چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۴۰۳

چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۴۰۳

دلخوشکنک –  جهانگیر صداقت فر

امید،

ای رخوتِ باستانیِ تلبیس،

ای گولِ سترگِ اساطیر،

ای رتوشِ نقشِ حقایق 

                      در کشاکشِ دورانِ زمهریر! 

دست از سرم بدار،             

                  که دگر بار

بر ضریحِ مطلّایِ تو،

                    حاشا،

                          دخیلِ نیاز برنمی بندم.

 .

اکنون،

–        کفن پوشِ برفِ بهمنِ عمر-

بایگانِ چه بس بسیار آزمونِ زمان‌ام؛

جان بدر برده از تلاطمِ توفان،

لنگر فکنده به ساحلِ سامان‌ام.

 .

و آگاه و هوشیار،

دیری‌ست

         وقعی نمی نهم به نصایحِ بی‌ ارجِ نیاکان؛

و در عزمِ نیلِ به مطلوب

امیدِ تحقق را در انتظار نمی مانم.

و دریافته‌ام این زمان 

 که فرجامِ “خواستن” نیز

–                         بدان گونه که گفتند-

ضرورتاً به “توانستن” نمی انجامد؛

و هیچ حاجت،

              مگر به تقلایِ تدبیر

                                 روا بنخواهد شد.

 .

نه، نه-

هیچ پستانکِ امید

                 شیرمایه‌یِ مادر در پستان نداشت.

**********           

تیبوران- ۲۰ می‌‌۲۰۲۴

https://akhbar-rooz.com/?p=241736 لينک کوتاه

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
1 دیدگاه
تازه‌ترین
قدیمی‌ترین بیشترین رأی
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
پیر مغان
پیر مغان
27 روز قبل

کسی که تجربه گذشتگان را به هیچ انگارد، خب البته که منفعل و افسرده می‌شود.

خبر اول سايت

آخرين مطالب سايت

مطالب پربيننده روز


1
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x