مسئله ما، نه چین که جمهوری اسلامی است! – بهزاد کریمی

باید روشن گفت که گزینه آلترناتیو در برابر دستپخت این نظام چیست؟ واقعیت آنست که ما در تحلیل نهائی فقط با چهار گزینه مواجهیم: "نه شرقی ونه غربی" به یادگارمانده از جهان دوقطبی که اکنون دیگر ما به ازاء مادی ندارد؛ "غربی" که همان شیفتگی و خو گرفتگی به وابستگی نوع غربی است و در وجود خود حامل هیستری ضد روس و ضد چین؛ اتکاء به "شرق" بر متن غرب ستیزی؛ و بلاخره برقراری رابطه با هم "شرق" و هم "غرب" از جایگاه منافع ملی و اگر چپ باشیم از توسعه عدالت محور با رویکرد برقراری تعادل و هدف جذب هر امکان برای پیشبرد آن

پیرامون لزوم مخالفت و چرایی آن با پروژه اقتصادی ٢۵ ساله چین و جمهوری اسلامی 

١. در دنیای سیاست، هر زمان پدیده‌ معینی از این یا آن نوع، بدل به محل تلاقی و تقاطع‌ برخوردهای دیدگاهی و برنامه‌ای در همه پوزیسیون و اپوزیسیون می‌شود و نقطه کانونی سیاست نیز در همان رقم می‌خورد. در آنجاست که متکی بر جهتگیری‌ها و جاگیری‌های جریانات و نیروهای سیاسی، شناسنامه‌های سیاسی یا دیگربار و یا که در شکل تجدید جلد رو می‌آیند و ورق می‌خورند. مذاکرات جمهوری اسلامی و جمهوری خلق چین به منظور پیشبرد پروژه بالقوه – بالفعل همکاری ۲۵ ساله با خصلت استراتژیک، در زمره چنین پدیده‌هایی است. موضع در قبال این موضوع صرفنظر از آنکه به عنوان سند همکاری مشترک، پیش نویس قرارداد، پروژه در جریان، مرحله‌ای از سیر تکوینی پروتکل و یا هر چیزی دیگر نامیده شود، جایگاه هر جریان در آن را بخوبی نشان می‌دهد. جریان‌های سیاسی چه با سخن گفتن پیرامون این گرهگاه و چه با گزینش سیاست سکوت در قبال آن، به ناگزیر خود را در برابر آئینه حقیقت نما می‌نشانند تا روکنند کجای این پدیده ایستاده‌اند و مستقیم یا غیر مستقیم جانب کدام ذینفع یا متضرر از آن را دارند؟

٢. گرچه نکته اصلی هر موضع گیری، بنیاداً و در تحلیل نهائی همانا داوری ‌صاحب موضع در قبال این پدیده مشخص و جایگاهی است که در آن می ایستد، اما خود کیفیت موافقت و مخالفت با این پروژه کم از نفس قبول و یا رد آن نیست! در واقع، همان داستان رابطه برخورد سلبی و اثباتی است با واقعیت موجود و نوع جایگزینی آن. این پروژه ، بسی فراتر از مخالفت یا موافقت سیاسی ساده با موضوع است و در اصل مواجهه‌ای به شمار می‌رود با پروژه ٢۵ ساله‌ای که به لحاظ برنامه‌ای با امروز و فردای ایران گره می‌خورد. نه موافقت با آن را با یک تیپا زدن سیاسی باید به سخره کشید و نه هر مخالفت با آن را الزاماً می‌توان درد ملی فهمید. در تبیین چرایی موافقت‌ و یا مخالفت‌ها‌ با این موضوع، باید پشت موضع گیری‌های سیاسی را از دیدگاه برنامه‌ای نیز خواند و بطور دقیق هم خواند. گرچه در ادامه خواهم گفت که چرا با این سند باید مخالفت کرد که هر نوع موافقت با آن دستکم دور افتادن است از مصالح ملی مردم ایران، اما از همین حالا بگویم که هر مخالفت با آن را هم نمی‌توان مردمی، دلسوزانه، سازنده و ملی تلقی کرد.

٣. یکی از مخالفت‌ها با این همکاری از موضع برنامه‌ای راست و پرو غربی است. بنا به این رویکرد، گویا مسئله اصلی در این همکاری دوجانبه، “چین کمونیست” است و “کمونیست” بودن آن. از نگاه این رویکرد، همکاری جمهوری اسلامی با چین، نمود دیگری از “اتحاد سرخ و سیاه” شه ساخته دیروزی در ایران امروز است. تصویری که اینان در تبلیغات رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی زیر نفوذ خود از چین ارائه می‌دهند، چهره‌ای است مظهر همه پلیدی‌های جهان، معامله‌گری حقه‌باز و غیر قابل اعتماد، یک غارتگر بنجل فروش، دشمن محیط زیست و در یک کلام نماد استعمار غیر متمدن که به بهای روبیدن کف دریاهای ما و به رهن گرفتن بخش هایی از خاک ایران، به داد ارتجاع سیاه حاکم در برابر غرب آمده است. بنا به این تبلیغات و ولو با پاره حقایقی در دل خود، اگر جای چین سوداگر را مثلاً سرمایه گذاری آمریکایی و اروپایی دارای سابقه امپریالیستی چند قرنی می‌گرفت، لابد مسئله به نفع ایران می‌چرخید و موضوع فرق می‌کرد. این نوع درافتادن با پروژه مزبور در انطباق کامل با مخالفت غربی‌ها و مخصوصاً آمریکای در حال جنگ رقابتی با چین قرار دارد. برنامه این رویکرد برای ایران آینده، استقرار رژیمی است پرو آمریکایی و غربی جای جمهوری اسلامی. مواجهه آن با این قرارداد نه از زاویه برنامه‌ مبتنی بر توسعه پایدار و از جایگاه دکترین ملی مسئولانه در قبال کشور، که مخالفت سیاسی محض است با رژیم کنونی و بس. مخالفت است با هم جمهوری اسلامی و هم هر آن چیزی که از چپ ولو فقط عنوانش را داشته باشد. این نوع مخالفت غوغاسالارانه، درد خود دارد نه درد مردم و آینده ایران؛ افراطی‌ترین‌های آن هم در واقع، مخالف با هرگونه انعقاد قرارداد و از هر نوع آن با جمهوری اسلامی. برای اینان، مسئله فقط براندازی جمهوری اسلامی است به هر قیمتی که تمام شود و با توسل به هر ابزاری که میسر باشد. موضعی ویرانگر.

۴. یک برخورد دیگر با این پروژه، وصل کردن آن با مشی “تحریم حداکثری” ترامپ است و نمایاندن این همکاری، چونان امری ناگزیر برای جمهوری اسلامی قرار گرفته تحت فشار غرب. برخوردی مشابه مورد قبلی اما از نظر جاگیری نقطه مقابل آن. این برخورد با موضوع، خود نوع دیگری از خاک پاشیدن به چشم مردم است. زیرا به روی خود نمی‌آورد که گره خوردگی مناسبات با چین، رویکردی بوده و هست راهبردی و با سابقه چندین ساله. پروژه‌ای که بنا به تصریح خود وزارت امور خارجه همین رژیم، دستکم از سال ٢٠١۶ و به درخواست خود “رهبر” بر روی آن کار شده است. تازه اگر نخواهیم زمان شروع این نقشه را عقب تر برده و به حوالی ٢٠١٠ دوره احمدی نژاد برسانیم که دولت او به توصیه شخص خامنه‌ای مشی “نگاه به شرق” را در پیش گرفت. مشی‌ای که توقف آن برای مدتی ناشی از مذاکرات برجام بود. “نگاه به شرق” جمهوری اسلامی، محصول طبیعی غرب ستیزی و مخصوصاً تخاصم هیستریک با آمریکا است و نتیجه استراتژیک رویکرد ایدئولوژیک و سیاسی. این جریان حامی پروژه مزبور، دکترین ملی ایران را عملاً مدون در بیت ولایت می‌جوید گرچه با انتقادات تاکتیکی چند نسبت به آن . مسئله این جریان شاخص در مشی “تغییر رفتار رهبری”، اصلاح جمهوری اسلامی در همین سمتگیری و ساختاری است که دارد. این رویکرد در قبال پروژه مورد بحث، از موجودیت نظام حرکت می‌کند و در تداوم و بقای آن درجا می‌زند، “ناگزیری” نظام را پیش می‌کشد تا به تایید و همراهی با این پروژه جمهوری اسلامی برسد. ناگزیر نمایاندن این پروژه توسط آن فقط برای توجیه لزوم پروژه مزبور نیست، بلکه در جهت و خدمت حقانیت تراشی برای آنست. چنین صداهایی در اپوزیسیون، پژواک صداهایی متعلق به جمهوری اسلامی‌اند در حاشیه و بیرون از آن.

