پیرامون رفتارهای سیاسی فدائیان خلق ایران ( اکثریت) – احمد هاشمی

پروژه وحدت سازمان هایی که به تشکیل حزب چپ منجر شد، بیش از دهسال طول کشید و یکی از پیش شرط های تشکیل این حزب، انحلال سازمان های تشکیل دهنده این پروژه بود. در طول این پروژه سازمان اکثریت در رابطه با این پیش شرط دچار نوسان بود، یا به عبارت دیگر از یکسو در درون خود، گرفتار بازی های سیاسی، تاکتیک های سیاسی و بازی های قدرت بود و همین رفتار سیاسی را در داخل پروژه نیز به پیش می برد

به مناسبت برگزاری کنگره هفدهم

مقدمه

سازمان های سیاسی بر اساس نیاز های سیاسی- اجتماعی  و برای رفع آن ها به وجود می آیند، بنابراین نقش مهمی در بقا و تحول و ترقی در جامعه ایفا می کنند.  اینکه در سازمان های سیاسی نیز اختلاف ، تعارض و تضاد وجود دارد یک امر طبیعی است. هر سازمان سیاسی در جو خاص خود، رفتارهای سیاسی معینی را در پیش می گیرد.

رفتارهای سیاسی  شامل اقدامات نفوذی است که برای حمایت یا افزایش منافع شخصی افراد و یا گروه انجام می شود.

رفتارهای ساسی سازمانی همیشه در یک جو سازمانی خاص بروز می کنند. جو سازمانی همچون هاله ای است که تمامی جنبه های زندگی کاری اعضای سازمان را احاطه کرده است. جو سازمانی ویژگی های  درونی نسبتا پایدار در یک سازمان است که آن را با سازمان های دیگر متمایز می کند. میان جو سازمانی و رفتار های سازمانی رابطه معینی وجود دارد. رفتارهای سازمانی را می توان در بازی های سیاسی ، بازی های قدرت و تاکتیک های سیاسی مشاهده نمود.

بازی های سیاسی  به آن دسته از رفتاری اطلاق می شود، که هدف از آن بدست آوردن قدرت یا کاهش قدرت رقیب و یا پیشی گرفتن از حریف در سازمان است. بازی های سیاسی شامل کنش هایی مانند ، سرپیچی، افشاگری، تخریب، استفاده از قدرت تخصصی، تمرکز قدرت و… است.

تاکتیک های سیاسی روش ها و شیوه های هستند که بیشتر محافظه کارانه و پنهانی انجام می شوند. هدف از  تاکتیک های سیاسی نیز بدست آوردن قدرت یا حفظ قدرت است. کنش هایی ماند چاپلوسی، ایجاد شبکه ارتباطی، مدیریت اطلاعات، ائتلاف سازی  را میتوان در زمره تاکتیک های سیاسی قلمداد نمود.

بازی های قدرت معمولاء زمانی به کار گرفته می شوند، که امکان بازی های سیاسی و تاکتیک های سیاسی نباشد و یا اینکه مشروع و مقبول تلقی نشود، از این رواز آخرین امکان استفاده می شود. ابزار بازی های قدرت  عبارتند از: ترک سازمان، اعتراض و وفاداری.

رفتار های سیاسی سازمان فدائیان خلق ایران( اکثریت)

سازمان فدائیان خلق ایران( اکثریت) بیش از سه دهه است که در خارج از کشور فعالیت می کند. سیاست ها و تصمیمات سیاسی  این سازمان  در این چند دهه غالبا براساس  معیارها و ملاحظات شخصی و جناحی استوار بوده است. رفتار های سیاسی  در سازمان اکثریت مملو از بازی های سیاسی، تاکتیک های سیاسی و بازی های قدرت است.

هدف در اینجا ارزیابی از تاثیرات منفی به جا مانده ناشی از بازی های سیاسی، تاکتیک های سیاسی و بازی های قدرت در درون سازمان اکثریت نیست. موضوع بحث در اینجا نقش رفتار های سیاسی  این سازمان در تشکیل و ادامه فعالیت حزب چپ ایران ( فدائیان) است.

