جنبش اعتراضی و روبه رشد کارگران خاموش شدنی نیست

Bildergebnis für ‫عکسهای تجمعات کارگری‬‎

سرانجام دادگاه انقلاب حکومت “عدل و انصاف” سرمایه، پس از ماه‌ها بازداشت و فشار نسبت به تنی چند از کارگران هفت‌تپه و پنج تن از فعالان و روزنامه نگاران حامی آنان، آن‌ها را صرفا به خاطر پی‌گیری خواست‌ها و مطالبات‌شان به سال‌های طولانی زندان (۶ تا ۱۸ سال و ۶ ماه) و مجازات‌هایی چون شلاق، تبعید، محرومیت از فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی و … محکوم نمود، تا ضمن ادای دین به صاحبان سرمایه و کارفرمایان (یا به قول حضرات “کارآفرینان”) به گمان خود از کارگران چشم زهر گرفته، از رشد و گسترش جنبش کارگری جلوگیری نماید. (شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه تنها هفت نفر از این کارگران و فعالان را در مجموع به یکصد و یازده سال زندان محکوم نموده است.)
“عدل و انصاف” نهادهای حکومتی البته شامل حال کارگران معترض شرکت هپکو نیز شده و کارگران این شرکت را که برای پی‌گیری حقوق تضییع شده‌ی خود، از جمله دستمزدهای معوقه، به خیابان آمده بودند، بی نصیب نگذاشت. دستگیری حدود بیست و هشت نفر و مجروح و مصدوم شدن تعداد زیادی از کارگران معترض این شرکت نتیجه و ماحصل کار ارگان‌های سرکوب حکومت، طی روزهای اخیر بود. کارگران هپکو بارها و بارها به دلیل مشکلات معیشتی خویش از راه‌های مختلف، پیگیر حقوق و مطالبات خود شده بودند، اما از جانب مسئولین هیچ پاسخ مناسبی جهت حل مسائل و معضلات خود دریافت نکردند.

نکته مهم در این میان این است که اقدامات اخیر و وحشیانه ارگان های سرکوب حکومت و احکام بغایت ضدکارگری قوه قضائیه علیه کارگران هفت‌تپه و روزنامه‌نگاران حامی آنان درست در شرایطی صادر و به مرحله‌ی اجرا گذاشته می‌شوند که کارگران، از ابتدایی‌ترین حقوق و آزادی های سیاسی و اجتماعی محروم بوده و هیچ ابزاری برای طرح و بیان خواست‌ها و مطالبات خویش در اختیار ندارند. حق برپایی اعتصاب و ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری از آنان سلب شده و معدود تشکل‌های مستقل آنان (سندیکای کارگران شرکت واحد و کارگران هفت تپه) نیز پیوسته در معرض انواع فشارها و تنگناها قرار دارند؛ دستمزدهایشان به مراتب زیر خط فقر تعیین شده و در بسیاری از موارد نیز برای ماه‌های متمادی پرداخت نمی‌شوند؛ شرکت‌های پیمان‌کاری و واسطه‌ای و قراردادهای موقت و سفید امضا امنیت شغلی را از آنان گرفته و شرایط بسیار نگران کننده و اضطراب‌آوری را به کارگران و خانواده‌های آنان تحمیل کرده است؛ اخراج و بیکارسازی مداوم، زندگی و موجودیت خانواده‌های کارگری را به خطر انداخته و پیامدهای ناگوار و بعضاًجبران ناپذیری را متوجه آنان کرده است؛ از بیمه‌های اجتماعی کارآمد و بیمه بیکاری مکفی برخوردار نیستند و مهم اینکه وقتی هم که به این بی حقوقی‌ها اعتراض می‌کنند و پیگیر خواست‌ها و مطالبات خویش می‌شوند، همواره با تهدید و ارعاب و ضرب و شتم و بازداشت و زندان پاسخ می‌گیرند.

آری عوامل و نهادهای حامی سرمایه، در مقام پاسخگویی به نارضایتی‌ها و اعتراضات کارگران به وضعیت بسیار نامطلوب و فلاکت بار آنان، تنها زبان زور و تهدید را می‌شناسند و همواره با این زبان با کارگران معترض و حق طلب حرف می‌زنند.
تفاوت، این بار در گستردگی ابعاد تهاجم و سرکوب، صدور حکم های سنگین و در مجموع سنگدلی و قساوتی است که نهادهای حکومتی و ارگان‌های سرکوب آن در حق کارگران و فعالان کارگری روا داشته‌اند. احکام صادره علیه کارگران و حامیان آن‌ها این بار آنقدر غیر منتظره و ضدکارگری بود که بلافاصله موجی از خشم و انزجار گروه‌های مختلف مردم و به ویژه کارگران آگاه و فعالان کارگری را در داخل و خارج برانگیخت و تا آن جا پیش رفت که حتی برخی از عوامل و ایادی سرمایه را نیز در بر گرفت. “آش آنقدر شور بود که صدای سرآشپز را هم درآورد”.

اوضاع به شدت بحرانی جامعه و تشدید و تعمیق روزافزون شکاف‌های طبقاتی و در این ارتباط فرودستی بیش از پیش کارگران و مزدبگیران تحت ستم و استثمار، به نوبه خود، موجبات رشد و گسترش نارضایتی و اعتراضات کارگران را در سرتاسر ایران، از جمله در کارخانه‌ها و شرکت‌هایی چون فولاد، هفت تپه، هپکو، اذراب، کنتورسازی، آلومینیم‌سازی و تعدادی دیگر از کارخانه‌ها و مراکز کار و تولید فراهم نموده و کارگران این شرکت‌ها را به اعتراض و اعتصاب برای پی‌گیری حقوق و مطالبات خود در تقابل با سرمایه واداشت.
رشد و گسترش جنبش اعتراضی کارگران، همزمان با طرح شعار ” نان، کار، آزادی”، به نوبه خود موجبات نگرانی و ترس و واهمه‌ی نهادهای حکومتی را فراهم نموده و عوامل سرمایه و دولت حامی آن را به تکاپو و چاره اندیشی در این خصوص واداشت.
روی کار امدن ابراهیم رئیسی در قوه قضائیه و صدور حکم‌های سنگین علیه کارگران هفت تپه و روزنامه‌نگاران حامی آن‌ها و همین طور، تهاجم وحشیانه به کارگران هپکو و برخی دیگر از مراکز کار و تولید را تنها می‌توان در این چهارچوب تحلیل و ارزیابی نمود.

قصایای فوق به وضوح نشان می‌دهند که در پس پرده صدور چنین احکام ظالمانه و تهاجمات وحشیانه‌ای، سیاستی سرمایه محور و ضد کارگری نهفته است. به ویژه وقتی مشاهده می‌کنیم که این تهاجم‌ها صرفا به کارگران معترض هفت تپه و هپکو محدود نمانده و کارگران برخی دیگر از مراکز کار و تولید، از جمله کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی و تعدادی از فعالان کارگری، دانشجویان، فعالین جنبش زنان و تنی چند از خبرنگاران و روزنامه‌نگاران متعهد و افراد مستقل جنبش کارگری را که در تجمع اول ماه مه، روز جهانی کارگر شرکت کرده بودند شامل می شود. تهاجم گسترده و وحشیانه ارگان‌های سرکوب حکومت به شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر و دستگیری و زندانی کردن تعداد زیادی از آن‌ها و همچنین صدور احکام سنگین برای آنان، خود از علائم و نشانه‌های این سرکوب گسترده و مغول‌وار است.

عوامل سرمایه در صددند تا در راستای حمایت از کارفرمایان و صاحبان سرمایه، با حمله به تجمعات گروه‌های مختلف مردم و دستگیری و زندانی نمودن آنان، به زعم خود، جلوی اعتراضات فزاینده و رو به گسترش کارگری و اجتماعی را گرفته و در مقابل آن ها سد و مانع ایجاد نمایند. غافل از این که کارگری را که چندین و چند ماه دستمزد نگرفته و در شرایط بسیار سخت و طاقت فرسای زندگی دست و پا می زند، نمی‌توان صرفا به زور سرکوب و بازداشت و زندان و صدور حکم‌های سنگین خاموش کرد و به سکوت واداشت.

بی جهت نیست در شرایطی که هنوز جوهر حکم‌های ناعادلانه و ضد کارگری دادگاه انقلاب علیه کارگران هفت تپه و حامیان آنان خشک نشده است، کارگران هپکو به پا می‌خیزند و پی گیر حقوق و مطالبات خود می‌شوند و در شرایطی که هنوز تهاجم وحشیانه پلیس ضدشورش علیه کارگران هپکو به پایان نرسیده، کارگران شرکت‌های آذراب و واگن پارس دست دوستی و مودت به سوی شان دراز می‌کنند و از اعتراضات برحق آنان حمایت می‌نمایند.
آری حکومت حامی سرمایه سخت در اشتباه است اگر فکر می‌کند که با این سرکوب‌ها و بگیر و ببندها می‌تواند جنبش اعتراضی و رو به رشد کارگری و اجتماعی را که برای بهبود شرایط کار و زندگی و خلاصی از وضعیت اسف‌بار نظام ضدکارگری و ضد بشری سرمایه‌داری تلاش و مبارزه می‌کنند خاموش نموده، به اضمحلال و نابودی بکشاند. این جنبش از شرایط کار و زندگی کارگران نشئت می‌گیرد و خاموش شدنی نیست.

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری ضمن اعلام تنفر و انزجار نسبت به احکام ظالمانه و ضدکارگری دادگاه انقلاب تهران علیه کارگران هفت‌تپه و روزنامه نگاران حامی انان و تهاجم ارگان‌های سرکوب حکومت به کارگران هپکو و ضرب و شتم وحشیانه آنان، خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی کارگران و فعالان کارگری و اجتماعی و لغو احکام صادره علیه آنان، از جمله بازداشت شدگان مراسم روز جهانی کارگر می‌باشد.

برقرار باد اتحاد و همبستگی طبقاتی کارگران

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری
۳۱۰۶۹۸

https://akhbar-rooz.com/?p=5059 لينک کوتاه

0 0 رای ها
امتياز بدهيد!
نظری بنويسيد
Notify of
guest
0 نظرات
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

آرشيو اسناد اپوزيسيون ايران

تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
تبليغات خود را می توانيد اينجا نشان دهيد
0
اگر در مورد اين مقاله نظری داريد، لطفا کامنت بگذاريدx

آگهی در ستون نبليغات

آگهی های دو ستونه: یک هفته ۱۰۰ یورو، یک ماه ۲۰۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

حساب بانکی اخبار روز: int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی در ستون تبليغات

آگهی یک ستونه یک هفته ۷۵ یورو، یک ماه ۱۵۰ یورو آگهی های بیش از ۳ ماه از تخفیف برخوردار خواهند بود

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More

آگهی ها در لابلای مطالب برای يک روز

یک ستونه: ۲۰ یورو دو ستونه: ۳۰ یورو سه ستونه: ۵۰ یورو

حساب بانکی اخبار روز

int. Bank Account Number IBAN: DE36 3705 0198 0026 0420 36 SWIFT- BIC: COLSDE33XXX نام دارنده حساب: Iran-chabar نام بانک: SparkasseKoelnBonn Koeln- Germany

Read More