۵. این پروژه ٢۵ ساله اما نیروی ضد امپریالیست کلاسیک را که هنوز هم حاضر نیست مبارزه ضرور با سیاست‌های امپریالیستی در همین امروز را از مخالفت ایدئولوژیک سنتی نوع دیروزین با آمریکا تفکیک کند، بعضاً به شوق آورده و قسماً دچار وسوسه توام با سکوت یا ابهام گویی کرده است. این جریان آمریکا ستیز از موضع چپ، که البته امروز دیگر در شکل “مرگ بر آمریکا” برآمد ندارد، از آنجا که دنیا و از جمله ایران را اساساً از دریچه مخالفت با آمریکا می‎‌نگرد منش “نه غربی” خود را منطقاً همسو با شیوه “صرفاً شرقی” جمهوری اسلامی می‌یابد؛ حتی اگر اعتراف به این واقعیت “مدهش” برایش بسیار سخت باشد. این جریان ایدئولوژی محور گرچه در بیشترینه خود با جمهوری اسلامی مخالف است و قاطعانه خواستار گذر از آن، اما دشواری‌های زیادی نسبت به چشم پوشی بر فرصت “سنگر چین در برابر آمریکا” هم دارد. اینان را در وجه نظری تا اندازه‌ای می‌توان فهمید، اما پرسش اینست که ایا می‌خواهند به پیامدهای عملی چنین توسل جستن‌هایی هم بیندیشند یا نه؟ آیا واقعاً بر این گمانند که این پروژه باعث به اصطلاح عقب راندن آمریکا خواهد شد و نهایتاً به استقلال ایران ولو زیر حاکمیت جمهوری اسلامی کمک خواهد کرد؟ آیا هنوز هم به عمق و ابعاد استقلال هستی سوز جمهوری اسلامی پی نبرده‌اند؟ این برخورد، همانگونه که پرو غربی‌ها  پروژه را صرفاً از اینرو رد می‌کنند که طرفین معامله “چین کمونیست” و جمهوری اسلامی هستند، از منظر دور زده شدن آمریکا و غرب است که به استقبال آن می‌رود. این نگاه مولفه‌های تاکنون برملا شده پروژه مورد بحث را مورد توجه قرار نمی‌دهد و گاه حتی آن را “بهترین” و تماماً در خدمت ایران تبیین می‌کند. این نگاه، در باور خود صمیمی است ولی مگر هر صمیمیتی برای تشخیص درست از نادرست کفایت دارد؟     

