امکانات و دشواری های انتخابات آزاد در ایران – ف. تابان

گفتگو با سایت انتخابات ازاد

این گفتگو حدود دو هفته پیش با سایت انتخابات آزاد انجام شده و در این سایت درج شده است.

تعریف شما از انتخابات آزاد چیست؟ آن را به منزله استراتژی ارزیابی میکنید و یا تاکتیکی برای دوره گذار میبینید؟

انتخابات آزاد یعنی انتخاباتی که در آن بدون اعمال نظر و آزادانه مردم بتوانند نظر خود را اعمال کنند. پیش شرط های چنین نوعی از انتخابات همه شناخته شده و مورد پذیرش نیروهای دموکراتیک است. حق انتخاب شدن و انتخاب کردن فارع از گرایش های مذهبی، سیاسی، جنسیتی، طبقاتی، قومی و ملی، فراهم بودن شرایط برای انتخابات آگاهانه ی مردم از جمله فعالیت آزادانه ی احزاب و مطبوعات و سندیکاها و تشکل های صنفی و سیاسی که روند چنین انتخاباتی را تضمین می کنند.
در این جا بر روی این نکته تصریح می کنم که «انتخابات آزاد» برای چه؟ این سوال به ویژه با توجه به ساختار خود ویژه و بسیار تو در توی نظام فعلی اهمیت پیدا می کند. به طور مثال «انتخابات آزاد» برای ریاست جمهوری و یا مجلس شورای اسلامی در حالی که ولایت فقیه بالای این نظام نشسته است و قدرت بسیاری دارد، نمی تواند یک هدف استراتژیک برای استقرار دموکراسی در ایران باشد. من از انتخابات آزاد، انتقال کامل قدرت به مردم را می فهم. بنابر این اگر انتخابات آزادی قرار است برگزار شود که همه ی قدرت را به مردم بسپارد، نخستین شرط آن، انحلال و الغای نهادهای غیرانتخابی و در راس آن ها ولایت فقیه است. با این دید، می توان انتخابات آزاد را به عنوان یک هدف استراتژیک در نظر گرفت و آن را – مسامحتا – به معنای گذار به حکومت دموکراتیک دانست. مسامحتا را از این رو می گویم که برگزاری انتخابات آزاد در شرایط بحرانی که پارامترهای مختلفی در آن عمل می کند، الزاما به تاسیس یک حکومت دموکراتیک نخواهد انجامید. از همین رو به نظر من اگر صحبت از استراتژی و راه بردهای دراز مدت است بهتر است از تاسیس نظام دموکراتیک سخن گفت که قاعدتا باید با انتخابات آزاد محقق شود، اما ما شرایطی مثل عراق و افغانستان را در کنار خود تجربه کرده ایم. برگزاری انتخابات آزاد در چنین شرایطی الزاما نمی تواند به تاسیس یک حکومت دموکراتیک بیانجامد.
اما اگر منظور از انتخابات آزاد، برگزاری انتخابات های مرسوم در حکومت اسلامی با حفظ ساختار فعلی مثل انتخابات ریاست جمهوری و مجلس و شوراها است، این ها اصلا نمی توانند به معنای گذار به دموکراسی باشند و به عنوان تاکتیک های مبارزاتی که قدرت ولایت فقیه را می تواند مورد تهدید قرار دهد، البته قابل دفاع هستند.

آیا در سیستم فعلی و تعریفی که قانون اساسی جمهوری اسلامی از انتخابات آزاد دارد امکان برگزاری انتخابات آزاد موجود است؟

انتخابات آزاد را اگر واقع بینانه نگاه کنیم به هر حال یک مفهوم نسبی است. در چارچوبه ی نظام فعلی و تحت شرایطی ممکن است انتخاباتی نسبتا آزاد برگزار شود، مثل آن مدلی که اصلاح طلبان مدنظر دارند و یا داشته اند. مثلا با حذف نظارت استصوابی شورای نگهبان. اما چنین انتخاباتی تحت قوانین موجود و از جمله قانون اساسی جمهوری اسلامی نمی تواند انتخابات آزادی باشد که به استقرار حکومت دموکراسی در ایران منجر شود. شرط اصلی استقرار نظام دموکراتیک در کشور ما انحلال ولایت فقیه و قانون اساسی آن است. قانون اساسی جمهوری اسلامی اجازه ی چنین حرکتی را نمی دهد و از همین نظر انتخابات ازاد به معنی واقعی آن در چهارچوبه ی قوانین و نهادهای موجود ممکن نیست و همان طور که در سوال قبلی گفتم در دو حالت ممکن است قابل تحقق باشد. حالت اول انحلال نهادهای غیرانتخابی قانونی یعنی انحلال و سقوط حکومت اسلامی و حالت دوم در شرایطی که این نهادها و نظام اسلامی اتوریته و توانایی حکومت کردن خود را از دست داده باشد و عملا نوعی حکومت دو گانه شکل گرفته باشد.

آیا انتخابات آزاد را به عنوان استراتژی برای دوران گذار می دانید؟

«دوران گذار» مفهوم ناروشن و تعریف نشده ای است و آن را باید تعریف کرد تا بتوان پاسخ مشخص و حدالامکان دقیقی به پرسش داد.
درخواست انتخابات آزاد همواره به عنوان یکی از اساسی ترین درخواست های جنبش دموکراتیک در سطح جامعه باید مطرح باشد و مسلم است که برای استقرار جمهوری دموکراتیک جامعه ی ایران به یک انتخابات ازاد نیاز دارد. این انتخابات می تواند به عنوان موسس حکومت جدید در نظر گرفته شود که مردم با ابراز و اعمال نظر خود، ان را مشخص خواهند کرد. در این مورد فکر نمی کنم دست کم بین طیف بزرگی از نیروهایی که به حکومت دموکراسی با مشخصه های شناخته شده ی امروز معتقد هستند، اختلافی به وجود داشته باشد. یعنی این که استقرار هرگونه حکومت دموکراتیک در ایران باید از طریق انتخابات ازاد عملی شود.
بحث و گفتگو اما بیشتر در مورد چگونگی و شرایط و زمان انتخابات آزاد و هدف آن است. یا به طور ساده تر، انتخابات آزاد بر سر چه؟ و با یا بی جمهوری اسلامی؟ من با این پیش فرض به مساله نگاه می کنم که برگزاری انتخاباتی که بخواهد قدرت را به مردم تفویض کند، در حکومت جمهوری اسلامی غیرمحتمل و ناممکن است. در این نظر هم به تجربه و هم به قوانین و ساختارهای این حکومت و از جمله قانون اساسی اش استناد می کنم. برقراری دموکراسی بدون برکناری یا انحلال ساختارهای غیرانتخابی حکومت فعلی و قانون اساسی آن ممکن نیست. یعنی نگاه اصلاح گرانه به تحولات آینده جامعه ندارم. با این نگاه، «استراتژی» در نظر من انحلال حکومت اسلامی و سپس تشکیل حکومت دموکراتیک از طریق انتخابات ازاد است. اگر موضوع انحلال جمهوری اسلامی یک جنبه ی مهم از «دوران گذار» باشد ان وقت می توان گفت که این جنبه ی مهم الزاما از طریق انتخابات آزاد صورت نخواهد گرفت. یعنی تشکیل حکومت دموکراتیک از طریق انتخابات آزاد یک دید و نگاه استراتژیک است. اما انحلال جمهوری اسلامی از طریق انتخابات آزاد فقط یکی از احتمال هاست.
پایان دادن به این حکومت می تواند از راه های دیگری هم صورت بگیرد و به این دلیل در این جا نمی توان و نباید از انتخابات آزاد به عنوان یک استراتژی نام برد. این احتمال را نمی توان حتی به عنوان مطمئن ترین و ممکن ترین احتمال به حساب آورد. برای برگزاری انتخابات آزاد پیش شرطی هایی مهم است که دست یابی به آن پیش شرط ها در حکومت اسلامی و چارچوبه ی قانونی آن بسیار دشوار است. آزادی احزاب و اجتماعات و مطبوعات از این پیش شرط هاست که در حکومت ایران نه تنها تامین نمی شود بلکه ابزار قانونی سرکوب آن نیز در دست است. مهم تر از آن ها این است که حاکمان آمادگی پذیرایی برگزاری چنین انتخاباتی را داشته باشند. تجربه ی یک ساله ی جنبش سبز نشان داده است که حکومت در ایران آمادگی برای عقب نشینی و پذیرش خواسته های مردم را ندارد. با توجه به این داده ها فکر می کنم برگزاری انتخابات آزاد در ایران برای تاسیس یک جمهوری دموکراتیک یا بعد از انحلال حکومت فعلی و یا در شرایطی که بر اثر گسترش جنبش مردم این حکومت فلج شده و از کار افتاده باشد، عملی خواهد بود.

