظرات
جديدترين
قديمی ترين بيشترين آرا
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات
مستعار
مستعار
شنبه, ۱۴ دی, ۱۳۹۸ ۰۱:۴۸

آقای براتی گرامی! از شما خواهش می کنم در مقام تلاش و فعالیت برای ایرانی آباد و آزاد، و برای روشن تر شدن مبانی اندیشه سیاسی تان به یکی دو پرسش من پاسخ بدهید.
یک؛ چگونه مسئول تشکیلات شما « شورای مدیریت گذار» یعنی آقای شریعتمداری به اتفاق آقای کاوه موسوی از سازمان ملل خواستند که ایران را بار دیگر ذیل بند هفتم منشور ملل ببرند که در ماده ۴۲ و ۴۳ آن حمله نظامی به ایران می تواند توصیه شود.
دو؛ منظور ایشان در نامه فوق الذکر از اینکه نوشتند: ما اعلام می کنیم که مشکل ایران راه حل داخلی ندارد؛ دقیقا چیست؟
با احترام

هومن دبیری
هومن دبیری
جمعه, ۱۳ دی, ۱۳۹۸ ۱۳:۰۲

خشت اول چون نهد معمار کج — تا ثریا می رود دیوار کج!!
این شعر صائب تبریزی را به این دلیل آوردم که تلنگری به وجدان خود زنم که مبادا حرمت انسان و آزادی اش را باردیگر در قمار سیاسی دیگری از یاد بریم.
جناب مهران براتی سخنش را در لاهه چنین شروع کرد:
آزادیخواهان
“۴۰ سال است که آزادیخواهان ایران در بهترین حالت کنار هم بودند ولی با هم نبودند، گفتنی زیاد داشتند ولی به حرف هم گوش ندادند..”
منظور جناب براتی کدام آزادیخواهان ایران است ؟ این که می شود تعارف خشگ و خالی !

کارل مارکس
آری آقای براتی موضوع را عوض می کنند و به کارل مارکس متوسل میشوند نمی دانم تا چه میزان مفید واقع شود.

اپوزیسیون
دوباره به ایران باز میگردند و از تفرقه ی اپوزیسیون شکایت می کند “ما در گفته هایمان از مشروطه خواهان، سلطنت طلبان، جمهوریخواهان، کمونیست ها، سوسیالیست ها، لیبرال ها، شریعت خواهان و دیگران حرف میزنیم. اینان همه برآنند که ایده ها و تزها و احکام آموخته خود را به عنوان بهترین ها به جامعه عرضه کنند. بیشترین ما خود را کثرت گرا، پلورالیست، می نامند. میگوییم همه بیایند و آنچه در سر دارند بگویند. می پرسم، بیایند و بگویند که چه بشود؟ …”
راه حل ارائه میفرمانید:
«در چنین شرایطی دو کار همزمان پیش می روند: یکی بسیج عمومی به میانجی نخبه گان برجسته و دوم سازمان یابی و ائتلاف جریانات و احزاب کم و بیش ضعیف سیاسی. در این شرایط محتمل تر آن است که نخبه های بسیج کننده …»

نخبگان
بحث مفصلی تحت عنوان ” نخبگان تقابل کننده و پایگاه اجتماعی آنها” صورت میگیرد که چگونه می تواند یک استراتژی
منتج شود بدون این که در مورد پایگاه اجتماعی نخبگان و نحوه ی اندازه گیری آنها ( بدون انتخابات و نظر سنجی معتبر) حرفی زده شود.

چه باید کرد
آقای براتی به واقعیت امروز اپوزیسیون می پردازد بدون اینکه تا این قسمت از سخنانش کلمه ای از نیروهای واقعا موجود داخل و خارج ایران حزف زده باشد ولی دوباره پیشنهاد یا طرح دیگری ارائه میدهد . نهاد فراگیر مقبول ….

کنگره ملی آفریقا جنوبی
می فرمایند:هدف اگر نهاد فراگیر مقبولی همانند کنگره ملی در آفریقای جنوبی باشد، واقع بینی حکم میکند که بگوییم این کاراترین شکل اتحاد و ائتلاف گام به گام میسر خواهد شد.
کنگره ملی ایران
“کنگره ملی” با شرکت احزاب، سازمانها، جبهه ها، فراکسیون ها، نهادهای مدنی، سندیکاها، افراد و شخصیت های ملی که در پیش کنگره ملی به میانجی نمایندگانشان به تفاهم سیاسی برای آینده ایران رسیده اند تشکیل خواهد شد. این کنگره شبیه پارلمانی است برای سیاست پردازی. در اینجا احزاب، جبهه ها، و نهاد ها و منفردین جمع میشوند تا در غیاب پارلمان قانونگذار منشور و وظایف کنگره ملی را به تصویب برسانند. کنگره ملی ایران میتواند تا زمان تشکیل مجلس موسسان و پایان کار آن بر عملکرد “دولت موقتی” که در مرحله دوم فروپاشی نظام حاکم از طرف کنگره ملی تعیین خواهد شد.
نتیجه:
از آزادیخواهان شروع کردیند ه با نخبگان و کنگره ملی و دولت موقت د رزمان فروپاشی حکومت دینی سخنرانی را بپایان رساندند. ولی معلوم نشد چگونه در ایران زمینه ی فروپاشی فراهم می شود.
امیدوارم این نکات برای آقای براتی قابل ملاحظه باشد .نگارنده ارجحیت را بر آزادی می گذارد و بدون تاکید بر آن
گذار از حکومت کشتار به هر آلترناتیو دیگری را مبهم و مخاطره انگیز می شناسد
طرفدار آزادی ، استقلال ، عدالت اجتماعی در ایران
هومن دبیری

س - ف
س - ف
جمعه, ۱۳ دی, ۱۳۹۸ ۱۲:۲۶

۴۰ سال است که گفته ایم و شنیده ایم و عمل نکرده ایم. آنهم به یک دلیل ساده؛ نه سیاست را می فهمیم و نه سیاست ورز هستیم.
به ضرس قاطع می توان گفت؛ هر که این گفته ها را می خواند می شنود خواهد گفت: آفرین، حرف حسابی و منطقیست، اما
و این اما یعنی باز کردن در پشتی تا بتوانیم خود را بگونه ای از مهلکه برهانیم. و این اسمش شده است فعالیت سیاسی
امیدوارم ضرورتها را دریابیم و عمل کنیم و نشان بدهیم اینها که می گوئیم صادقانه و از سر میهن دوستی و عشق به مردم است.

مسعود افتخاری
جمعه, ۱۳ دی, ۱۳۹۸ ۰۴:۴۸

جناب براتی با دورد و خسته نباشید. به نظر می آید که شما چرخ ماشین را یک بار دیگر اختراع کرده اید! حال آنکه این چرخ سال هاست اختراع شده است. اینجانب در ۱۸ مرداد ۸۸ یعنی در بیش از ده سال پیش طرح کنگره ملی ایرانیان را در جزئی ترین شکل آن طرح نمودم. اما کو گوش شنوائی و کجا هستند کسانی که قرار است به اتحاد عمل دست بزنند؟! در همان سال ها از گفتگو به عنوان ابزار تفاهم نوشتم. مادامی که هیچ گفتگوی هدفدار و مسئولانه ای در بین گروهای سیاسی و شخصیت های مستقل جریان ندارد هیچ اتفاق خاصی برای یک اجماع سیاسی و به حرکت در آوردن یک جریان سیاسی نیرومند در داخل و خارج کشور نخواهد افتاد.
دو لینک زیر ، یکی به طرح کنگره ملی و دیگری به اهمیت گفتگو به مثابه ابزار تفاهم مرتبط هستند.
https://www.dreftekhari.com/sv-SE/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C/%DA%A9%D9%86%DA%AF%D8%B1%D9%87-
%D9%85%D9%84%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86-13716671

https://www.dreftekhari.com/sv-SE/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C/%DA%AF%D9%81%D8%AA%DA%AF%D9%88-%D8%A7%D8%A8%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%87%D9%85-12404125