پروژه  وحدت  سازمان هایی که به تشکیل حزب چپ منجر شد، بیش از دهسال طول کشید و یکی از پیش شرط های تشکیل این حزب، انحلال سازمان های تشکیل دهنده این پروژه بود. در طول این پروژه سازمان اکثریت در رابطه با  این پیش شرط  دچار نوسان بود، یا به عبارت دیگر از یکسو در درون خود، گرفتار بازی های سیاسی، تاکتیک های سیاسی و بازی های قدرت بود و همین رفتار سیاسی را در داخل پروژه نیز به پیش می برد. در کنگره وحدت و کنگره اول  نیز همین رفتار سیاسی ادامه پیدا نمود. اکنون نیز ما شاهد اطلاعیه برگزاری کنگره هفدهم سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) هستیم و سئوال این است که  این بازی ها و تاکتیک های سیاسی و بازی های قدرت تا کی ادامه خواهد داشت؟

احمد هاشمی
ahmad.haschemi@gmx.at 

https://akhbar-rooz.com/?p=20171 لينک کوتاه

3 پاسخ

  1. پراکندگی و پاره پاره بودن ناشی از چیست؟
    رفیق گرامی احمد هاشمی، روزبخیر. شما علت علّـی پدیده ای را که برشمرده اید، در اولین جمله ی خود توضیح می دهید، هنگامی که می نویسد: «سازمان های سیاسی بر اساس نیاز های سیاسی- اجتماعی و برای رفع آن ها به وجود می آیند،»

    سازمان های سیاسی بر اساس «نیازهای سیاسی- اجتماعی» برپا نمی شوند. حزب سیاسی، حزبی است که از منافع طبقاتی این یا آن طبقه در جامعه ی طبقاتی سرمایه داری دفاع می کند و برای حفظ این منافع می کوشد. هنگامی که برداشت طبقاتی از جامعه ی ایران در ارزیابی حذف می شود، زمینه عینی و ذهنی وجود و کارکرد یک حزب و یا سازمان سیاسی پا نمی گیرد. می بینیم که در همه ی این سال ها پا نگرفته است و شما به حق از آن ناراضی و سرخورده شده اید.
    چپ باید به صحنه ی دفاع از منافع طبقه ی کارگر بازگردد، این تنها راه پایان دادن به پاره پاره بودن آن است. ایجاد یک پارچگی در طیف چپ، باوجود نظرات مختلف در تحقق بخشیدن به هدف، تنها از این طریق ممکن خواهد شد!

  2. سلام آقای طالبی
    اجازه بدهید که ابتدا این نظر شما یعنی ” خارج از گود” بودن را تایید کنم و سپس با توضیحی در این رابطه که برای شما به عنوان روانشناس می تواند مهم باشد، به بحث ادامه دهم.
    در این پانزده سال اخیر ابتدا در اتحادجمهوری خواهان که سازمان اکثریت نیروی اصلی آن بود تلاش نمودم که وارد گود شوم، موانع و دیوار آنچنان محکم بود که وارد شدن غیر ممکن بود.
    این تلاش را هم در پروژه وحدت با حداکثر نیرو کردم اجازه ورود به داخل گود را ندادند.
    نتیجه این بود که تا زمانی خصوصیت های رفتاری مشابه نداشته باشی ورود ممکن نیست و بعد ها اینرا با رهیافت نظری “نوستالژی فدایی” تئوریزه کردم ، اما مطمئنم که کافی نیست .
    چند سال پیش در گفتگوی با ناصر کاخساز در رابطه با خاتمی گفت” خاتمی نصف مغزش مذهبی است او نمی تواند دموکرات شود.نمی دانم نظر شما چیست . باید اذعان کنم که نصف مغز من هم فدائی است با این وجود برای این جریانات غریبه بوده و هستم.
    پارادوکس دیگر من این است که این مسئله تنها مسئله فدائیان نیست همانطور که خودتان نوشتید مشکل تمام گروه های اپوزیسیونی است
    من فکر می کنم باز گشایی این مشکل کار هیچ فردی به تنهایی نیست

  3. سلام آقای هاشمی
    نوشته اتان را خواندم . استباطم این بود که دینامیزم درونی سازمان ؟ اکثریت را باز گشایی خواهید کرد و چراغی بر بیماری مزمن گروهگرایی و هویت گرایی و پرچم گرایی و بازی گرایی دردرون نیروهای ؟ اپوزیسیون خواهید تابانید ! نشد . ندیدم.
    این قلم از باغ بیرون است و نقشی در game theory موجود ندارد و در بازی نیست . لذا می تواند از خارج گود نگاه کند
    یکی از مشکلات اساسی گروه های اپوزیسیون ، خود این اپوزیوسیون هاست که مرتب تکرار می کنند دیروز را و امروز را و هنوز را و با تکرار روزمرگی خودشان هم باورشان شده که همگی دارند خیزش های بیشتر خود جوش ایران را رهبری می کنند . اپوزیسیون ما دچار بیماری too many chief no Indies سده است! درمانی کو و راه جدیدی کجاست ؟ یاران مددی!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بایگانی‌ها
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: