مازیار گیلانی نژاد رسواتر از آن است که نماینده ی کارگران باشد – محسن حکیمی

از آنجا که این فرد و سندیکای جعلی او به دلایل بسیاری توفیق در نقش آفرینی در جنبش کارگری را نداشته است بسیار طبیعی است که به شیوه های توطئه گرانه ای تحت عنوان دفاع از رفتارهای صنفی، به نشراکاذیب علیه کارگران، بازنشستگان و گروه های حامی اجتماعی آنان و همچنین رسانه ها و در راس آنها سایت “اخبار روز” اقدام کند و به مسموم سازی فضا به سود سرکوبگران بپردازد
محسن حکیمی

«شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت» در بیانیۀ شمارۀ ۸ خود اعلام کرده که «مدیریت تلگرامی موسوم به “بزرگترین ابرگروه کاریابی و پایپینگ و اکیپ پروژه” طرحی تحت عنوان طرح پیگیری مطالبه گرایی در چارچوب قوانین جمهوری اسلامی ایران ارائه داده  و گفته است  با نوشتن نامه و طرح درخواست ها و مشکلات کارگران پارس جنوبی  به وزارت نفت و وزارت کار میخواهد آنها را پیگیری کند. در این نامه با استناد به نامه سال گذشته آنها به مقامات حکومتی و ارسال آن توسط آنان به اداره کار بوشهر جهت حل مسائل کارگران، در هشت بند به مشکلات کارگران اشاره شده است و بعد برای پیگیری این موارد و مذاکره با مقامهای حکومتی از کارگران خواسته شده است که آقای مازیار گیلانی نژاد را به عنوان نماینده خود معرفی کنند .»

جهت اطلاع و برای کسانی که ممکن است مازیار گیلانی نژاد را نشناسند و ندانند او چه گونه موجودی است اعلام می کنم که این شخص دکاندار شارلاتانی است که حتا کسانی که دستی از دور بر آتش جنبش کارگری دارند او و دکان یک نفره اش به نام «سندیکای فلزکار- مکانیک» را می شناسند. همین چند ماه پیش در فروردین ۱۴۰۰ بود که در افشای این شیاد مطلبی با عنوان «از سندیکای جعلی تا توجیه سرکوب اعتراضات» با امضای «جمعی از بازنشستگان» در فضای مجازی منتشر شد. علاوه بر این، من چند سال پیش در سال ۱۳۹۱ درباره ی این شارلاتان مطلبی نوشتم با عنوان «جریان سرمایه در تن و خون یک کارگر سندیکالیست» که در همان زمان در سایت های اینترنتی منتشر شد. من در اینجا برای اطلاع کسانی که این دو نوشته را نخوانده اند آنها را بازنشر می کنم.

از سندیکای جعلی تا توجیه سرکوب اعتراضات

از اوایل دهه نود سندیکایی با نام فلر کار – مکانیک اعلام حضور کرد که برای فعالان قدیمی و شناخته شده ی صنف فلزکار مکانیک همچنین کسانی که در تعاونی این صنف بر همه ی فعالیت‌های صنفی اشراف داشتند، بسیار عجیب بود و خیلی زود معلوم شد که این سندیکا با جعل آرم سندیکای تعطیل شده‌ی فلز کار_مکانیک در دهه ۶۰ توسط مازیار گیلانی نژاد که خودش هیچگاه فلزکار نبوده و حرفه‌ی او دراصل حسابداری است، اعلام موجودیت کرده است. جالب اینکه این سندیکا هیچگاه هیچیک از مراحل تشکیل را طی نکرد و هیچ وقت نیز روشن نگردید اعضای آن جز تعداد اندکی که هیچ رابطه ای با این صنف نداشتند چند نفر هستند. آن تعداد اندک نیز طی مدتی با پی بردن به ماهیت برپا کننده ی این سندیکای جعلی و شناخت مقاصد جاه طلبانه و مشکوک، از او بریدند.

از اقدامات این تشکل دروغین، ایجاد سایت دو زبانه ای بود که به یاری شخصیت هایی خارج از ایران با این تصور که کمکی به یک سندیکای کارگری می کنند شکل گرفته بود که آنهم به مرور زمان بر آنان مشخص شد و از ادامه همکاری بااین سندیکای دروغین سر باز زدند. آقای مازیار گیلانی نژاد ناچار به سندیکایی های دیگر صنوف از جمله بازنشستگان فلز کار مکانیک و بافنده سوزنی متوسل شد و باز هم با کمترین حد توفیق در جذب این نیروها که مجموعا  نیز به عدد کمتر از انگشتان دست بوده و هست، دست یافت.

آقای گیلانی نژاد که هیچگاه جرات و جسارت این را نیافت تا خود را رئیس هیات مدیره سندیکا معرفی کند ناچار محملی موجه برای خود ساخت و به عنوان مسوول روابط عمومی سندیکای فلز کار مکانیک در سایت مربوطه معرفی شد.

این فرد برای تامین منابع مالی خود به اشخاص مراجعه و با بیان فعالیت هایی مبالغه آمیز مثل انتشار و توزیع وسیع نشریه ی سندیکایی، کسب درآمد کرده و هیچگاه نیز معلوم نگردید که این منابع را چگونه هزینه کرده است.

