منو

حکایت یک شهر و دو قصه ء تلخ اپوزیسیون ایرانی – عبدالستار دوشوکی

حکایت یک شهر و دو قصه ء تلخ اپوزیسیون ایرانی

این حکایت تلخ و طولانی دیروز و پریروز نیست که اپوزیسیون سکولار, دمکرات و لیبرال ایرانی علیرغم مشترکات نود درصدی همچنان فاصله خود را از یکدیگر حفظ می کنند تا مبادا توسط متعصبین و به اصطلاح “اصولگرایان” طیف خودی متهم به سازش و عدول از اصول بشوند. این سوگ نمایش تلخ  ناهم‌سازی و تفرق همچنان ادامه دارد. اما دیروز  و پریروز (شنبه و یکشنبه) هرگز در تاریخ اپوزیسیون ایرانی این دو طیف عمده مخالفان جمهوری اسلامی تا به این حد به هم نزدیک و در حین حال “فاصله دار” نشده بودند. شاید دست تقدیر بود؛ شاید هم دست عوامل جمهوری اسلامی در دانشگاه امپریال کالج لندن (جایی که قرار بود محل برگزاری کنفرانس شورای مدیریت گذار باشد, که بناگاه ساعاتی قبل از آغاز کنفرانس با فشار و شکایت و بدطینتی عوامل جمهوری اسلامی که در بسیاری از دانشگاه های لندن و بریتانیا نفوذ کرده اند, مسئولین کنفرانس شورای مدیریت گذار ناچار شدند در حالت اضطراری محل جدیدی بیابند و ناگزیر به کنفرانس اروپایی حزب مشروطه ایران (لیبرال دمکرات) بسیار بسیار نزدیک شوند.

اما علیرغم قضا و قدر, یک فاصله نحس ١٣ متری, آنگونه که در تصویر گوگل می بینید, بین هتل ملنیوم (محل برگزاری کنفرانس حزب مشروطه) و هتل هالیدی این (محل جدید برگزاری کنفرانس شورای مدیریت گذار) در منطقه گلوستر لندن  باقی مانده بود. سیزده متر فاصله بسیار کمی بود تا برخی از شرکت کنندگان غیر متعصب که قبیله ای فکر نمی کنند  به راحتی از این کنفرانس به آن کنفرانس  تردد می کردند؛ و جمهوری اسلامی باعث شد ترافیک و پل ترددی, اگرچه کوچک و محدود اما نمادین بین دو کنفرانس مخالفین بوجود بیاید. البته هنوز زود است که بنویسم ” عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد”.

شوربختانه علیرغم نزدیک شدن اتفاقی در جنب و جوار یکدیگر, در سپهر ناهمگون اپوزیسیون, فاصله لعنتی١٣ متری بیشتر به فاصله ١٣ سال نوری می ماند تا مسافتی کوچک از این سوی خیابان تا بدان سوی خیابان. و متاسفانه این دو طیف عمده مشروطه خواه و جمهوریخواه اپوزیسیون علیرغم فاصله اندک ء مکانی, گویا چهل سال از یکدیگر فاصله دارند؛ و عمری نیز باقی نمانده و اینگونه به نظر می رسد که این دو خط موازی هرگز به هم نمی رسند مگر آنکه خدا بخواهد. چه کسی می داند شاید هم خدا با جمهوری اسلامی است که این فاصله ١٣ متری را حفظ کرده است. نکته ظریف و قابل تامل دیگری که از چشم ها پنهان نماند این بود که ظاهرا این دو کنفرانس موافقت کرده بودند نمایندگانی بعنوان میهمان به نشست یکدیگر بفرستند که قابل تحسین است. افرادی از کنفرانس شورای مدیریت گذار (از هئیت دبیران و مشاوران) از جمله جناب آقایان دکتر شهریار آهی و دکتر علیرضا نوری زاده در سخنرانی ها و پنل های کنفرانس حزب مشروطه ایران (لیبرال دمکرات) اجازه حضور و سخنرانی یافتند. اما ظاهرا به مسئولین حزب مشروطه ایران (لیبرال دمکرات) این فرصت متقابل در کنفرانس شورای مدیریت گذار داده نشد.

در پایان باید آرزو کرد که این فاصله های سیزده متری به سه متر تقلیل یابد تا نحسی آن دامنگیر ابدی اپوزیسیون نشود. بقول زنده یاد سهراب سپهری ما مسافر بادهای ناهموار هستیم, اما از این سوی خیابان به آنسوی خیابان عبور باید کرد. در جایی خواندم “عبوری که سپهری از آن دم می زند, بدین معنی است که باید با تلخی ها درافتاد و ناملایمات را در هم شکست و فردای روشن جامعه انسانی را برای نسل های آینده یادآور شد . او می خواست با همگان هم سو شود و تاریکی ها را به ودای فراموشی بسپارد . به همین دلیل گفت:

من ندیدم دو صنوبر را با هم دشمن

من ندیدم بیدی ، سایه اش را بفروشد به زمین

رایگان می بخشد ، نارون شاخه خود را به کلاغ

عبدالستار دوشوکی

دوشنبه ٨ مهر ١٣٩٨

doshoki@gmail.com

https://akhbar-rooz.com/?p=6154 لينک کوتاه

یک پاسخ

  1. آقای دکتر دوشوکی ! این سیزده متر تفاوت از زمین تا آسمان است. وقتی که از هتل رویال کینگ لندن به هتل سه ستاره هالیدی تغییر مکان داده می شود. این نشانه چیست؟ جز اینکه آش این بظاهر ایرانیان اما دشمنان ایران به قدری شور است که دولت بریتانیای کبیر محل برگزاری آن را انتقال می دهد تا در منطقه ای دیگر در هتل نازل تری برگزار شود. قطعا این جابجائی نوعا مخالف دولت انگلیس با نشست شورای مدیریت است و تلویحا در قاموس رفتار دیپلماتیک مهر تائید بر جمهوری اسلامی می زند و قدرت مستقر در ایران کنونی را با همه رفتار ضددمکراتیکش بر مثلا متوهمین دولت در تبعید ترجیح می دهد. هرگاه به ارزیابی اوپوزوسیون غیرواقعی می پردازم و تبعات اقدامات آنرا سنجه می کنم نتیجه می گیرم که این آلترناتیوسازان نامنطبق با شرائط ایران نه در راستای تضعیف جمهوری اسلامی نمی کوشند هیچ بلکه در جهت تقویت آن گام بر می دارند. بطورکلی برای گام زدن در راستای دمکراتیزاسیون ایران چتری چنان گسترده باید کرد تا تمام جریانات سیاسی ذیل آن قرار گرفته و در تناسب بین همگرائی و واگرائی ها بکوشند همگرائی منطقی و مستجکم در روند واقعی بر واگرائی ها غلبه نمایند. ضمنا بتواند برنامه ای تدوین نماید تا فعالان سیاسی داخل کشور و بخش وسیعی از مردم را با خود همراه سازد. متاسفانه تاکنون هیچیک از جریانات سیاسی وطنپرست اعم از چپ و جمهوریخواه به چنین آستانه ای نرسیده اند. طبیعتا چندان دور از انتظار نیست که شورای مدیریت برای گذار قادر باشد تا فعالان سیاسی داخل کشور و مردم را بخود جلب کند و نیز در چنان قامتی نیست که بتواند قابلیت طرح خود را اجرائی کند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بایگانی‌ها
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: