دوشنبه ۴ تیر ۱۴۰۳

دوشنبه ۴ تیر ۱۴۰۳

سرانجام، عدالت! اما آیا اسرائیلی ها بیدار خواهند شد؟ – گیدئون لوی، برگردان: بهروز عارفی

57سال است که اسرائیل رژیمی بد و خلافکار را حفظ کرده است و اکنون، سرانجام، جهان بیدار شده و علیه آن اقدام می‌کند. آیا امکان دارد، دست‌کم برخی از اسرائیلی‌ها را از این بی‌توجهی به عدالت  و بی تفاوتی بیدار کند؟

سرانجام عدالت؛ اولین نشانه‌های آغاز یک عدالت دیرهنگام و نسبی به چشم می خورد که در ضمن حال معیاری برای دادگستری نیز است.

هیچ لذتی وجود ندارد که نخست وزیر و وزیر دفاع کشور شما در سرتاسر جهان تحت تعقیب قرار گیرند، اما نمی توان از آغاز اجرای نسبیِ عدالت احساس خوشنودی نکرد.

در خودخواهی و قربانی نماییِ اسرائیلی ها؛ درمیزگردهای بی پایان خودپسندانه در تلویزیون؛ در فریادهای شکایت از جهانی یهودی ستیز و گله نسبت به  تشبیه  اسرائیل به حماس، جای یک پرسش اساسی و سرنوشت ساز خالی است: آیا اسرائیل مرتکب جنایات جنگی در غزه شده است؟ هیچ کس جرأت نمی کند این مسئله ی مهم و کلیدی را توضیح دهد: آیا جنایت رخ داده است یا نه؟

اگر جنایات جنگی رخ داده است، و به نظر دادستان شجاع کریم خان (که اسرائیل به خاطر سوءظن داشتن نسبت به سَلَف او،  در پشت صحنه درانتصاب او دخالت داشت) کشتار دسته جمعی و ایجاد گرسنگی را  مرتکب شده اند، بنابراین جنایتکارانی مسئولی ارتکاب آنها هستند. و اگر جنایتکاران جنگی وجود دارند، وظیفه جهانیان است که آنها را در برابر دادگستری قرار دهند. آنها باید تحت تعقیب قرار گرفته و دستگیر شوند.

اگر حماس مرتکب جنایات جنگی شد – که در این باره هیچ تردیدی وجود ندارد – جنایتکاران آن باید به دست عدالت سپرده شوند. و اگر اسرائیل مرتکب جنایات جنگی شده است – و به نظر می رسد هیچ بحثی در این مورد در جهان وجود ندارد، مگر در اسرائیلی که  خود را فریب می دهد – مسئولان آنها نیز باید به عدالت سپرده شوند.

آوردن آن ها در کنارِهم، نه به معنای تقارن اخلاقی است و نه برابری قضایی. حتی اگر اسرائیل و حماس جداگانه متهم می شدند،  باز اسرائیل علیه دادگاه جنجال برپا می کرد.

اکنون، تنها استدلالی که در اسرائیل به گوش می رسد، این است که قاضی را “حرام زاده” می نامند. تنها وسیله ای که برای جلوگیری از محکومیت شدید وی پیشنهاد می شود، آسیب رساندن به دادگاه کیفری بین المللی لاهه است.

تلاش می کنند تا کشورهای دوست  را به عدم پایبندی به احکام آن متقاعد کرده،  و قاضی های دادگاه را تحریم (!) کنند. همه جنایتکاران چنین فکر می کنند، اما یک کشور حق ندارد این گونه برخورد کند. دو دادگاه بین‌المللی که اسرائیل و اسرائیلی‌ها را محاکمه می‌ کنند، شایسته احترام دولت هستند، نه تحقیر. هتکِ حرمتِ دادگاه از سوی اسرائیل فقط به فهرست اتهام های اسرائیل و سوءظن ها نسبن به آن خواهد افزود.

در این لحظه های دشوار، برای اسرائیل بهتر است که سرانجام به درون خود بنگرد تا تصویر خود را بیند. بهتر است که به جای نکوهش همه جهان، خودش را سرزنش کند. چه شد که ما به اینجا رسیدیم، پرسش باید این بای باشد، نه اینکه چگونه آنها به این موضوع رسیدند.

چه زمانی مسئولیت هر کاری را که به نام ما انجام می شود، خواهیم پذیرفت؟ ۱۰۶ نماینده مجلس که تومار علیه دیوان کیفری لاهه را امضا کرده اند،  و هیچ نماینده ای که پشتیبانی از اعلام جرم این دیوان [که وجود خارجی ندارد!]را امضا نکرده است، بازتاب غمگینی از این کشور است. متحد علیه عدالت، متحد در احساس خودقربانی تصور کردن، چه راست و چه “چپ”، همخوانیِ آسمانی دارند. اگر روزی اسرائیل به جنایت های جنگی محکوم شود، باید به خاطر داشت که ۱۰۶ نماینده مجلس به تبرئه ی بنیامین نتانیاهو و یوآو گالانت رای داده اند.

نوار غزه ویرانه است، ساکنان آن کشته، زخمی، یتیم، گرسنه و تنگدست شده اند، گرچه بیشترشان بی گناه هستند. این کار، آشکارا یک جنایت جنگی است. در اسرائیل، همه گرسنگی دادن را وسیله ای مشروع  می دانند که یا باید از آن پشتیبانی کرد یا با آن مخالفت، همان گونه که  کشتار جمعی نیز عامدانه صورت گرفته است. چگونه کسی می تواند ادعا کند که گرسنگی یا کشتارجمعی عامدانه وجود نداشته است؟

یک روز پس از اعلام حُکمِ دادگاه کیفری بین‌المللی، اسرائیل باید برای یک حسابرسی ملی درون‌نگر آماده شود، کاری که هرگز انجام نداده است. هر اسرائیلی باید از خود بپرسد: چگونه به این جا رسیده ایم؟ تنها محکوم کردن نتانیاهو، مقصر اصلی، کافی نیست، و همچنین توجیه آن با “هاسبارا” به مثابه مشاور قضائی نادرست، و ادعاهای افراطی مقام های اسرائیلی نیز کاری از پیش نمی برد.

مسئله بسیار پیچیده تر است: ۵۷سال است که اسرائیل رژیمی بد و خلافکار را حفظ کرده است و اکنون، سرانجام، جهان بیدار شده و علیه آن اقدام می‌کند. آیا امکان دارد، دست‌کم برخی از اسرائیلی‌ها را از این بی‌توجهی به عدالت  و بی تفاوتی بیدار کند؟

https://www.haaretz.com/opinion/2024-05-23/ty-article-opinion/.premium/at-last-justice-but-will-israelis-also-start-waking-up/0000018f-a1a3-d5dc-a7df-efe79f950000

https://akhbar-rooz.com/?p=242045 لينک کوتاه

3.9 7 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
2 نظرات
تازه‌ترین
قدیمی‌ترین بیشترین رأی
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
الف باران
الف باران
27 روز قبل

حل مسئله فلسطین یک امر کلیدی در منطقه خاورمیانه است. امپریالیستها نمی توانند مشکلات خویش را حتی با دول ارتجاعی منطقه نظیر عربستان سعودی، مصر و ممالک عربی و مسلمان براحتی بدون حل اساسی مسئله فلسطین حل کنند. از مردم منطقه ای سخن نمی گوئیم که ھرگز نمی توانند نه رژیم‌های ارتجاعی خود را تحمل کنند و نه بر اشغال صهیونیستی سرزمین ھای فلسطینی صحه بگذارند ولی حضور اسرائیل در منطقه تنها جمع آوری یهودیان غرب و شرق در اسرائیل برای پایان دادن به امر یهودی ستیزی در اروپا و جبران عذابی که به آنها روا داشته اند، نیست.حضور اسرائیل صهیونیستی در منطقه بعنوان پایگاه امپریالیسم یک وزنه ای برا ی حفظ تناسب قوا در این بخش گیتی برای سلطه امپریالیست ھاست. اسرائیل سر پل امپریالیسم در منطقه برای حفظ منابع انرژی بوده و برای آنها از لحاظ راھبردی ، اھمیت حیاتی دارد . این است که سفیهانه است که کسی تصور کند امپریالیستها گامی به نفع ملت فلسطین بر میدارند و منافع اسرائیل را به زیر پا میگذارند .

الف باران
الف باران
27 روز قبل

حل مسئله فلسطین تنها با نابودی صهیونیسم که نباید با یهودی بودن اشتباه شود مقدور است. صهیونیسم بعنوان ایدئولوژی نژادپرستانه یهودیت که به سرزمین موعود بازگشته است ھرگز به زندگی مسالمت‌آمیز با مسلمانان و مسیحیان در این منطقه تن در نخواھد داد. صهیونیسم چیزی شبیه پان اسلامیسم است که دشمن ملت‌ها و مبارزه ملی آن‌هاست .

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز


2
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x