یکی از منابع مالی او کمک هایی است که از سوی منصور اسانلو (و از منابع اهدایی به او) دریافت کرده است و قابل توجه اینکه فردی راکه مانند دیکر نزدیکانش هیچ رابطه ای با صنف فلز کار مکانیک نداشته است به عنوان همکار بر می گزیند و مسوولیت سایت و ایمیل های این تشکل جعلی را به او می سپارد. گیلانی نژاد پس از مدتی این فرد را به خاطر دریافت کمک های اسانلو و عدم تحویل تمام آن کمک ها به ایشان، از سندیکا اخراج می کند و جالب است این اخراج یک نفر سندیکایی برخلاف اساسنامه و مقررات سندیکایی بدون رای مجمع و تنها توسط شخصی که خود را مسوول روابط عمومی سندیکا میداند انجام می‌شود. و این نشان دیگری بود براینکه سندیکایی وجود ندارد و جمع کوچکی به دلایلی جر فعالیت سندیکایی از این نام بهره می برند.

قابل توجه اینکه مازیار گیلانی نژاد حتی موفق می‌شود با استفاده از روابطی درخارج از کشور امکان ارسال پیام با برخی نهادهای بین المللی را پیدا کند و یا در کنفرانس عمومی بخش آسیایی فدراسیون جهانی سندیکایی در ارمنستان شرکت جوید و خود را نماینده سندیکای فلزکار مکانیک ایران معرفی کند. (گزارش حضور وی در این اجلاس توسط ایشان در سایت به اصطلاح سندیکا منتشر شده است.) مازیار گیلانی نژاد علاوه بردروغ و جعل در سندیکا در ایران به فدراسیون جهانی سندیکایی هم دروغ می برد و جعل عنوان می کند.

مازیار گیلانی نژاد همواره بر خلاف ادعاهای خود در پیروی از کار صنفی به تحرکات سیاسی ولی متاسفانه از نوع گرم و وابسته  ی آن اقدام کرده است و در ارتباط با جریانات وابسته به احمدی نژاد و به ویژه عبدالرضا داوری و گروه های ساخته و پرداخته ی این جریانات همکاری نزدیک داشته و اخیرا هم با طیفی از نزدیکان به این جریان به نام اتحاد بازنشستگان پایتخت و سراسری همکاری می کند و یکی از دلایل برآشفتن وی و اعلام موضع علیه تجمع تشکل های سندیکایی و بازنشستگان مستقل جلو وزارت کار، عدم پیروی آنان ار دارو دسته ی “اتحاد بازنشستکان پایتخت  و سراسری” وابسته به جناحی از حکومت و نیز همین همکاری و رابطه گیلانی نژاد با اینها است.

مازیار گیلانی پیش از این نیز با همکاری افراد طرد شده  که از سندیکای کارگران شرکت واحد و سندیکای کارگران هفت تپه در صدد ایجاد سندیکایی در مقابل سندیکای واحد یا اخلال در مبارزات کارگران هفت تپه داشته اند که خوشبختانه با درایت و آگاهی فعالان این دو سندیکا و کارگران این دو بنگاه بزرگ اتوبوسرانی و هفت تپه، اهداف ضدکارگری آنها نقش برآب شده است.

از آنجا که این فرد و سندیکای جعلی او به دلایل بسیاری توفیق در نقش آفرینی در جنبش کارگری را نداشته است بسیار طبیعی است که به شیوه های توطئه گرانه ای تحت عنوان دفاع از رفتارهای صنفی، به نشراکاذیب علیه کارگران، بازنشستگان و گروه های حامی اجتماعی آنان و همچنین رسانه ها و در راس آنها سایت “اخبار روز” اقدام کند و به مسموم سازی فضا به سود سرکوبگران بپردازد.

مازیار گیلانی نژاد از حاشیه امنی برخوردار است چنانچه قبلا نیز در دستگیری های اول ماه مه (روز کارگر سال ۱۳۸۸) در همان تعاونی فلز کار مکانیک نیز که او مدعی سندیکای آنست اصلا حضور نداشت و بعدها برای توجیه عدم حضور خود در جلو دادگاه انقلاب در خیابان معلم در جمع حانواده های زندانیان فلزکار –مکانیک حضور می یافت و می کوشید با بهره برداری از این حضور خانواده های زندانیان فلز کار را نمایندگی کند که خوشبختانه از این کار هم طرفی نبست.

از آنجا که در ارتباط با موضوع اعتراض به مزد ۱۴۰۰ و تجمعی که به این منظور در ۱۷ اسفند جلو وزارت کار جایگاهی نداشته است طبیعی است که نداند این تجمع نه به خاطر موضوع مطالبه بازنشستگان بل که دراعتراض به تصویب مزد طبق سنوات گذشته بوده است. این بیان مواضع او از طرفی سرپوش گذاشتن بر این اعتراض پس از اطلاع یابی او از موضوع تجمع اعتراضی در جلو وزارت کار در تهران است.

گیلانی نژاد می کوشد با طرح سوالات مفروض بر داده های اشتباه و نادرست و منتسب کردن تصمیم به فردی از بازنشستگان (آقای گرامی از دستگیر شدگان ۱۷ اسفند) اصل تجمع اعتراضی برای مزد ۱۴۰۰ را یک تجمع معمول بازنشستگان نشان دهد او اشاره به انتشار خبر این تجمع توسط “اخبار روز” می کند اما از طرح موضوع خبرمنتشره توسط “اخبار روز” خودداری می کند.

او می پرسد :١- چرا تاکنون به تجمعات بازنشستگی در تهران حمله نشده بود ولی این بار شد؟

پاسخ روشن است  چون این تجمع بازنشستگان نبود و قرار بود معترضین به نحوه تصویب مزد ۱۴۰۰ صدای خود را به گوش مسوولان برسانند!

