یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۲

یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۲

زیستن – خسرو باقرپور

خسرو باقرپور

چه بی بهانه
و چه روشن بود
زخمِ تو؛
بر قلبم
و دو خطِّ مُمتد
بر پیشانی ام:
چین های تفکّر!

چه نابهنگام
زلزله ی ویرانگری بود
یورشِ تو
بر جانم
و لرزشی مانا
بر دستانم:
رنجِ نوشتن!

چه زیبا
و چه دلنشین مانده است
خنده های تو
در یادم
و حسرتی شیرین
بر دلم:
به گاهی که می میرم!

دهم شهریور ۱۳۹۸
اسن. آلمان

https://akhbar-rooz.com/?p=5692 لينک کوتاه

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest

0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز

0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x