از چه روش ها و استراتژی هایی می توان استفاده کرد تا دولت کنونی و یا بهتر بگوییم جمهوری اسلامی را منحل کنیم تا به دموکراسی برسیم در حقیقت چه راه ها و روشی برای رسیدن به این هدف پیشنهاد دارید ؟باتوجه به این که داشتن انتخابات آزاد و دموکراسی لازم و ملزوم یک دیگرند و شما معتقدید که با جمهوری اسلامی نمی توان به این اهداف دستیابی داشت.

استراتژی در نگاه من، انحلال حکومت فعلی و همه ی نهادهای غیرانتخابی و قوانین ضددموکراتیک و ایجاد یک جمهوری دموکراتیک متکی بر انتخابات آزاد است. اما روش ها برای رسیدن به این نقطه، گوناگون و متغیر هستند. بسیاری از ان ها را ما در همین جبنش سبز در یک ساله ی اخیر تجربه کرده ایم. قبل از آن هم بوده است. اشکال اساسی مبارزه، شامل آگاهی بخشیدن به جامعه، افشاگری علیه حکومت دیکتاتوری، دامن زدن به مبارزه ی صنفی – مطالباتی و سیاسی مردم و سازمانگری این مبارزات، حرکت روی تضادها و اختلافات در درون حکومت، روش های معمول در هر مبارزه ی سیاسی هستند. اما مهم تر از این ها چشم اندازی است که مجموعه ی این اقدامات در خدمت آن قرار می گیرد یا باید قرار بگیرد. در این جا ما با یک چالش بزرگ مواجه هستیم. بخش مهمی از فعالان سیاسی و نیروهای موثر در جنبش، مجموعه ی این روش ها را به کار می گیرند تا حکومت اسلامی را اصلاح کنند. بارها از مسئولین درجه ی اول اصلاح طلب شنیده ایم که برای حفظ جمهوری اسلامی این اصلاحات ضروری است و آن ها می خواهند این اصلاحات را انجام دهند تا جمهوری اسلامی را از خطر سقوط نجات داده و به آن چهره ی «انسانی» ببخشند. من با چینن نوعی از اصلاحات موافق نیستم. تجربه یک ساله ی جنبش سبز نشان داد که چنان چه انرژی، خواست ها و مبارزات مردم در چنین چهارچوب هایی قرار بگیرد، تا حدود زیادی پتانسیل و تاثیرگذاری خود را از دست خواهد داد و دیر یا زود در مسیر شکست قرار خواهد گرفت. مجموعه ی اشکال مبارزه، را باید با توجه به چشم اندازهای استراتژیک و این که در راستای کدام اهداف به کار گرفته می شوند مورد ملاحظه قرار داد و ارزش گذاری کرد.
از این روست که تاکید دارم، وضعیت یک مرحله از گذار – یعنی مرحله ای که به انحلال حکومت فعلی می انجامد – را نمی توان الزاما با برگزاری انتخابات آزاد همطراز کرد و یکی دانست. شاید مردم ایران نتوانند جمهوری اسلامی را از طریق یک انتخابات تعویض کنند. زیرا برگزاری چنین انتخاباتی فقط به خواست مردم و نیروهای اپوزیسیون بستگی ندارد و سرنوشت آن در نظام کنونی به میزان بسیار بیشتری بسته به تصمیم حکومت است که متاسفانه هیچ چشم انداز امیدوارکننده ای نسبت به آن وجود ندارد. از همین رو فکر کنم خلاصه کردن مبارزه علیه جمهوری اسلامی در «انتخابات آزاد» اشتباه است و نمی تواند به هدف استقرار دموکراسی در ایران کمک کند.