او می پرسد: ٢- چه اشتباهی در این میان رخ داد؟ ٣- آیا در پشت پرده اتفاقاتی رخ داده است که ما از آن بی خبریم؟

پاسخ بازهم روشن است اشتباهی رخ نداده بود و اتفاقا چون در پس این تصمیم گیلانی نژاد نقشی نداشته است بدیهی است که بی خبر باشد چون باور به وجود سندیکایی که او مسوول روابط عمومی آنست وجود ندارد.

بازنشستگانی که در جلو مجلس حضور داشتند البته پیش از اعلام حضورشان از وجود تجمع در جلو وزارت کار باخبر بودند و علیرغم توصیه افرادی از همان گروه به هماهنگی با تجمع اعتراضی برای مزد از همکاری سرباز زدند و حاضر به هماهنگی با معترضین مزد ۱۴۰۰ نشدند و از آنجا که آنان برای یک برنامه درازمدت تر از جمله پروژه ی انتخابات شکل گرفته اند طبیعی است که تحت الحمایه باشند.

مازیار گیلانی نژاد در شرایطی اقدام به توجیه سرکوب معترضین پرداخته است که جامعه ایران بیش از همیشه علیه سرکوب و زندان و شکنجه به اعتراض در آمده است. امروزه دیگر حمایت های جنبش های اجتماعی از یکدیگر به ضرورتی تبدیل شده است که نه در سطح ملی بل که در سطح بین المللی به معیاری برای پایبندی به دمکراسی معنا می دهد. این که چرا مازیار گیلانی نژاد در فضایی این چنین حتی نتوانسته است رابطه یک جنبش اعتراضی در باره مزد و بازتاب آن در رسانه را هضم کند نه به دلیل ناتوانی وفقر شعور دموکراتیک او بلکه دقیقا به واسطه دشمنی او با دموکراسی و خودخواهی و فرصت طلبی او در بازی مناسبات قدرت است. گیلانی نژاد با این گونه توجیه سرکوب و خشونت پیامی به صاحبان قدرت می دهد که از این پس می تواند با ابزار ساخنگی و سندیکای جعلی مکمل خوب و مناسبی برای تشکل های رسمی حکومتی باشد همچنانکه دوستان او رضا رخشان و سعید ترابیان پیش از این برآستانه ی قدرت بوسه زده‌اند.

اما در کنار این فرصت طلبی او یک اتفاق ساده ای درحال رقم خوردن است و اینکه زین پس مهر بطالت کامل بر سندیکای جعلی فلز کار _ مکانیک و حعل عنوان توسط فرصت طلبان چون او خواهد خورد  تا این گونه افراد از حاشیه جنبش کارگری بیش از پیش طرد شوند.

تهران – جمعی از بازنشستگان

فروردین ۱۴۰۰

جریان سرمایه در تن و خون یک کارگر سندیکالیست

آقای مازیار گیلانی ­نژاد نمونه­ ی خوبی است برای نشان دادن تأثیر ویرانگر جریان سیاسی­«چپ»­ی که، در پوشش دفاع از منافع کارگران و به عنوان «حزب طراز نوین طبقه ­ی کارگر»، در طول سالیان دراز در مغز کارگران وابسته به خود فروکرده است که به دنیا از منظر منافع سرمایه بنگرند. تأکید بر اثرات ویرانگر این نوع چپ بر کارگران به معنی تبرئه ­ی انواع دیگرِ چپ­ نیست. به طور کلی، کل چپ در ایران در کشاندن فعالان کارگری به مسیر سرمایه­ داری و به طور اخص سرمایه ­داری دولتی و تبدیل آنها به مبلغان این یا آن فرقه ­ی چپ ایدئولوژیک نقش مهمی داشته است. اما تأثیر ویرانگر و دیرپای چپ روسی بر کارگران ایران حدیث دیگری است که از هر زبان شنیده شود نامکرر است.

آقای گیلانی ­نژاد در نوشته ­ای با عنوان «سندیکایی ­ها همیشه حقیقت را می­گویند!» (مندرج در چند سایت اینترنتی)، از تشکل سندیکایی دفاع کرده و درباره­ ی نقد من بر دیدگاه ­های دو تن از سندیکالیست­ های قدیمی (که چندی پیش با عنوان «حرف راست را از سندیکالیست­ های قدیمی بشنویم» در اینترنت منتشر شد) از جمله چنین نوشته است:

«چرا منتقدین سندیکاها و سندیکالیست­ ها از خود نمی ­پرسند چه چیزی در سندیکا و عملکرد رهبران سندیکاییست که محبوب طبقه کارگرند. به راستی علی امید چه گفت و چه کرد که ۲۵ هزار کارگر صنعت نفت در دهه ­ی بیست گوش به فرمان او بودند؟»

فرض کنیم «سندیکا و رهبران سندیکایی» واقعاً «محبوب طبقه کارگر» بوده­اند و هستند. آیا واقعاً از محبوب بودنِ یک فرد یا تشکل می ­توان به حقانیتِ اندیشه و عمل آن فرد یا تشکل رسید؟ پاسخ این پرسش به ویژه از نظر مردم ایران که معنای محبوبیت­ کاریزماتیک در انقلاب۱۳۵۷ را با گوشت و پوست خود لمس کرده­اند، روشن است. صرف محبوبیت هیچ شخصیت تاریخی هیچ ­گاه به معنای حقانیت اندیشه و عمل او نبوده و نیست. نمونه ­ی دیگرش، هیتلر. آیا کسی می ­تواند «محبوبیت» هیتلر را میان مردم آلمان از جمله کارگران این کشور در سال ­هایی از نیمه ­ی اول قرن بیستم انکار کند؟ بنابراین، نه سندیکا می ­تواند به صرف محبوبیت میان کارگران تشکل واقعی و مستقل آنان باشد و نه رهبران سندیکایی را فقط به دلیل محبوبیت ­شان می ­توان نماینده­ ی منافع راستین و واقعی کارگران شمرد.

اما آنچه در نقل قول بالا مهم­تر است، درک آقای گیلانی ­نژاد از سندیکا به عنوان تشکل کارگری است. این جمله که «به راستی علی امید چه گفت و چه کرد که ۲۵ هزار کارگر صنعت نفت در دهه­ی بیست گوش به فرمان او بودند؟» هیچ معنایی ندارد جز این که سندیکا تشکلی است که در آن ۲۵ هزار کارگر گوش به فرمان یک نفرند. در اینجا، آقای گیلانی ­نژاد بدون این که بخواهد واقعیت تلخی را در باره­ ی سندیکا بیان کرده است. همان گونه که آقایان فراهانی و مهران گهر پیشتر در مصاحبه­ های خود واقعیت ­های دیگری را مبنی بر سرمایه ­دارانه بودنِ سندیکا بیان کرده­ بودند، و من در نقد فوق­الذکر آنها را نشان داده ­ام، آقای گیلانی ­نژاد نیز واقعیت عریانی را دال بر سرمایه ­دارانه بودنِ سندیکا بیان کرده است. آیا آقای گیلانی­نژاد برای یک لحظه با خود اندیشیده است که چه چیز خوبی در این هست که ۲۵ هزار نفر «گوش به فرمان» یک نفر باشند؟ «گوش به فرمان بودنِ» کارگر، اعم از این که در قالب سندیکا یا هر تشکل کارگریِ دیگر باشد، و مستقل از این که با هدف اجرای فرامین کارفرمایان و دولت آنها باشد یا به قصد اعتصاب و سرپیچی از این فرامین انجام گیرد، نه تنها فضیلت نیست بلکه رذیلت شوم و منحوسی است که سرمایه بر سر کارگر نازل کرده است. رابطه­ ی سرمایه، یعنی خرید و فروش نیروی کار، رابطه ­ی فرماندهی – فرمانبری است. کارگر با فروش نیروی کارش در واقع ملزم می ­شود که فرمان کارفرما را، که همان انجام کار است دقیقاً همان گونه که کارفرما می ­خواهد، اجرا کند. کارفرما فرمانده است و کارگر موجودی گوش به فرمان که باید دستور کارفرما را بی چون و چرا اجرا کند. فروش نیروی کار هرگونه اختیار در مورد کار و چگونگی انجام آن را از کارگر سلب می­کند و او را به مجری مجبور و چشم وگوش بسته ­ی کارفرمایی بدل می ­سازد که نیروی کار او را خریده است. چنین است که فرایند کار، محصول کار  و  قدرت کارگر از وجود کارگر منفک و مستقل می ­شوند و در بیرون از وجود او به دشمنان خونی ­اش بدل می­گردند. کار، که نیاز حیاتی انسان است، در نظام سرمایه داری به ماری بدل می ­شود که مدام کارگر را نیش می ­زند و کارگر نیز برای گریز از دست این مار زهری مدام می ­کوشد سرش را به سنگ بکوبد تا شاید از دست ­اش رها شود، و این در حالی است که لَه لَه زده و با خوش اقبالی بسیار رو به رو شده تا توانسته است همین کار کوفتی را پیدا کند، زیرا هرچه باشد تحمل نیش این مار را به مرگ بر اثر گرسنگی ترجیح می­دهد. این از بیگانگی کارگر با کار خویش. اما محصول کار نیز به سرمایه­ ی انباشت شده یا کارِ مُرده تبدیل می ­شود که هیچ گریزی ندارد جز این که پیوسته و ثانیه به ثانیه شیره ­ی جان کارگر زنده را بمکد و او را به طرف مرگِ ناشی از گرسنگی براند تا شاید اشتهای سیری ­ناپذیر خود را برای بلعیدن سود هرچه بیشتر ارضا کند. قدرت کارگر نیز خارج از وجود او شکل دولت و ماشین اداری- نظامی­ را به خود می­گیرد و نقش مدیریت جامعه ­ی سرمایه ­داری  و سرکوب خودِ کارگر را ایفا می­کند. معنا و مفهوم تمام این بی­ خویشتنی­ ها و بی ­پشت و پناهی ­ها و سیه­ روزی­ ها، گوش به فرمان بودن و فرودست بودنِ کارگر است. تا آنجا که به این فرمانبری و فرودستی مربوط می­ شود، هیچ فرقی نمی­کند که کارگران گوش به فرمان عسکراولادیِ سرمایه­دار باشند یا علی امیدِ کارگر. کارگران چه گوش به فرمان عسکراولادی باشند و چه – آن گونه که آقای گیلانی ­نژاد گفته است – گوش به فرمان علی امید، در هرحال فرمان سرمایه­ را اجرا کرده­ و سیاهی لشکر و گوشت دَم توپ سرمایه ­داری شده ­اند، در حالت نخست سرمایه­ داری بازار و در حالت دوم سرمایه ­داری دولتی- حزبی. گوش به فرمان کسی بودن – حتا اگر آن کس کارل مارکس باشد چه رسد به علی امید – دونِ شأن یک طبقه ­ی کارگر آگاه و سازمان یافته است. بنابراین، کارگر سندیکالیستی که اعضای سندیکا را گوش به فرمان رهبر آن بداند و بدین سان رهبر را به موجودی قَدَرقدرت و توده­های کارگر را به مشتی «مش رجب» بدل کند که فقط برای اجرای فرامین و «به چپ چپ» و «به راست راستِ» رهبران آفریده شده ­اند، دارد نفوذ عمیق سرمایه را تا مغز استخوان­ اش و به این ترتیب ژرفای سرمایه ­دارانه بودنِ اندیشه ­اش را به نمایش می­گذارد. به این معنا، من هم با تعبیر خودِ آقای گیلانی ­نژاد برای چنین کارگری موافقم: سندیکا در تن و خون او جاری است.

اما آیا این حرف­ ها به معنی کم ­بها دادن به نقش کارگران آگاه و پیشرو در سازماندهی و هدایت توده­ ی کارگران به سوی مبارزه ­ی خودآگاهانه با سرمایه­ داری نیست؟ آیا می­توان این واقعیت را نادیده گرفت که بالاخره توده ­ی کارگران برای پیشبرد مبارزه­ ی خود به کمک فکری کارگران آگاه و پیشرو نیاز دارند و به همین دلیل است که آنها را به عنوان نمایندگان خود انتخاب می­کنند؟ آیا نقد «گوش به فرمان بودن» و لبیک گفتنِ توده­ی کارگران به رهبران این نیاز حتمیِ جنبش کارگری را زیر سئوال نمی ­برد یا دست کم آن را کمرنگ نمی­کند؟

نخست این که رابطه ­ی توده­ی کارگران و کارگران آگاه و پیشرو به هیچ وجه یکطرفه نیست. این رابطه با رابطه ­ی سرگروهبان ارتش و سربازان زیردست ­اش یک دنیا فرق دارد. سرگروهبان به هیچ وجه خود را ملزم به شنیدن حرف سربازان و یادگیری از آنان نمی ­بیند و به اقتضای جایگاه فرادست ­اش نسبت به سربازان فقط به آنها فرمان می­دهد و سربازان هم به اقتضای جایگاه فرودست ­شان مجبورند گوش به فرمان او باشند. این رابطه، یکسره یکطرفه و کاملاً از بالا به پایین است. حال آن که در رابطه­ی توده­ی کارگران با کارگران آگاه و پیشرو بر اساس تبادل آزادانه­ی افکار و عقاید و نظرات به طور جمعی و همگانی تصمیم­گیری می­شود و در این فرایند همان ­قدر که توده ­ی کارگران از کارگران آگاه و پیشرو چیز یاد می­گیرند این کارگران نیز از زندگی و مبارزه­ ی توده ­­ی کارگران درس می­گیرند. به این معنا، کارگر آگاه و پیشرو کسی است که – به اتکای دانش و تجربه ­ی ذهنی خود – ایده ­ای  را به زبان می­آورد و راهی را نشان می ­دهد که توده ­ی کارگران به دلایل قابل درک قادر به فرموله کردن آن ایده و نشان دادن آن راه نیستند. پس، تنها با گردهمایی فعالانه­ ی توده­ی کارگران همراه با کارگران آگاه و پیشرو و در فرایند تبادل آزادانه­ ی افکار و نظرات میان آنان است که بهترین راه ممکن برای مبارزه ­ی طبقه ­ی کارگر با سرمایه ­داری در هر شرایط مشخصی تعیین می ­شود. این حرف­ ها شاید برای بسیاری از کارگران توضیح واضحات باشد. اما برای کارگری که فکرش چنان مسموم شده که نه تنها هیچ ایرادی در گوش به فرمان بودنِ ۲۵ هزار کارگر از یک نفر نمی ­بیند بلکه این امر قبیح را به گونه­ای اعلام می­کند که گویا  طبقه ­ی کارگر باید به آن افتخار کند، فکر نمی­ کنم این حرف­ها توضیح واضحات باشد. نکته ­ی شایان ذکر دیگر در اینجا که فقط به آن اشاره می ­کنم و می­گذرم نسبت مستقیمی است که بین تلقی از کارگر به عنوان موجود گوش به فرمان و فرهنگ عدم اعتماد به نفس در میان کارگران وجود دارد. هرچه کارگر خود را گوش به فرمان ­تر بداند اعتماد به نفس ­اش کمتر می­شود و امکان آویزان شدنِ­ مستأصلانه ­اش به احزاب و سازمان ­های سیاسیِ فراطبقاتی  بیشتر می­شود. فرهنگ بی ­اعتمادی به خود و بیگانگی با ایده­ ی رهایی از سرمایه به نیروی خودِ کارگران، که در واقع شکل سیاسیِ همان فرهنگ مذهبیِ انتظار و طلب منجی است، یکی از لنگرگاه­ هایی است که احزاب و سازمان­ های سیاسیِ مدعی نمایندگی طبقه­ ی کارگر در آن لنگر می­اندازند تا از کارگران برای رسیدن به قدرت سیاسی سواری بگیرند. دفاع آقای گیلانی ­نژاد از «حزب طبقه ­ی کارگر» در این رابطه قابل توضیح است.