۶. نگاه مردمی و ملی به این پروژه مانند هر مورد دیگر، باید از منشور برنامه محوری بگذرد. از برنامه باید آغاز کرد تا به سیاست رسید و نه برعکس. نخستین پرسش اینست که دکترین ملی ایران در این دنیای موجود چیست؟ کشور ما کدام رویکرد را می‌باید در قبال انواع کانون‌های اقتصادی مهم جهان در پیش گیرد؟ یک برخورد برنامه محور، انتخاب خود در زمینه دکترین ملی را از خصلت حاکمیت موجود استنتاج نمی‌کند، بلکه منافع و مصالح عمومی را مبنا قرار می‌دهد. حکومت‌ها می‌آیند و می‌روند، کشورها اما می‌مانند. باید روشن گفت که گزینه آلترناتیو در برابر دستپخت این نظام چیست؟ واقعیت آنست که ما در تحلیل نهائی فقط با چهار گزینه مواجهیم: “نه شرقی و نه غربی” به یادگار مانده از جهان دو قطبی که اکنون دیگر ما به ازاء مادی ندارد؛ “غربی” که همان شیفتگی و خو گرفتگی به وابستگی نوع غربی است و در وجود خود حامل هیستری ضد روس و ضد چین؛ اتکاء به “شرق” بر متن غرب ستیزی؛ و بلاخره برقراری رابطه با هم “شرق” و هم “غرب” از جایگاه منافع ملی و اگر چپ باشیم از توسعه عدالت محور با رویکرد برقراری تعادل و هدف جذب هر امکان برای پیشبرد آن. از این زاویه، انعقاد پروژه با چین و روسیه نیز منتفی نیست و بالقوه چه بسا مثبت هم باشد همانگونه که با آمریکا و اروپا و ژاپن نیز می‌تواند مفید افتد، چه از نوع کوتاه مدت باشند و چه دراز مدت. بنابراین مبنا را بر منافع ملی مردم باید قرار داد و نه چنین و چنان بودن فلان یا بهمان قدرت. همه کشورها و قدرت‌ها در تنظیم قراردادها با هر کشور دیگر، از منافع و سود خود حرکت می‌کنند. نه غرب محض رضای خدا موش می‌گیرد و نه چین شهره در عمل به اصل  معروف تنگ شیائو پینگ که مهم، موش گرفتن گربه است و نه نوع رنگ گربه! آخر از میان آمریکا و چین، مگر کدامشان در سرمایه گذاری‌های خود، محیط زیست کشور طرف معامله را نیالوده‌اند و مگر هر دو در تخریب محیط زیست با همدیگر مسابقه نمی‌دهند؟ یا در رابطه با حقوق بشر، اگر این درست است که چین چیزی از حقوق بشر در درون و برون خود سرش نمی‌شود، اما مگر رعایت چنین حقوقی شرط معاملات کثیف و تمیز غربی‌ها است؟ واقعیت تلخ آنست که هنوز نمی‌توان با این موضوعات انسانی موضوع پروژه‌های اقتصادی یک کشور با برونمرز را به داوری اساسی نشست. میزان، منافع روز و فردای کشور است و به همین اعتبار و فقط هم به این اعتبار، اینکه چه حکومتی سرکار باشد می‌باید موضوع بعدی ولو که بجای خود مهم فهم شود. به صراحت باید پرسید مگر اقدام شاه چپ کش و تا خرخره وابسته به لندن و واشنگتن در گرفتن ذوب آهن از شوروی اشکال داشت و مگر اقدامی ملی از سوی رژیمی غیر مشروع و وابسته به غرب نبود؟ هم از اینرو، رد لازم همین پروژه ٢۵ ساله با چین را نیز نمی توان به صرف اینکه طرفین قرارداد فلان و بهمان هستند رد کرد، رد آن باید بخاطر ناعادلانه و اسارتبار بودنش صورت گیرد و بی هیچ اما و اگری و قاطعانه نیز.  

٧. این قرارداد اگر می‌توانست اصلاحات بنیادی و بسیار جدی در خود بپذیرد، چه بسا می‌توانست به سود ایران هم با‌شد ولو به دست این رژیم مورد بیزاری عمومی نیز؛ اما چون مطلقاً چنین ظرفیتی را ندارد لذا باید قاطعانه به مخالفت با آن برخاست. سنگ پایه این پروژه، اشتراک منافع دو کشور نیست، بلکه در یکسو مبین دست بالا داشتن بیش از اندازه طرف چین و در سوی دیگر استیصال جمهوری اسلامی برای برونبرد خود از انزوای بین المللی فلج‌کننده‌، که مقصر آن کسی جز خودش نیست. این قرارداد تا همینجا و در اندازه‌ای که هویدا شده است، به نحو خوارکننده‌ای جنبه ارزان فروشی کشور آنهم برای زمانی دراز را دارد و یک امتیاز دهی‌ کامل کلان و یک طرفه نظامی به چین است. بدترین قراردادی که چین تاکنون در همین منطقه ما با دیگر کشورها بسته است. این سند رو به تکوین، در همه موارد خود حق انتخاب اول و تفسیر و تعبیر را به طرف چینی می‌دهد. مبتنی و بر پایه تهاتر با حق تشخیص و تعیین در هر مورد برای چینی‌ها و نیز به یوان واحد پول چین و نه حداقل یورو معتبر غیر دلار. هر ایراد وارده به آن اعم از اینکه در تاریکی و پنهانکاری و ابهامات طی مسیر کرده و دست جامعه در بررسی و نقد آن بسته است، واقعیت دارد. اما اصل را بر همین مفاد لو رفته‎‌ و اعلام‌شده‌ تاکنونی باید گذاشت که در یک کلام خلاف منافع ملی ایران و برعکس، مطابق مصالح حاکمیت ورشکسته نظام ولایی است. جمهوری اسلامی و ایران دو چیزند و ما از موضع منافع ایران با این نظام طرفیم؛ این جوهری ترین وجه پروژه است. مسئله ما، جمهوری اسلامی خریدار است نه چین فروشنده.      

