اندیشه ی پوینده سوسیالیست، امید به آینده ای روشن بود – سیما صاحبی

به مناسبت بیست و چهارمین سالگرد قتل محمد جعفر پوینده ، عضو کانون نویسندگان ایران

می نویسم

تا واژه را از تفتیش

از بو کشیدن سگ ها

وتیغ سانسوربرهانم

                         [ نزار قبانی ]

سیما صاحبی همسر محمدجعفر پوینده

پیامم را با نام و یاد جان باختگان جنبش اخیر ایران آغاز می کنم و به پدران، مادران و خانواده های این جوانان و نوجوانان و کودکانی که در خیابان ها به ضرب گلوله و باتوم کشته شدند و یا در زندان ها در اثر شکنجه جان باختند، ادای احترام کرده و تسلیت عمیق خود را اعلام می کنم.

بیست و چهار سال پیش در چنین روزهایی در پاییز ۱۳۷۷ قتل های سیاسی موسوم به زنجیره ای نویسندگان و دگراندیشان، جامعه ی ما را به واکنش و اعتراض عمومی واداشت. همسرمن محمد جعفر پوینده نویسنده  و مترجم ، عضو کانون نویسندگان،  یکی از این جان باختگان بود که در ۱۸ آذر ربوده و به قتل رسید

 بسیاری از جوانان و نوجوانانی که امروز در خیابان ها حماسه می آفرینند، خاطره ای از آن روزها ندارند، چه در آن سال ها هنوز پا به این دنیا نگذاشته بودند و یا خردسال بودند.  آن چه من را هماره به تعجب وا می دارد این است که این جوان ها و نوجوانان، اگر چه خاطره ای از آن دوران ترورهای سیاه ندارند، ولی محمد جعفر پوینده و محمد مختاری را خوب می شناسند و از آن ها به عنوان جان باختگان راه آزادی بیان و قلم یاد می کنند. این امر نشان از آن دارد که این جنایات فجیع  به فراموشی سپرده نشده اند و در حافظه ی جمعی مردم ایران باقی مانده اند و درست همین امر پروسه ی داد –خواهی را برای ما خانواده ها آسان تر می کند.

کشتارهای فجیع دهه ی شصت در سیاه چال های جمهوری اسلامی و ترورهای سیاسی زنجیره ای و سیستماتیک دگراندیشان به بخشی از حافظه ی جمعی مردم ایران بدل شده است و این امر نتیجه ی تلاش روزنامه نگاران، نویسندگان ، تاریخ نویسان مستقل، کنش گران سیاسی، وکلای شجاع و در نهایت خانواده های این عزیزان است. همان گونه که ما  ثبت جنایات دهه ی شصت را مدیون تلاش مادران خاوران و زندانیانی هستیم که خاطراتشان را مکتوب کرده اند،  ثبت و موشکافی ترورهای سیاسی سال ۶۷ و پیش از آن را مدیون دادخواهان این عزیزان، کانون نویسندگان و وکلای شجاع این پرونده ها، از جمله ناصر زرافشان هستیم که حکم ۵ سال زندان را به جان خرید ولی ازافشای جزئیات پرونده ی بزرگ قتل های سیاسی زنجیره ای دست برنداشت.

وظیفه ی سنگینی که امروز بر دوش ما خانواده ها قرار دارد دادخواهی است. دادخواهی از نظر من تنها یک مفهوم حقوقی نیست که سرنوشت قاتلان، آمران و فتوا دهندگان این ترورها را در دادگاهی با حضور خانواده های جان باختگان این ترورها و مردم تعیین می کند، بل که از نگاه من دادخواهی چند بُعد  مختلف دارد:

  1. بُعد حق طلبی و اعتراضی به این جنایات و ترورها
  2. بُعد یاد آوری مستمر این جنایات و باز نگری آن ها
  3. بُعد مسئولیت اجتماعی نه به عنوان یک دادخواه، بل که به عنوان کسی که حقوق شهروندی اش زیر پا گذاشته شده است.