اما ای کاش مسمومیت فکری آقای گیلانی­ نژاد در حد فضیلت دادن به گوش به فرمانیِ توده­ ی کارگران می ­بود. در این پرسشِ او خطاب به «دوستان جوان»­­ی که احتمالاً نظرات مسموم و سرمایه­دارانه ­اش را نپذیرفته­اند، دقت کنید: «دوستان جوان! [آیا] اگر امروز همین آقای محسن حکیمی را به وزارت انتخاب کنیم می­ تواند حتا در عرض یک سال مشکلات کارگران را حل کند؟» این پرسش به روشنی نشان می ­دهد که اولاً کاربرد «گوش به فرمانی» برای توده­ ی کارگران از سوی آقای گیلانی­نژاد به هیچ وجه امری سهوی یا به دلیل لغزش کلام نیست. ثانیاً، به پیروی از سنت سیئه ­ی همان حزب کذایی که رهبران­اش دفاع از کارگران را وثیقه­ی به وزارت رسیدن خود کردند، برای ایشان نیز دفاع از سندیکا وثیقه ­ی به وزارت رسیدن رهبران سندیکالیست­ است. ثالثاً، و مهم­تر از همه، مسمومیت فکری و رسوخ افکار سرمایه­ دارانه در تار و پود ذهن او تا بدان حد است که می­پندارد وزارت یک سندیکالیست محبوب و مورد قبول کارگران (و نه محسن حکیمی) در دولت سرمایه ­داری می تواند مشکلات کارگران را، آن هم در عرض کمتر از یک سال، حل کند!!! بر کارگر بی ­ادعا اما متوهمی که می ­پندارد مشکلات کارگران در چهارچوب نظام سرمایه داری و از طریق به وزارت رسیدن یک کارگر سندیکالیست قابل حل است هیچ حَرَجی نیست. اما وقتی می ­بینیم کسی که دارد این پندار مخرب را به «دوستان جوان» اش القا می­کند در عین حال از «سرمایه»، «ارزش اضافی»، «طبقه»، «بزرگان نام ­آور کارگری» و «کلاسیک­های کارگری» حرف می­ زند، هیچ نتیجه­ ی دیگری نمی­توانیم بگیریم جز این که این حرف­ ها برای خالی نبودن عریضه و، بهتر بگویم، برای تزئین ویترین مغازه ­ای است که اجناس ­اش به کلی گندیده است.

یکی از ادعاهایی که طیف احزاب و سازمان ­های متعلق به جریان فکری­ متبوع آقای گیلانی ­نژاد در مورد سرکوب سال­های اول انقلاب به ویژه دهه ­ی ۶۰ مطرح کرده ­اند این بوده که گروه­ ها و سازمان ­های چپِ ضدجمهوری اسلامی بودند که با «چپ روی» خود در سال ­های نخست انقلاب باعث شدند جمهوری اسلامی دست به سرکوب بزند. خوش رقصی و دُم تکان دادنِ این احزاب و سازمان ­ها برای جمهوری اسلامی تا بدان جا پیش رفت که با جمهوری اسلامی در سرکوب گرو­ه ­ها و سازمان ­های ضدرژیم همکاری کردند، و البته خود نیز بعدها مشمول این سرکوب شدند. من، بی آن که خواسته باشم از سیاست و عملکرد گروه­ ها و سازمان ­های چپِ ضدجمهوری اسلامی دفاع کنم، این ادعا را که آنها باعث سرکوب شدند اتهامی یکسره بی ­اساس می ­دانم که فقط از آن دسته از جریان­ های سیاسی بر می ­آید که برای به وزارت رسیدن و به قدرت خزیدن حاضرند به هر رذالتی تن در دهند. اکنون آقای گیلانی ­نژاد نیز به تبعیت از بزرگان خود یک بار دیگر این ادعای بی اساس را مطرح کرده است:

«افراد بی ­مسئولیت با شعارهای بی­پشتوانه و به ظاهر انقلابی آن هم در یک ماه بعد از انقلاب و سرگردان کردن کارگران در خیابان ­ها و وزارت­ خانه ­ها همان کاری را کردند که افراد بی ­مسئولیت ­تر در مواجهه با کارگران و تیراندازی و عامل ساواک خواندن کارگران به این آتش دامن زدند.»