٨ . یکی دیگر از برخوردها هم با این مسئله، غیر جدی نمایاندن آنست گاه از سوی غربگرایان و گاه اصلاح طلبان. این رویکرد، در کار فروکاستن موضوعی چنین کلان و استراتژیک به یک بازی سیاسی در متن نزاع جمهوری اسلامی و آمریکا است و لذا، مسئله را در نوعی از دندان قروچه رفتن موضعی و تهدید‌ واکنشی علیه غرب تبیین می‌کند. مضمون تحلیل این رویکرد در این خلاصه می‌شود که چین حاضر نخواهد شد با حکومتی وارد معامله کلان شود که در تخاصم مستمر با آمریکا و کشورهای منطقه است و هم از اینرو تن به ریسک نخواهد داد. این رویکرد، اما ساده انگارانه چشم خود را بر مضمون این سند همکاری می‌بندد و دعوت به کورچشمی عمومی دارد. این رویکرد با از یادبردن سمتگیری کلان نظام ولایی در مناسبات خارجی آن، موضوع را یا از یک طرف محدود به افشاء سیاسی جمهوری اسلامی می‌کند و یا از طرف دیگر چیزی گذرا. حال آنکه، طرفین قرارداد، یعنی اقتصاد چین و سیاست جمهوری اسلامی به منافع خود بیش از این ساده‌اندیشان آگاهند. از یاد نباید داشت که چین وارد قراردادی پر از ریسک با این حکومت  نامتعارف نمی‌شود که در آن سود استثنائی نبیند. چین آزمندانه چشم بر منافع بسیار و برخوردار از انواع امتیازات در این منطقه سوق الجیشی حساس دارد و جمهوری اسلامی، با چوب حراج زدن به منافع ملی کشور در پی حفظ حاکمیت خود.    

٩. به حاشیه پردازها هم بپردازم. به آنانی که درونمایه سند مورد بحث را تحت الشعاع این حاشیه قرار ‌می‌دهند که اول باید روشن کرد سند در این لحظه از روند تکوینی‌ خود چه جایگاه حقوقی دارد؟ این اما در عمل، چیزی نیست مگر مضمون موکول به حقوق  که عملاً نوعی گریز از پرداختن به اصل مطلب است ولو با هر تذکر درست حقوقی مبنی بر اینکه بچه را باید با نام و بارش توضیح داد. اگر هر تذکر حقوقی در جای خود لازم و وظیفه است، ولی فقط آنگاه ارزش واقعی می‌یابد که نقابی برای دور زدن اصل موضوع نباشد. نمودهای مرحله‌ای یک موضوع ماهوی، صرفاً بیانگر درجه تکوینی روند هستند و حال آنکه، اصل را بر ماهیت باید گذاشت. ماندن در حقوق صرف، دانسته یا ندانسته عدم پرداخت به اصل موضوع است. مسئله این نیست که این پروسه بدل شده تا حد زیاد به پروژه، اکنون در فرجام خود قرار دارد یا نه، اینست که ما کجای کار قرار داریم؟ آیا می‌خواهیم این نکبت به انجام برسد یا نه؟

١٠. یک رفتار پرسش برانگیز دیگر در قبال این پروژه هم، سکوت در قبال آنست. کسانی که سکوت کرده‌اند نمی‌توانند خموشی خود در این موضوع بسیار گرهی را با فلان یا بهمان غوغاسالاری‌ از سوی برخی‌ها به توجیه برخیزند. هیچ جریانی هم نیاز به این ندارد که الزاماً در هر جزئیاتی وارد شود و بخواهد کارشناسی درازمدت را درون چند سطر جا داده و خلاصه کند. می‌توان حتی طی روند تکمیلی سخن گفت، اما آغازی باید وجود داشته باشد یا نه؟ نمی‌توان نسبت به کلیات ساکت ماند و توضیح نداد که موافقم یا مخالف و از چه زاویه‌ای. چنین حداقلی بهیچوجه در جیب گذاشتنی نیست و منتظر نشستن تا چه پیش آید نه مورد قبول. مردم ایران درهمین اکنون با واقعه‌ای روبرو هستند در شرف وقوع و مرتبط با سرنوشت کشور که ورود هر نیرو و جریان اپوزیسیونی در موضوع  و دخالت‌ورزی اکید همگانی را ایجاب می‌دارد. هیچ مولفه‌ای از چپ ایران نمی‌تواند و نباید در قبال این پروژه شیوه سکوت برگزیند. سکوت طولانی درقبال پروژه‌ای چهار صد میلیارد دلاری با مدت زمان ۲۵ ساله خود نوعی از موضع گیری است، و خواسته یا ناخواسته ابراز گونه‌ای رضایت از فاجعه‌ای که جریان دارد.