رابطه انتخابات آزاد و دموکراسی سازی در ایران را چه می بینید؟

اگر منظور از «دموکراسی سازی» به معنای ساختن یک نظام دموکراتیک در ایران باشد، برگزاری انتخابات آزاد، آن هم نه برای یک بار، پیش شرط خدشه ناپذیر و بدون گفتگوی آن است. یعنی نمی توان از نظام دموکراتیک صحبت کرد اما در چنین نظامی انتخابات آزاد به معنای انتخابی بودن همه ی مسئولین آن که به صورت آزادانه صورت بگیرد، وجود نداشته باشد.
اما اگر منظور از «دموکراسی سازی» تقویت فرهنگ و رفتار دموکراتیک در کشور است، باید تصریح کرد انتخابات آزاد یکی از – و البته از جمله مهم ترین – پیش شرط های آن است. برای ایجاد فرهنگ دموکراتیک در کشور ما احتیاج به نهادهای مختلف دموکراتیک از جمله انجمن ها، سندیکاها و سازمان های مردم نهادی داریم که در مناطق جغرافیایی و محیط های کار و فعالیت تشکیل شوند و هم تمرین دموکراسی باشند و هم فرهنگ و عادات دموکراسی را که شاید بتوان در مهم ترین وجه آن پذیرش نظر اکثریت، احترام به حقوق اقلیت و انتخاب آزادانه ی همه مسئولیت ها دانست، در جامعه گسترش دهند و نهادینه کنند.

جایگاه انتخابات آزاد در مجموعه دوستان هم فکر شما چیست؟ و آیا سازمان شما به الزامات و نتایج انتخابات آزاد تن میدهد؟

من به این سوال نمی توانم جواب بدهم، فقط می توانم نظرات خود را مطرح و از آن دفاع کنم. این که «دوستان همفکر» اصلا چه کسانی هستند بر من معلوم نیست. در مورد سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) هم قاعدتا باید نمایندگان رسمی آن پاسخگوی چنین سوالی باشند. من فقط این را می دانم و تاکید می کنم که هر سازمان و حزبی اگر خود را یک مجموعه ی دموکرات می شناسد قاعدتا باید به الزامات و نتایج انتخابات آزاد وفادار باشد.

کمپین انتخابات آزاد چه تاثیری در جلب مشارکت همه گروههای سیاسی و مبارزه انتخاباتی بدون خشونت دارد؟ و اصولا آیا کمپین اتنخابات آزاد قدرت جمع کردن گروههای سیاسی داخل و خارج را دارد؟

در این مورد باید دیدی واقع بینانه داشت. رشد جنبش دموکراتیک در ایران به طور امیدوارکننده ای به تقویت این ایده (انتخابات آزاد) یاری رسانده است و ما امروز شاهدیم که گروه ها و افراد و شخصیت های بیشتری از برگزاری انتخابات آزاد دفاع می کنند. قطعا چنین کمپین هایی اگر از یکجانبه نگری و افراط گری پرهیز کنند در تقویت این روند نقش موثری ایفا می کنند.
از آن جا که انتخابات آزاد، بالاترین داور در هر جامعه ای است، باید امیدوار بود که گروه های سیاسی در داخل و خارج از کشور چنین داوری ی را بپذیرند. از این نظر انتخابات ازاد می تواند نقطه ی مشترک همه ی گروه های سیاسی با هر گرایشی که دارند باشد. در عین حال این نقطه ی مشترک شروع افتراق بین این گروه هاست. طبیعی است که هر گروه سیاسی با اهداف معین خود در انتخابات شرکت خواهد کرد و برنامه های خود را خواهد داشت. اما انتخابات آزاد این کارکرد مثبت را دارد که می تواند رقابت ها را در مسیری دموکراتیک و مسالمت آمیز هدایت کرده و در نهایت داوری را به رای دهندگان بسپارد.
از این نظر انتخابات آزاد می تواند نقطه ی اشتراک گروه ها و گرایش های مختلف سیاسی در کشور باشد. اما این «می تواند» هرگز به این معنی نیست که امروز قابل تحقق است. من فکر می کنم در این مسیر هنوز باید موانع زیادی از سر راه بر داشته شود.