نمی­دانم آقای گیلانی ­نژاد خود در وقایع آن سال­ ها حضور داشته یا این حرف­ها را از زبان بزرگان خود شنیده است. اما من به عنوان شاهد زنده­ و حاضر در وقایع آن سال­ ها اعلام می­کنم که اصلاً چنین نبود که ایشان بیان کرده است. واقعیت این بود که کارگران از اوایل پائیز ۱۳۵۷ به بعد حضوری کاملاً پررنگ در صحنه ­ی مبارزه ­ی سیاسی با رژیم شاه داشتند. اعتصاب کارگران صنعت نفت یکی از فرازهای مهم و تاریخی این مبارز­ه ­ی سیاسی بود. خواست ­های اقتصادیِ اولیه ­ی کارگران به سرعت به خواست ­های سیاسیِ الغای حکومت نظامی، آزادی زندانیان سیاسی، انحلال ساواک و در نهایت سرنگونی رژیم شاه تبدیل شد. فروپاشی این رژیم در ۲۲بهمن ۱۳۵۷ از نظر کارگران به هیچ وجه به معنی پایان انقلاب نبود؛ سهل است، به نظر آنان انقلاب تازه شروع شده بود. آنها برای «آزادی» و «رفاه» در انقلاب شرکت کرده بودند، و وقتی به هیچ کدام از اینها دست پیدا نکرده بودند، دلیلی برای پایان یافتن انقلاب نمی ­دیدند و طبعاً حق داشتند به مبارزات خود برای دستیابی به مطالبات ­شان ادامه دهند. به نظر آنان، برخلاف آقای گیلانی ­نژاد، انقلاب معادل  قدرت گرفتن جمهوری اسلامی نبود که با تحققِ آن انقلاب را پایان یافته تلقی کنند. آنان دنبال خواست ­های خود بودند. آنها که شاغل بودند از طریق شوراهای خود اداره ­ی کارخانه­ها و دیگر محل­ های کار و تولید را برعهده گرفتند تا خواست ­های خود را برآورده کنند. آنان که بیکار بودند کار یا بیمه ­ی بیکاری می­خواستند. و درست به همین دلیل بود که اولین کاری که کارگران بیکار کردند تسخیر «خانه ­ی کارگر» بود تا محلی برای تجمع و طرح خواست ­های خود داشته باشند. راه پیمایی و تجمع و تحصن کردند تا سرانجام موفق شدند از وزارت کارِ وقت بیمه­ ی بیکاری بگیرند. این که احزاب و سازمان­ها و گروه­ های سیاسی می­خواستند از این حرکت کارگران و به طورکلی مبارزات طبقه ­ی کارگر در سال­های پس از انقلاب بهره ­برداری ­های سیاسیِ خود را بکنند، کوچک­ترین خدشه ­ای به حقانیت مبارزه ­ی کارگران وارد نمی­کند. حساب این دو تا را باید کاملاً از هم جدا کرد. البته این را نیز باید گفت که تلاش احزاب و سازمان ­ها و گروه ­های چپ برای بهره­برداری سیاسی از مبارزات کارگران به هیج عنوان آنها را مستحق سرکوب جمهوری اسلامی نمی­کرد و نمی­کند. آنها به مثابه ­ی احزاب مخالف با جمهوری اسلامی حق داشتند و کماکان حق دارند فعالیت سیاسی و تشکیلاتی بکنند، هرچند نه برای بهره ­برداری سیاسی از مبارزات کارگران، و البته این خودِ کارگران هستند که نباید اجازه ­ی این کار  را به آنها بدهند.

بنابراین، آقای گیلانی ­نژاد با تصویر جعلی و وارونه ­ای که از حوادث ماه ­های پس از انقلاب ارائه می ­دهد اولاً انقلاب را معادل به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی می­کند. ثانیاً با اطلاق عنوان «سرگردانی کارگران در خیابان ­ها و وزارت­خانه ­ها» به مبارزات رادیکال کارگران بیکار به شکل راه ­پیمایی و تجمع و تحصن هم این مبارزات را  لوث می­کند و هم آن را به حساب «افراد بی ­مسئولیت و به ظاهر انقلابی» می­گذارد. البته این را نیز باید گفت که خدا پدرش را بیامرزد که همچون حزب رسوای کذایی آن را کار «ضدانقلاب» و «مزدوران امپریالیسم» نمی ­داند. ثالثاً، با انداختن مسئولیت سرکوب دهه ­ی ۶۰ به گردن همین «افراد بی ­مسئولیت و به ظاهر انقلابی» (که اسم رمزی است برای همان گروه­ ها و سازمان ­های چپِ ضدجمهوری اسلامی) در واقع سرکوب و کشتار آنان را توسط جمهوری اسلامی توجیه می­کند و به آن حقانیت می­دهد. و سرانجام، رابعاً، با نسبت دادن سرکوب ماه­ های پس از انقلاب به «افراد بی ­مسئولیت ­تر»، این سرکوب خشن، وحشیانه و کاملاً سازمان ­یافته را بزک می­کند، سرکوبی که علاوه بر جلوگیری از راه ­پیمایی ­ها و تجمع ­ها و برهم زدن آنها، پاره ­کردن نشریات و آتش زدن کتاب ­فروشی ­ها، در برخی شهرها منجر به ربودن فعالان سیاسی و سپس پیداشدن جسد آنها در بیابان­ ها شد و در مواردی چون کشته شدن ناصر توفیقیان در اصفهان حتا به تیراندازی رو در رو نیز کشیده شد.

این جعل و وارونه ­نمایی و بزک کردن جمهوری اسلامی، آن توهم ویرانگر که گویا مشکلات کارگران در چهارچوب نظام سرمایه داری و از طریق به وزارت رسیدن سندیکالیست­ ها قابل حل است و بالاخره آن تبدیل  فرمانبرداریِ کارگران به فضیلت همه و همه بیانگر رسوخ اندیشه ­ی بورژوایی تا اعماق استخوان آقای گیلانی ­نژاد است. این فقط او نیست که به این سندروم دچار است. کارگران علی ­العموم زیر سیطره­ ی افکار و ایدئولوژی طبقه­ ی سرمایه ­دار و حتا طبقات ماقبل سرمایه ­داری قرار دارند. اما فرق است بین آن توده ­ی عظیم کارگرانی که این سیطره را توجیه نمی­کنند و وقتی به بورژوایی بودنِ تفکر خود پی می ­برند از خود شرم می­ کنند و همین شرم به انگیزه ­ای انقلابی در آنان تبدیل می ­شود تا آن را از ذهن خود بزدایند و آن عده ­ی انگشت شمار و قلیلی که افکار و عقاید طبقاتیِ عتیق چنان در ذهن ­شان رسوب کرده است و منافع حزبی و سندیکایی چنان با وجود­شان عجین شده است که به هر خس و خاشاکی چنگ می زنند تا آن افکار و عقاید را حفظ کنند و به کارگران دیگر حُقنه نمایند. چه نیکوست که خودِ این کارگران نیز در فرایند لایروبی ذهن خود فعالانه شرکت کنند، هرچند این کار همتی عظیم می­طلبد، همتی از آن دست که هرکول در لایروبی طویله­ ی اوژیاس از خود نشان داد.