در بُعد اعتراضی و حق طلبی باید بگویم در تمام این بیست و چهار سال خانواده های این جان باختگان به اشکال گوناگون به این ترورها اعتراض کردند و مسئولان را به پاسخ گویی وادار نمودند. این که چرا باید این افراد کشته می شدند و چه جرمی را مرتکب شدند ؟

گرچه وادار کردن یک حکومت توتالیتر به پاسخ گویی شاید در وحله اول تفکری خام و نا پخته به نظر آید ولی در پاسخ ها ی مختلف حکم رانان ، مسئولان امنیتی و قضایی و دروغ های سرهم بندی شده آن ها و مرور پرونده های مثله شده ، می توان بخشی از واقعیات  و حقیقت این قتل ها را بیرون کشید و در برابر قضاوت جامعه و مردم قرار داد.

در بُعد یادآوری مستمر این جنایات و بازنگری آن ها، از نگاه من از یک سو،  یادآوری زخم ها و دردها  و اندوهی است که برکل  خانواده ها به خاطر از دست دادن  عزیزانشان در همه این سال ها رفته است و از سوی دیگر یادآوری اندیشه های این عزیزان است که به خاطر آن ها کشته شده اند.

تنها با یادآوری مستمر می توان این اندیشه ها را باز تولید کرد و تکامل بخشید. باز تولید این اندیشه ها و تکامل آن ها که در اثر تحلیل و بازنگری این اندیشه ها میسر می شود از نظر من بخشی از دادخواهی است. محمد جعفر پوینده و محمد مختاری از اعضای کانون نویسندگان بودند و هردو اندیشه -ی چپ را نمایندگی می کردند و در بیان آرمان های انسانی،  شهروندی و سوسیالیستی شان خود را سانسور نمی کردند. آن ها اندیشه هایشان را خیلی روشن و آشکار در نوشته ها و مقالاتشان طرح می کردند وهر دو در نشریات مهم روشنفکری آن زمان از جمله آدینه ، جامعه سالم ، گردون و فرهنگ و توسعه قلم می زدند. هردو عضو فعال کانون نویسندگان بودند، کانونی که موی دماغ حکومت بود و با نامه ها و بیانیه هایش تحمل حکومت را طاق کرده بود. بگیر و ببند های کانونیان، آن ها را از حرکت باز نگردانده بود لذا از منظر دولت مردان باید از چند عضوفعال و سازمان دهنده کانون  زهرچشمی گرفته می شد. این تاریک اندیشان پیکر پوینده و مختاری کشتند و به خیال خود از این طریق خواهند توانست کانون نویسندگان را از حرکت بازدارند. ولی  همه چیز به عکس خود تبدیل شد. اندیشه محمد مختاری و محمد جعفر پوینده ، باقی ماند و با تولید شد به گونه ای که جوانان پیشرو و روشنفکران جوان، امروز در همه جا سراغ کتاب های پوینده و مختاری را می گیرند و مشتاقانه می خواهند بدانند پوینده و مختاری چه کسانی بودند و چرا باید بخاطر اندیشه هایشان  ترور می شدند. باز نگری این اندیشه ها توسط  جوانان خوش فکر و روشنفکران معاصر ما، امکان تکامل و شکوفایی آن ها را فراهم می آورد.