بستر شکل گیری چنین کمپینی چیست و ما برای شکل گیری این کمپین نیاز به چه ابزارهایی داریم؟

بستر شکل گیری چنین کمپینی ضرورت هایی است که به خصوص بعد از شروع جنبش سبز در کشور ما کاملا حس می شود. در جامعه ی ما راه حل های مختلفی از سوی گرایشات مختلف سیاسی مطرح می شود که طبیعتا هر کدام از این گرایش ها نیز مایلند و می کوشند که برنامه های خود را پیش ببرند و عملی کنند. ما دو راه بیشتر در پیش نداریم. یا این گرایش ها در مسیری مسالمت آمیز با هم به رقابت بپردازند که این مسیر جز انتخابات نمی تواند باشد، یا در صدد حذف یکدیگر بر آیند. شیوه ای که تا به حال به طور عمده تنظیم کننده ی مناسبات بین گروه های سیاسی در جامعه ی ما بوده است. خوشبختانه گسترش فرهنگ دموکراتیک در جامعه ی ما روز به روز طرفداران راه اول را تقویت کرده است و این بستری است که طرفداران انتخابات آزاد می توانند با اتکا به آن امیدوارانه به حرکت خود ادامه بدهند.
ابزارهای ما برای پیش رفتن در این مسیر و به سوی این هدف، همان ابزارهایی است که هر گروه سیاسی در مبارزه ی خود در اختیار دارد. متاسفانه این ابزار به دلیل اختناق شدید حاکم در جامعه امروز خیلی زیاد نیستند. اما ما در این راه جز کار صبورانه، اطلاع رسانی و آگاه سازی سلاح دیگری در اختیار نداریم.

درونی شدن فرهنگ انتخابات آزاد چه تاثیری در شکل گیری جامعه مدنی و تقویت مبارزات مدنی در ایران دارد؟

باید به این نکته توجه داشت که این رابطه یک رابطه ی الزاما دو جانبه است. یعنی از یک سو گسترش مبارزه برای انتخابات آزاد به تقویت جامعه ی مدنی در ایران کمک می کند و از سوی دیگر شکل گیری جامعه ی مدنی که مسیری البته بسیار بسیار متنوع دارد خود به گسترش فرهنگ انتخابات کمک می رساند.

جنبش سبز با شعار رای من کجاست شکل گرفت شما چه شعار و تیتری را برای حفظ تکثر جنبش سبز پیشنهاد دارید.

من مایلم در اینجا به نکته ای توجه کنم که در جنبش سبز آن را شاید با تلخی تجربه کردیم. جامعه ی ما از اقشار مختلف با خواست ها و گرایشات بسیار متنوعی تشکیل شده است که این اقشار مختلف الزاما، در نخستین قدم های خود، آخرین هدف ها را در مقابل خود نمی گذارند. این به آن معناست که تاکید بر انتخابات آزاد به هیچ وجه نباید باعث غفلت و بی توجهی نسبت به این خواست های متنوع شود. فعالین سیاسی هرگز نمی توانند با تاکید صرف بر انتخابات آزاد این اقشار مختلف را به عرصه ی مبارزه و به دفاع از انتخابات آزاد بکشانند. مبارزه ی سیاسی در کشور ما باید مجموعه ای از شعارها از شعارهای اقتصادی تا فرهنگی و سیاسی و اجتماعی را مطرح کند و از طریق این مجموعه ی شعارها و مطالبات که هر کدام به خواست های فوری و فردای گروه های معینی از جامعه پاسخ می دهند مردم را برای یک مبارزه ی سراسری به منظور استقرار حکومت دموکراتیک در ایران آماده کنند. از این رو من به جای «شعار پیشنهادی» فکر می کنم ما باید مجموعه ای از مطالبات را مطرح کنیم که اقشار مختلف مردم شامل زنان، جوانان و دانشجویان، کارگران، اقلیت های ملی و قومی و دیگران، خواست ها و آرزوهای خود را در آن ها باز یابند و این شعارها و مطالبات را بتوانیم به مطالبه ی اصلی پیوند بدهیم.
از این نظر محدود کردن و یا خلاصه کردن همه ی مطالبات مردم در خواست «انتخابات آزاد» نه تنها نمی تواند به گسترش این مطالبه کمک کند، بلکه زمینه های تضعیف آن را هم فراهم خواهد آورد.