محسن حکیمی

دی ماه ۱۳۹۱

https://akhbar-rooz.com/?p=119764 لينک کوتاه

2 3 رای ها
امتياز بدهيد!
نظری بنويسيد
Notify of
guest
2 نظرات
جديدترين
قديمی ترين بيشترين آرا
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات
محمد
محمد
جمعه, 1 مرداد, 1400 11:14

آقای احمد جمالی من آدرسی را که شما از ویکی پدیا در مورد آقای محسن حکیمی دنبال کردم هیچ گونه اطلاعاتی درباره مطلب ادعایی شما در ویکی پدیا نیست. نمیدانم شما تاچه اندازه به اخلاقیات متکی هستید که به خود اجازه داده اید در مورد افزاد چنین مطالب دروغ و ساختگی را انتشار دهید. من با نظرات اقای خکیمی در باره فعالیت سندیکایی و اینکه سندیکا تشکلی بوژوایی اصلا موافقتی ندارم اما در باره اظهارات ایشان در مورد آقای مازیار گیلان نژاد افرادبسیار هم گفته اند که ایشان جاعل سندیکای فلزکار مکانیک است . شخصی به نام ناصر را هم که نام بردید نیز کسی نمی شناسد و اما آقای محسن حکیمی مترجم وعضو کانون نویسندگان ایران است و کانون نویسندگان نیز همان سندیکاست و مضمون فعالیتش نیز کاملا سندیکایی است با این تفاوت که چون نویسندگان کارفرمای مشخصی ندارند و طرف آنها دوگروه ناشران (به واسطه ی مسایل صنفی ) و ادارات متولی نشر آثار نویسندگان (که معمولا علیه آزادی بیان و اندیشه برای نویسندگان مشکلات ناشی از سانسور را ایجاد می کنند ) هستند وبهمین خاطر هم این کانون جلوه رادیکال تری نسبت به یک سندیکای کارگری که صرفا صنفی است؛ دارد . طبعا آقای محسن حکیمی در این مورد در یک تناقض آشکار بین اندیشه و عمل است .اگر شما توان پاسحگویی و نشان دادن این خطای شناختی را دارید که بسم اله وگرنه این افترازنی ها و آدرس غلط دادن فریبکاری وکاری است که دستگاه های امنیتی برای لکه دار کردن حیثیت و اعتبار نویسندگان انجام می دهد و اصلا ربطی به قول شما به “نهضت کارگری” ندارد

احمد جمالی
احمد جمالی
یکشنبه, 27 تیر, 1400 14:18

در مورد رهبر چپ های مستقل و انقلابی و سازش ناپذیر با سرمایه داری در ویکی پیدیا آمده است:
“بین سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۵۰، مارکوزه برای دفتر خدمات راهبردی (سلف آژانس اطلاعات مرکزی) در دولت آمریکا کار می‌کرد و در آنجا از ایدئولوژی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در کتاب مارکسیسم شوروی: یک تحلیل انتقادی (۱۹۵۸) نقد کرد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ او به عنوان نظریه‌پرداز برجسته چپ نو و جنبش‌های دانشجویی فرانسه، آمریکا و آلمان غربی، مطرح شد. برخی او را پدر چپ نو می‌دانند.[۱]”

چند سال بعد شعبه داخلی “آژانس اطلاعات مرکزی ” یعنی FBI که مک کارتی قدر قدرت و فرمانده آنست،و جان وین جزء کمیته برخورد و تصمیم گیر مجازات با بی وطنانی مانند چار لی چاپلین همفری بوگارت و هوارد فاست است ، الیا کازان وا می دارد که فیلم “در بار انداز ” با شرکت مارلون براندو با هزینه fbiبسازد .داستان این فیلم سراسر تهمت به سندیکالیست های سازمانده اعتصابات و تهمت های اینکه این ها وطن فروش و وابسته اند. البته کودتا چیان پینوشه هم این تهمت را می زدند.جالب است که در این موضع گیری رئیس دفتر فرح “میر فطروس ” که سال ۱۳۴۸ در لنگرود کفش پاشنه به خواب قیصری می پوشید و کت را رو دوش می گذاشت و در “سهند “حی السلاح سر می داد .در آن زمان همصدا با محسن حکیمی راست های پرو شوروی را افشا می کردند و مانند هربرت مارکوزه برنامه آژانس اطلاعات مرکزی”سیا” را پی می گرفتند.حالا هم این محسن حکیمی دم از چپ ماورای انقلابی ضد سرمایه داری می زنند و آدم های صادقی مانند مازیار و ناصر را می خواهند سکه ی پول کنند. غافل از اینکه کارگران منافع خود را خوب می دانند. سندیکا حزب و یا سازمان چریکی نیست که شعار اولترا بدهد، خواسته هاش مشخص و معین است. این آقایان چپ افراطی‌های اثبات تئوری های احمقانه و برای شکست کشاندن نهضت کارگری دست به هر تهمت می زنند. مانند نوشته اخیر فرد شناخته شده ای مانند محسن حکیمی در اخبار روزhttps://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D9%87%D8%B1%D8%A8%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%A7%D8%B1%DA%A9%D9%88%D8%B2%D9%87

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

آرشيو اسناد اپوزيسيون ايران

تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
2
0
اگر در مورد اين مقاله نظری داريد، لطفا کامنت بگذاريدx
()
x

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز: int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More