بهزاد کریمی                                                    ٢٧ تیرماه ١٣۹۹ برابر با ١٧ ژوئیه ٢٠٢٠

https://akhbar-rooz.com/?p=40416 لينک کوتاه

0 0 رای ها
امتياز بدهيد!
نظری بنويسيد
Notify of
guest
9 نظرات
جديدترين
قديمی ترين بيشترين آرا
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات
یهودی_ایرانی
یهودی_ایرانی
شنبه, ۴ اردیبهشت, ۱۴۰۰ ۲۳:۴۱

این سرمقاله هم با سیاست شما در رابطه با مسائل بین کشور اسرائیل و جمهوری اسلامی همخوان نیست. در صورتی که :

١. این ملاها هستند که اسراییل را مکررا تهدید کرده و میکنند و حتی پول و اسلحه به حزب الله، حمس و جهاد هم میدهند. همانانی که مردم خود را هم به گروگان گرفته اند.
٢. این ملاها هستند که سبب فراری اکثر یهودیان ایران هم شدند.
٣. این ملاها هستند که ده ها هموطن کلیمی را کشته اند و کسی هم صدایش در نمیاید، نیامده و محکوم نکرده است چپ یا راست. فقط بخاطر اینکه سعی کردند از طریق مرز از کشور خودشان فرار کنند و بعضاً طرفدار سازمان هایی از چپ بودند و یا حتی با اتهام دروغ وابستگی به کشور اسراییل محکوم به اعدام شدند.
۴.ملاها از طریق حزب الله تعداد زیادی از یهودیان ارزانتین را کشتند.
۵. این ملاها هستند که بارها نفت در سواحل اسراییل خالی کرده اند که عملی تروریستی بر علیه مردم اسراییل و طبیعت است که کسی از انها سخن نگفته است.

ولی شما هر دو دولت را تروریست خواندند.
نه به جمهوری اسلامی!
نه به انتخابات فرمایشی!
نه به ولایت وقیح!
نه به جنگ و جنگ افروزان!
نه به سلاح های کشتار جمعی!

صرف نظر از موضع شما در مورد مسئله فلسطینیان چرا این موضوع ها را درج نمیکنید ؟ یهودیان از همه جا رانده شده اند و حالا در کشور اسرائیل هم مورد حمله دائم هستند و بعضا به مقابله با حملات اعراب برخاستند.
این حقایق را اگر نادیده بگیرید فقط خودتان را گول نمی بزنید بلکه مردم ایران را هم گمراه میکنید!
ابن دوگانگی برای چیست؟

تجلی
تجلی
چهارشنبه, ۱ مرداد, ۱۳۹۹ ۰۰:۴۸

اقای کریمی با سلام
در باره یک موضوع مشخص از هر دری بصورت کلی مسایلی مطرح کردید . فرض می کنیم بیان کلیاتی درباره قراداد به داوری بهتر ان کمک می رساند ولی شما فقط در همان کلیات ماندید و اصلا به اصل موضوع قراردادهیچ نپرداختید . شما نگفتید کدام بندهای قرار داد اشکال دارد و یا با منافع ملی سازگار نیست تا بتوان گفت باید قاطعانه محکوم گردد . شما در بند ۷ نوشته تان گفتید : ” این قرارداد اگر می‌توانست اصلاحات بنیادی و بسیار جدی در خود بپذیرد، چه بسا می‌توانست به سود ایران هم با‌شد ولو به دست این رژیم مورد بیزاری عمومی نیز ”
شما به یک جنبه ارمانگونه قرارداد اشاره کردید اما از نقد مشخص بندهای ان خودداری نمودید . مگر می شود قرادادی را رد کرد و نگفت کدام مفاد ان مشکل دارد ؟ این نقیصه متاسفانه در موضع گیری حزب چپ ایران هم عینا وجود دارد . تقاضا می کنم نظر خود را در مقاله ای دیگر صریح و با عطف به بندهای قرارداد بیان نمایید .