     از : پ پیمان

عنوان : پاسخی کوتاه به آقا و یا خانم ” خسته از حرف های بی پایه”
جناب ” خسته از حرف های بی پایه”

از نوشتار شما چنین بر می آید که شما از نوشته ها و گفتگوهای آقای تابان و یا افرادی که چون ایشان فکر می کنند خسته اید!!! یک انسان دمکرات اساسا” از اظهار نظر های دیگران خسته نمی شود و مخالفان فکری خود را زیر ضرب اتهامات نمی برد. بهتر بود شما هم نظر خودتان را بیان می کردید تا من خواننده بدانم که شما چه می گوئید و برای حق حاکمیت مردم بر سر نوشت خود چه عقیده ای دارید. برای روشن شدن افرادی چون من که به سرنوشت همه مردم ایران با عقاید رنگارنگ فکر می کنند و حاکمیت جامعه ایران را بر مبنای حقوق دمکراتیک و حقوق بشر می دانند ونه بر اساس احکام کهنه و منسوخ الهی ( حکومت اسلامی ) چند سوال را با شما مطرح می کنم که امید وارم برای آدم هائی مثل من و همفکران من پاسخ دهید. البته شما مختارید سکوت هم بکنید. چون در مرام من اجباری جز احترام به حقوق دیگران نیست و خواهان آزادی اندیشه و بیان هستم برای شما ، برای خودم و برای دیگران . اما پرسش های من:

۱- آیا بنظر شما با توجه به بند بند قانون اساسی حکومت اسلامی مردم حقوقی دارند یا اساسا” این حقوق در اختیار نهاد ها ی اسلامی و ولایت فقیه ( نایب امام زمان بر روی زمین ) است؟
۲- آیا در حکومت اسلامی احزاب ، سازمان های دمکراتیک و صنفی و سیاسی بدون اجازه نهاد های اسلامی اجازه فعالیت دارند؟
۳- حکومتی که مسولین دیروز خود را ( خاتمی، موسوی، کروبی و … ) سران فتنه و جاسوس اجنبی می خواند و آنها را اساسا” از کاست اسلامی بیرون رانده است اجازه انتخاب شدن و انتخاب کردن می دهد؟
۴- آیا بنظر شما رهبران اصلاح طلب که خود سال ها از ستون های همین حکومت الهی بوده اند توانستند یک انتخابات آزاد بر گزار کنند ( حتی داخل خودشان )؟
۵- رهبران اصلاح طلب ( نه دیگر اصلاح طلبان غیر خودی ) که طرفدار قانون اساسی و اجرای آن و حفظ نظام هستند قادر هستند که آرای مردم را بر احکام اسلامی که رای نهائی را به نهاد های اسلامی ( ولایت فقیه، شورای نگبان، بازوهای مسلح و سرکوبگر و … ) ترجیح دهند؟
۶- آیا به نظر شما فقط نظرات شما و پیران اصلاح طلب حکومتی دارای پایه است و نظرات و پیشنهادات دگر اندیشان بی پایه است؟ چرا؟
۷- آرزوهای نیک خوب است ولی اگر این آرزوها صرفا” احساسی باشد و پایه های عینی نداشته باشد ، آیا آب در هاون کوبیدن نیست؟ آیا می توان طرفدار دمکراسی بود و خواستار انتخابات آزاد ولی برای شرکت در انتخابات آزاد مقید به پذیرش قانون اساسی غیر دمکراتیک و ولایت فیه بود؟ این کجا یش انتخابات آزاد است ؟
۸- آیا بنظر شما که بسیار خسته هم هستید؟ باید گوش شنوا به افکار مختلف داشته باشیم و در کنار هم برای دمکراسی و آزاد اندیشی مبارزه کنیم و یا مثل دیروز بگوئیم ” اله اکبر، خمینی رهبر ” و امروز بگوئیم ” یا حسین ، یا حسین ، میر حسین” ؟
۹- چرا شما داخل و خارج می کنید؟ آیا ایرانیان برون مرزی که از دست حکومت الهی فرار کرده اند حق اظهار نظر ندارند و این اظهار نظر حق آنانی است که در داخل پایه های حکومت اسلامی را مستحکم کردند و در بازجوئی ها، شکنجه ها و اعدام ها شرکت مستقیم داشتند و یا در باره کشتار ها سکوت کردند؟
۱۰- آیا امروزه اطلاعات و دانسته های ایرانیان خارج از مرز های ایران به علت نقش اینترنت کمتر از ایرانیان داخل مرزها است؟ با توجه به شرایط دمکراتیک خارج شرایط مناسب تری برای آگاهی و تبادل نظر ایجاد کرده است.