بُعد سوم دادخواهی از منظر من ، مسئولیت اجتماعی و شهروندی است که به عهده ی تک تک ما گذاشته شده است. چه جزء خانواده های  این جان باختگان باشیم و چه نباشیم. من به عنوان یک شهروند و به عنوان یک همسر،  حقوق پایمال شده ی خودم را طلب می کنم . چرا باید همسر من محمد جعفر پوینده  که تنها به عنوان یک نویسنده و مترجم  از آزادی بیان و اندیشه بی هیچ حد و حصر و استثنا و حق عضویت درکانون نویسندگان دفاع کرده بود، به قتل می رسید. اینکه یک شهروند را فقط به عنوان بیان حقوقش به قتل برسانند و حق زندگی را از او سلب کنند آن هم  بدون تشکیل هیچ دادگاهی، بدون  داشتن حق وکیلی و بدون ابلاغ حکمی ، آیا نمونه آشکار پایمال کردن حق شهروندی نیست ؟ این حق طلبی ها همه ی ما را بهم پیوند می زند وجامعه را به سوی  یک حق طلبی اجتماعی سوق می دهد. که از نگاه من حق طلبی اجتماعی یکی از هدف های مهم دادخواهی است و نیروی عظیم ماست برای فشار بر ابزار قدرت و حکومت.

کانون نویسندگان ایران بند یک منشورش را به حق آزادی بیان و اندیشه بی هیچ حد و حصر و استثنا اختصاص داده است  و اعضای کانون، حول این حق شهروندی مشترک در کنار یکدیگر قرار گرفته اند. این حق ابزار قدرت کانون نویسندگان است. و هرجا که این حق توسط حکومت پایمال شود، کانون کارت قرمز خود را به حکومت نشان می دهد. هرچند حکومت توتالیتر از زیر پا گذاشتن آن ابایی ندارد و به بهانه های مختلف آن را زیر پا می گذارد و برای  پایمال کردن این حق به شیوه های مختلف سرکوب  متوسل می شود اما در عین حال این حق شهروندی کانون نویسندگان را در موقعیتی قرار می دهد که از موضع قدرت با حکومت برخورد کند و آن جا که حقوق شهروندی اش پایمال می شود زنگ خطر را به صدا در آورد و تلاش کند که جامعه و مردم را با خود همسو کرده و دست به اعتراض عمومی بزند.

در جمع بندی سخنانم به این نکته تأکید می کنم  که دادخواهی حرکتی است پویا و در طول این سال ها ابعاد ناشناخته ای از آن برای شخص من روشن شده است که شاید در بیست و چهارسال پیش حتا به آن فکر هم نمی توانستم بکنم. این روند دادخواهی به جلو را مدیون همه زنان و مردانی هستم که مانند من و در اکثر موارد در کنار من، برای دادخواهی و روشن شدن حقیقت تلاش کرده و می کنند. در عین حال از مجموعه سخنانم می خواهم به این نتیجه برسم که امروز دادخواهی ضرورتی اجتماعی است ، ضرورتی که نه تنها برعهده  همه دادخواهانی است که در طول حکومت جمهوری اسلامی عزیزان خود را از دست داده اند، بلکه به عهده تک تک اعضای جامعه ماست که این قتل ها و کشتارها را شاهد بودند و به آن ها اعتراض کردند.

پیام من به عنوان یک دادخواه و یک شهروند به همه ی مادرانی که امروز فرزندانشان را نثار بهار آزادی کرده و می کنند این است که : دادخواهی تان را بلند فریاد زنید و سکوت نکنید . همه ما دادخواهان با هم هستیم و جز احقاق حقوق پایمال شدمان راهی برایمان نمانده است. باشد که این دادخواهی ها به سرانجام روشنی برسد.

                                                    سیما صاحبی ( همسر محمد جعفر پوینده )

                                                   جمعه ۱۸ آذرماه ۱۴۰۱

https://akhbar-rooz.com/?p=183909 لينک کوتاه

3.5 8 رای ها
امتياز بدهيد!
نظری بنويسيد
Notify of
guest

2 نظرات
جديدترين
قديمی ترين بيشترين آرا
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات
آرمان شیرازی
آرمان شیرازی
دوشنبه, ۲۱ آذر, ۱۴۰۱ ۰۰:۴۰

خانم سیما صاحبی گرامی درود بر شما!
سپاس از اینکه، به بهای رنج و تلاش خویش، آوای دادخواهی را زنده نگهداشته و میدارید. آنچه گفته اید، بیگمان، با آرزوهای انسان های روشن بین همخوان است و از اینرو در اذهان بسیاران بازتاب شایسته ای می یابد.
با امید به آنکه تلاشهای دادخواهانه و حق جویانه، با هم افزایی پیوسته، تربیت و تفکری انسانی پدید آرند، خرافه و خیره سری های قرون کهن را بزدایند و بهروزی مردمان ایران را در آینده ای نزدیک ممکن گردانند.