سوسن
سوسن
دوشنبه, ۳۰ تیر, ۱۳۹۹ ۱۲:۰۰

آقای کریمی عزیز، شما که عمری را در مبارزه سیاسی گذرانده اید از همین چند کامنت حتماً به نیکی خواهید فهمید؛ طرف سیاست ورزیهای شما کیانند. البته دوستانی که در یک کلام چهل و یکسال است خط بطلال بر جمهوری اسلامی کشیده اند و برای سوآلات سخت دنبال پاسخهای راحت میگردند حتماً هورا خواهند کشید و هرکه را پا از این دایره بیرون نهد عامل امپریالیسم و جمهوری اسلامی خواهند خواند. که حرجی نیست! اما از شما انتظار دیگر است.
استاد گرامی، ما باید از لقمان بیاموزیم. روزی پس از سخنرانی از جارپایه پائین آمد و گریه کنان برفت. دوستان علت را پرسیدند. گفت: باید بر من گریست! ببین من چه گفتم که این … را خوش آمده است.

نسیم
نسیم
دوشنبه, ۳۰ تیر, ۱۳۹۹ ۰۴:۴۱

آقای بهزاد کریمی و جزب چپ دست مریزاد. خیلی از جمهوری اسلامی چی ها را ناامید کردید.
افرادی مانند سوسن که بجای جمهوری اسلامی، روشنفکر ایرانی را بدلیل مستند نبودن حرف هایشان در رابطه با قرارداد جمهوری اسلامی و چین محکوم می کنند چشم به روی ۲ داقعیت می ببندند، نتیجه این چشم بستن هم معلوم است:
۱- چرا بحث ایرانیان مخالف قرارداد مستند به متن دقیق قرارداد نیست؟ چون جمهوری اسلامی مثل هر حکومت دیکتاتور دیگری متن را از مردم مخفی نگه می دارد. انتقاد در این مورد طرفداری از سانسور جمهوری اسلامی است.
۲- چرا قرارداد را نخوانده محکوم می کنید؟ یعنی ما در ماهیت جمهوری اسلامی نظری نداریم !! اول باید قرار داد مستند و امضا شده را بررسی کنیم بعد ببینیم این قرارداد امضا شده خوب است یا بد که البته در آن موقع هم موضع ما به کشکی نمی ارزد. موضع اصلاح طلبان دولتی در خواب کردن مردم به این موضع شرف دارد.
نتیجه این ایرادات تقویت جمهوری اسلامی و تداوم وضعیت غیر انسانی و نکبت باری است که حداقل ۷۰ درصد مردم ایران را زیر خط فقر مطلق برده است. این نقش بروز شده دفاع از خلخالی و لاجوردی و امام ضد امپریالیست به امید مستعمره شدن ایران توسط شوروی جنایتکار بود. آن روز نوکری جکهوری اسلامی در فحش دادن به چین و مائوئیسم بود، امروز در دفاع از چین و مائوئیسم.
هدف خدمت به جمهوری اسلامی است، دلیل بهانه است.

پیر خسته
پیر خسته
دوشنبه, ۳۰ تیر, ۱۳۹۹ ۰۱:۰۷

انتظار این است که سند مورد مناقشه تحلیل محتوا شود تا مشخص گردد کدام بند ها و به چه دلیل مورد موافقت یا موافقت باید قرار گیرد. به نظر من کلی گویی شده و نوعی تهدید درآن وجود دارد که یا مثل نویسنده مخالفت کنید یا متهم به صفات زننده ای مانند ساده انگاری، حاشیه پردازی و…خواهید شد.
نویسنده حتی به خود زحمت نداده این ابهام را برطرف کند که این سند یک تفاهم نامه و تعیین خطوط استراتژیک است یا یک قرارداد تعهد آور.
حداقل من پس از خواندن این مقاله گیج تر از قبل شدم، برخلاف انتظاری که داشتم.

فروهر
فروهر
یکشنبه, ۲۹ تیر, ۱۳۹۹ ۲۲:۴۹

خانم سوسن منتقد ،من خواننده نقد شما انتظار داشتم حداقل خود شما اولین فرد و نمونه ای باشید که به نقد خود پایبند میبودید و به ده مورد یا پارگراف نوشته آقای کریمی یا بقول شما استاد گرامی میپرداختید تا من خواننده نا آگاه هم از شما وایرادتان اگاه میشدم. اما بجای آن آسمان لنینیسم را به ریسمان خانه تیمی بافتید و مرا در نا آگاهی از ایرادتان به ده مورد ایشان باقی گذاشتید . با احترام