جناب خسته …
ایرانیان را به مسلمان و غیر مسلمان، خارج نشین و داخل نشین، کرد و فارس ، ترک و بلوچ تقسیم نکنیم و حقوق یکسانی برای همه قائل باشیم و هرکس بر اساس توان خود می تواند به پیشرفت دمکراسی در ایران کمک کند . خود را تغییر دهیم و تفکرات دمکراتیک را در خود تقویت کنیم تا بتوانیم درک آن را داشته باشیم که گوشهای شنوا برای شنیدن حرف هائی داشته باشیم حتی مخالف نظرمان باشد.

در پایان خدمت جنابعالی عرض کنم که اینجانب بر اساس شناختی که از حکومت اسلامی دارم و و مسلمانان معتقد را می شناسم که چگونه به آیات آسمانی چسبیده اند و نمی توانند مردم را ببینند و جلوی چشمانشان فقط اله را می بینند امکان انتخابات آزاد بر اساس قوانین دمکراتیک و حقوق بشر را که در تناقض با احکام الهی است غیر ممکن می دانم و پیشرفت و تعمیق مبارزات مردم است که شرایطی فراهم شود و حکومت اسلامی با فشار مردم حاضر به عقب نشینی باشد و نهادی در حالت گذار از جانب مردم تشکیل شود و انتخابات آزاد را با شرکت سازمان های بین المللی بیطرف به اجرا بگذارد. قانون اساسی حکومت اسلامی اساس اش غیر دمکراتیک است و اساسا” انتخابات آزاد را نفی می کند. نمی توان یک گام به پیش گذاشت طرفدار حقوق ملت و انتخابات آزاد شد و دو قدم به عقب رفت و خواستار اجرای قانون اساسی و حفظ نظام شد!!! خودمان فریب ندهیم. تلاش کنیم هم خود آگاه تر شویم و هم این آگاهی خود را برای شنیدن دیگران با دیگران در میان بگذاریم
دکتر پ. پیمان
٣۰۲۴۶ – تاریخ انتشار : ۲ شهریور ۱٣٨۹       

     از : هومن دبیری

عنوان : پاسخ شما با «تیتر دوم » این پست همخوانی ندارد
دوست گرامی ف . تابان خواهشمندست به نکات مورد نظر این قلم صمیمانه عنایت فرمائید. گفتگو ی اخیر شما با «تیتر اول » امکانات و دشواری های انتخابات آزاد در ایران ، آغاز میشود.
استنباط من از این «تیتر اول » این ا ست که اس و اساس انتخابات آزاد در ایران پذیرفته شده ست و شما میخواهید در باره ی امکانات و دشواره های آن با سایت «انتخابات آزاد» گفتگو کنید.
متاسفانه شمادر همان ابتدا با «تیتر دوم » خود آب پاکی را روی دست خواننده میریزید یا موضوع گفتگو را بکلی فراموش می کنید و جمع بندی ی گفتگو را در ج فرمودید که با «تیتر اول» کاملا در تضاد افتاده ست.
« شرط اصلی استقرار نظام دموکراتیک در کشور ما انحلال ولایت فقیه و قانون اساسی آن است. انتخابات ازاد به معنی واقعی آن در دو حالت ممکن است قابل تحقق باشد. حالت اول انحلال نهادهای غیرانتخابی قانونی یعنی انحلال و سقوط حکومت اسلامی و حالت دوم در شرایطی که این نهادها و نظام اسلامی اتوریته و توانایی حکومت کردن خود را از دست داده باشند و عملا نوعی حکومت دو گانه شکل گرفته باشد …»
در همین جا در می یابم که شما معتقدید که در شرائط کنونی «مطلقا» امکانات انتخابات آزاد «صفر» ست و تحقق آن را در انحلال ولایت فقیه و قانون اساسی آن قرار میدهید. آیا قبول دارید که با این «تیتر دوم» بحث « امکانات و دشواریهای انتخابات آزاد در ایران » را منتفی فرموده اید.
با این وجود به مطالعه ادامه دادم و تا پایان هم رفتم. پاسخ شما به ۸ سئوال مطرح شده در باره انتخابات آزاد اثبات می کند که
پاسخ شما با «تیتر دوم » این پست همخوانی ندارد و من خواندن تمام نوشته شما را به دوستان توصیه می کنم.

