دوشنبه ۱ مرداد ۱۴۰۳

دوشنبه ۱ مرداد ۱۴۰۳

انقلاب سوّم – لقمان تدین نژاد

از روزی که کریم علیمحمدِ سروش، 
دانشگاه‌ها را بسته،
            و افتاده دنبال اومانیسم اسلامی
سرگردان شده‌ام توی خیابان‌ها
از سه راه آزمایش به رباط کریم،
                        از تجریش به شهریار
                                   از کن سولقان به فرح‌آباد
فقط آبریز‌گاه‌های پارک شهر،
مسجدِ امام حسین،
و میدان بهارستان بازَنْد
بدبو، شلوغ،
            با کف‌های آلوده،
                        و درهایی که چِفت نمی‌شوند
کسبه‌ی محترم همچنان کم‌فروشی می‌کنند
و یکهو خیابان‌ها را چنان مه‌یی گرفته 
که هرچه دست بلند می‌کنی
تاکسی‌ها نمی‌ایستند
یک نفرشان نمی‌داند 
جلوی دانشگاه کجاست،
            یا آریامهرِ سابق،
همه جا شده ولیعصر،
            خالد اسلامبولی،
                        نواب صفوی
ویلان افتاده‌ام توی شهرِ انقلاب‌زده، 
که سگ صاحابش را نمی‌شناسد
نه پولی، نه آشنایی، نه تلفنی،
دستگیر شوم،
            شبانه اعدامم کنند،
یک نفر نیست پول گلوله‌ها را بدهد دادستانی
جسدم را ببرد ولایت

.
از روزی که کریم علیمحمدِ سروش 
دانشگاه‌ها را بسته
            و افتاده دنبال اومانیسم اسلامی،
همکلاسی‌هایم همه، 
یا ناپدید شده‌اند،
            یا رفته‌اند زیر خاک
بعد از آنهمه مطالعه، بررسی،
            خودسازی،
                        استراتژی و تاکتیک،
حوزه، 
            تحلیلِ شرایط روز، 
                        و نوشتن گزارشِ روزانه
همینقدر می‌دانم که این سرزمین
پر است از مناظر زیبا
و فرصت‌ها همه از دم،

            سوخته رفته پیِ کارش
بیست سالگی کجا، 
هفتاد سالگی کجا
چرا تعارف کنیم؟

.

برندگان بلیط‌های اعانه ملّی، 
دیشب اعلام شدند از رادیو
            پنج دقیقه پس از تسخیرِ ایستگاه
توسط برادرانِ کمیته‌ی تیر دوقلو
کُشته‌ی رفیق هنوز روی زمین بود
                        پایین تپّه، بغل بزرگراه
قرار است وجوهات تقسیم شوند
میان یک ختمِ روزگار،
پادویِ پیشینِ بازار بین‌الحرمین، 
نوچه‌ی سابقِ مرحوم طیّب حاج رضایی
                        کارچاق کنِ میدان بارفروشان
به کوریِ چشمِ ناتِل خانلری،
            امیرحسین آریانپور،
                        غلامحسین ساعدی،
و هرچه استادِ اخراجی‌ست،
            با امضای کریم علیمحمدِ سروش
آقا خودش فتوا داد،
و جایزه را شخصاً حلال کرد
برای مریدان،
            مقلّدان،
                        و لات و لوت‌های کمیته‌های استقبال
.
دیروز دوباره گیر کردم توی آبریزگاه مسجد فوزیه
اگر همانجا خفه می‌شدم می‌مُردم،
نمازگزاران یک نگاه می‌انداختند،
            شانه بالا می‌انداختند،
                        شتاب می‌کردند برسند به نمازِ اوّلِ وقت
پوووف… پوووف… پوووف…
                        پیف… پیف… پیف…
خوش به حالِ هدایت
            خودکشی کرد رفت،
و بوی این چاهک‌های تازه تأسیس
                                   نخورد به دماغش

لقمان تدین نژاد
آتلانتا، ۹ اسفند ۱۳۹۹
۲۷ فوریه ۲۰۲۱

https://akhbar-rooz.com/?p=194265 لينک کوتاه

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
2 نظرات
تازه‌ترین
قدیمی‌ترین بیشترین رأی
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
Alireźa eshghi
Alireźa eshghi
1 سال قبل

سلام
متاسفانه عده ایی زخم خورده ازحکومت
امروزنه همراه وبدنبال منافع مردم،بلکه
بدنبال انتقام شخصی هستند!اینگونه انتقامجویی صرفاخشونت رابیشترکرده
وهزینه تغییرات رابالامیبردونه تنهامنفعتی
برای مردم ندارد،بلکه کارراسختتر هم میکند
امثال سروش بسیارند
کسانی که به اشتباهات خودپی برده اند
ومسیرشان راتغییرداده اند!
جریان انقلاب فرهنگی حرکتی جمعی وتاریخی واجباری بودکه تمامی نیروهای تندروازهر
دوطرف دران دخیل بودند!
سروش هم یکی ازنیروهابودونه تنهاعامل این
اتفاق!
بجای تبلیغ کینه وانتقام بایدازتغییرمسیر
تمامی نیروهابه سمت مردم استقبال کنیم!
اگرقرارباشداشتباهات رامبنای کینه وانتقام
قراردهیم ،ایاخودشمابیگناهید؟

آذرخش
آذرخش
1 سال قبل

بسیار با ارزش و موزون
یک آهنگ رپ روی شعر بذارند
جوانها بخوانند

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز


2
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x