سعید
سعید
یکشنبه, ۲۹ تیر, ۱۳۹۹ ۱۲:۱۱

روزگار غریبیست نازنین!
آخر نباید برای رد یا پذیرش یک “نوشته” از آن نوشته دو خط فاکت آورد؟ تا خواننده بفهمد؛ صحبت بر سر چیست. اینکه تو بگوئی و ما بپذیریم، میشود اجتهاد در فرهنگ شیعه. حداقل برای حفظ ظاهر می گفتی با چه مخالفی؟ بعد هم فتوا می دهی: شما هم همچو من مخالفت کنید و دلیلش را بعداً بگوئید.
باور بفرمائید بیست سال از قرن بیست و یکم گذشته است. آگاهان اینگونه سخن گفتن را نخواهند پذیرفت. کاش بجای سیاه کردن کاغذ می گفتید؛ بر اساس کدام دلیل (فقط یکی) شما مخالفید. َ

سوسن
سوسن
شنبه, ۲۸ تیر, ۱۳۹۹ ۱۸:۵۶

آقای کریمی عزیز، نوشته-ی شما به همان سندروم نگاه حزب چپ مبتلاست. یعنی بیماری برخورد سیاسی با کلیه-ی مسائل اجتماعی.
علاقمندم نوشته-ی شما را بر روی دوپا به ایستانم. لاجرم مجبورم آنرا از آخر به اول بخوانم. تمامی این نوشته بر دو حکم از پیش تعیین شده یعنی ضدیّت با “منافع ملی” و ” آغازی باید وجود داشته باشد یا نه؟ نمی‌توان نسبت به کلیات ساکت ماند و توضیح نداد که موافقم یا مخالف و از چه زاویه‌ای.” استوار است.
استاد گرامی، در هیچ دادگاهی، ابتدا حکم نمی دهند و سپس ادله ارائه کنند.
همانطور که از فحوای کلام شما بر می آید؛ برخود و دیگر مدعیان چپ واجب می دانید بدلیل عقب نماندن از قافله، هرطور شده در له یا علیه هر اتفاق و در اینجا پیمان همکاری ۲۵ ساله-ی ایران و چین موضع بگیرید. این نگاه پرورش یافته-ی اندیشه-ی لنینیست که می انگارد ؛ کمونیستها باید برای هر معضل اجتماعی، نسخه ای در جیب داشته باشند.
چه بهتر می بود بجای ۱۰ پاراگراف برخورد سیاسی با دیگر نظرات مطروحه در سطح کشوری و اپوزسیونی، شما با خود این پیش نویس برخورد می کردید. و در چند پاراگراف، مستدل می نمودید بنا بر این ادله این “پیش نویس پیمان همکاری” ضد منافع و مصالح ملیست.
استاد گرامی، دوران آن گذشته است که شما حکم بفرمائید: “سوسن را اعدام کنید” و بقیه صلوات بفرستند که یعنی نیاز به سند و مدرک نیست. یا بقول خلخالی همشهری خودمان “شما اعدام کنید اگر مجرم نبود میرود بهشت” . نه عزیز! گذشت آن زمان که احزاب و سازمانها با اندک سواد سیاسی- اقتصادی- اجتماعی درباره-ی هر آنچه در تار و پود جامعه بود فتوا می دادند.
حتماً بیاد دارید؛ سرمایه های ملی یک کشور (جوانان) را با کمترین آگاهی و با اندک نارضایتی چگونه این دیدگاه به خانه های تیمی می کشاند و بر اساس فتاوی مراجع سیاسی کم سواد و کوته بین که فقط بلد بودند “شاه باید برود” را رج بزنند، به جنگ سیستم پلیسی- امنیتی شاه می فرستاد و شش ماه بعد، از او که میتوانست در راه آبادانی و رفاه این ملت، منشاء وجودی باشد، فقط یک نام باقی می ماند.
استاد لطفاً این مردمان “سیاست زده” را بیش از این در این مرداب فرو نبرید

کیا
کیا
شنبه, ۲۸ تیر, ۱۳۹۹ ۱۳:۱۰

مسئله در مرتبه اول مردم ایران و منافع ملی است!
هر اقدامی که حکومت ولایی را تقویت کند و به عمرش بافزاید ضد مردمی و ضد ملی است .

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

9
0
اگر در مورد اين مقاله نظری داريد، لطفا کامنت بگذاريدx
()
x

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز: int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More