تیتر پشنهادی من از گفتگوی شما چنین ست :
«در جامعه ی ما راه حل های مختلفی از سوی گرایشات مختلف سیاسی مطرح می شود که طبیعتا هر کدام از این گرایش ها نیز مایلند و می کوشند که برنامه های خود را پیش ببرند و عملی کنند. ما دو راه بیشتر در پیش نداریم. یا این گرایش ها در مسیری مسالمت آمیز با هم به رقابت بپردازند که این مسیر جز انتخابات نمی تواند باشد، یا در صدد حذف یکدیگر بر آیند. شیوه ای که تا به حال به طور عمده تنظیم کننده ی مناسبات بین گروه های سیاسی در جامعه ی ما بوده است. خوشبختانه گسترش فرهنگ دموکراتیک در جامعه ی ما روز به روز طرفداران راه اول را تقویت کرده است و این بستری است که طرفداران انتخابات آزاد می توانند با اتکا به آن امیدوارانه به حرکت خود ادامه بدهند. »
٣۰۱۹۶ – تاریخ انتشار : ٣۰ مرداد ۱٣٨۹       

     از : خسته از حرفهای بی پایه

عنوان : آقای تابان شما تشریف ببرید ایران لنگش کنید
هنوز دو روز از نامه پیر سیاست ایران به خارج نشین ها نگذشته که در آن از خارج نشین ها خواسته بود که از حمله و ایراد به داخل و به دیگر فعالان سیاسی وطن‌‌دوست و آزادی‌طلب و دموکراسی‌خواه در خارج، و کوبیدن بر طبل افتراق بپرهیزند. آقای تابان با این مصاحبه نشان داد که چقدر برای پیام هایی ازاین دست اهمیت قائل هستند. ایشان توجه ندارند که با گفتن اینکه با این قانون اساسی، انتخابات آزاد ممکن نیست، از یک سو تخم یاس درجامعه می کارند و ازسوی دیگر از آنجا که راهکار عملی ای پیش روی قرار نمی دهند انفعال را تجویز می کنند.
هیچ کدام این ها نو نیستند، این بخش از اپوزیسیون که تابان یکی از سخنگویان آن است طی سال های گذشته همواره بی عملی خود را پشت شعار های دهان پر کن پنهان کرده اند. امید این بود که این جماعت با چشم انداز مثبتی که پس ازدهه ها در ایران بوجود آمده، کمی خود را تغییر داده باشند که گویا امید عبثی است.
٣۰۱٨۶ – تاریخ انتشار : ٣۰ مرداد ۱٣٨۹       

https://akhbar-rooz.com/?p=9032 لينک کوتاه

0 0 رای ها
امتياز بدهيد!
نظری بنويسيد
Notify of
guest

0 نظرات
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

حمید اشرف و فدائیان در ائینه ی «نوارهای گفتگوی دو سازمان»
حمید اشرف و فدائیان در ائینه ی «نوارهای گفتگوی دو سازمان»
بر فراز 45 سالگی سياهکل - بهزاد کريمی
بر فراز 45 سالگی سياهکل - بهزاد کريمی

آرشيو اسناد اپوزيسيون ايران

تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
0
اگر در مورد اين مقاله نظری داريد، لطفا کامنت بگذاريدx

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز: int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More