با احترام
مسعود افتخاری

مهران براتى
مهران براتى
شنبه, ۱۴ دی, ۱۳۹۸ ۱۷:۵۰

بندهاى ۴٢ تا ۴٣ منشور ملل متحد:
ماده ۴۱
شورای امنیت می‌تواند تصمیم بگیرد که برای اجرای تصمیمات آن شورا مبادرت به چه اقداماتی که متضمن به کارگیری نیروی مسلح نباشد لازم است و می‌تواند از اعضای ملل متحد بخواهد که به این قبیل اقدامات مبادرت ورزند. این اقدامات ممکن است شامل متوقف ساختن تمام یا قسمتی از روابط اقتصادی و ارتباطات راه‌آهن – دریایی – هوایی – پستی – تلگرافی – رادیویی و سایر وسائل ارتباطی و قطع روابط سیاسی باشد.

ماده ۴۲
در صورتی‌که شورای امنیت تشخیص دهد که اقدامات پیش‌‌بینی شده در ماده ۴۱ کافی نخواهد بود یا ثابت شده باشد که کافی نیست می‌تواند به وسیله نیروهای هوایی – دریایی یا زمینی به اقدامی که برای حفظ یا اعاده صلح و امنیت بین‌المللی ضروری است مبادرت کند. این اقدام ممکن است مشتمل بر تظاهرات و محاصره و سایر عملیات نیروهای هوایی – دریایی یا زمینی اعضای ملل متحد باشد.

ماده ۴۳- ۱
کلیه اعضای ملل متحد به منظور شرکت در حفظ صلح و امنیت بین‌المللی متعهد می‌شوند که نیروهای مسلح و تسهیلات منجمله حق عبور لازم برای حفظ صلح و امنیت بین‌المللی را بنابه درخواست شورای امنیت و بر طبق موافقتنامه یا موافقت‌های خاص در اختیار آن شورا قرار دهند.

در مورد پرسش دوم:
منظور آقاى شریعتمدارى این بوده که از درون حکومت جمهورى اسلامى انتظار تحول
داشتن بیهوده
است.
مهران براتى

مهران براتى
مهران براتى
دوشنبه, ۱۶ دی, ۱۳۹۸ ۲۳:۳۱

جناب آقاى افتخارى، ما هیچگونه ادعاى اختراع چرخ را نداریم. فرمایش شما درست است ایده کنگره ملى سالها است که وجود داشته، به ویژه دوست من رضا سیاوشى نظریه عملى در مورد کنگره ملى را در همان سال هایى که شما مى فرمایید خیلى خوب شکافتند. لینک هایى را که شما لطف کردید مسئله را بسیار خوب نه میدان سیاست آوردند. اما انچه در رابطه با کنگره ملى به ما مربوط میشود این است که ما پا به میدان عملى کردن ایده اى که صاحبان متعددى دارد گذارده ایم، امید است که موفق شویم. در این راه حتما دوستان صاحب نظرى که فکر کنگره ملى را داشته اند میتوانند خود بخشى از پروژه عملى شدن آن باشند.
با احترام
مهران براتى

کیا
کیا
پنجشنبه, ۱۲ دی, ۱۳۹۸ ۲۱:۲۹

دوران عقلانیت به ایران هم خواهد رسید!
حرف حساب را همه قبول دارند پبش بسوی همکاری و همبستکی برای ایجاد دمکراسی.

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

حمید اشرف و فدائیان در ائینه ی «نوارهای گفتگوی دو سازمان»
حمید اشرف و فدائیان در ائینه ی «نوارهای گفتگوی دو سازمان»
بر فراز 45 سالگی سياهکل - بهزاد کريمی
بر فراز 45 سالگی سياهکل - بهزاد کريمی

آرشيو اسناد اپوزيسيون ايران

تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
7
0
اگر در مورد اين مقاله نظری داريد، لطفا کامنت بگذاريدx

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز:int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXXنام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXXنام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXXنام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More