حسن نکونام تاریخ
حسن نکونام تاریخ
شنبه, ۱۹ آذر, ۱۴۰۱ ۰۲:۳۳

با دروذ به خانم صاحبی و یادآوری تاریخی ایشان

دین ضد انسانی اسلام، در این هزار و چهار صد عمر ننگینش، در هر گوشه ای از این کره زمین، که توانست اطراق کند، جز قتل و کشتار م ظلم وستم، ارمغانی برای بشریت نداشته است. خمینی و خامنه ای و این گله آخوندهای حاکم بر جامعه ایران، که در سده بیست و یکم زندگی می کنند، این همه جنایت آفریدند، حالا فکرش را بکنید که پیامبر و امامان این ها، که در سده هفتم زندگی می کردند، چه جنایت کارانی بودند. این حکومت خونریز، از همان فردای ۲۲ بهمن ۵۷، ضدیت خود را با هرآنچه نشانی از ترقی و آزادی و انسانیت دارد، نشان داده بود. دایناسورها ئی، از قعر تاریخ سربرآوردند، و آئینی خرافی و ضد انسانی را، به مردم ایران تحمیل کردند. این حکومت و دین پلشت و انسان ستیز آن، نابهنگامی تاریخی بوده است، که دنیای سرمایه داری، برای مبارزه با کمونیسم، به آن نیاز داشت ( و هنوز هم دارد ).
خمینی مرتجع را به نوفلو شاتو بردند، پول وتریبون و رسانه در اختیارش قرار دادند، تصویرش را در ماه دیدند، و او را رهبر کردند و بر زندگی مردم ایران فرود آوردند.
۴۴ سال است که این حکومت دین سالار و انسان ستیز، رمق جامعه و مردم را می گیرد. از همان فردای ۲۲ بهمن ۵۷، این حکومت در حال کشتار است. قتل بیرحمانه پوینده و مختاری، و ده ها هزار انسان های آزادیخواه و عدالت طلب، رسواگر چهره پلید این حکومت است. اما، ارتجاع دینی حاکم بر جامعه، به عبث می پنداشت که با قتل پوینده ها و مختاری ها، می تواند برای خود عمری « ابدی » بیمه کند.خون های ریخته شده در این ۴۴ سال، بمثابه رودخانه ای جریان یافت و به جریان خونی پیوست، که این روزها، در ایران جاریست، و میرود تا سران جنایت کار این حکومت را در خود غرق کند. خون زنده یادان پوینده و مختاری و هزاران انسان هائی که بدست این حکومت خونریز بقتل رسیدند، امروز در رگ های میلیونها زن و مرد و دختر و پسردر جامعه ایران جاریست، تا بک بار و برای همیشه، بر عمر ننگین این حکومت خونریز، نقطه پایانی بگذارند، و این « پرانتز تاریخی » را از متن زندگی خود، محو سازند.
حق با شماست خانم صاحبی : نسل جوان امروز، با مطالعه آثار آن انسان ها فرهیخته و عدالت طلب و آزاد اندیش، می تواند به درکی واقعی از این چند دهه تاریخ سیاه سرزمین خود، نائل شود.
یاد پوینده و مختاری، و همه انسان هائی که برای آزادی و سوسیالیسم مبارزه کردند و می کنند، گرامی باد!

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

آرشيو اسناد اپوزيسيون ايران

تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
2
0
اگر در مورد اين مقاله نظری داريد، لطفا کامنت بگذاريدx

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز: int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More